eredamus ei noſipſos fr̄es mei: cuinec poteſtas deeſt ſaluādi nos. cumverus deus ⁊ dei filius: nec bona voluntas cū ſit tāqͣꝫ vnus ex nobis verus homo ⁊ hoīs filius. Quomō nāqꝫ nob̓ erit inexorabilis: ꝓpt̓ qͦs factꝰ ē ſil̓is nob̓ paſſibilis? Iā ſi deſideratis ſuꝑ hijs apparitōnibꝰ aliquidad edificatōnem moꝝ audire: illudꝙ primo om̄iū xp̄us appaattēditereat pauꝑ puer cū virgine matre:vt ſimplicitatē ⁊ verecūdiā an̄ om̄iaica lectuquerendā nobis doceat eſſe. Nā ettes domupueris ſimplicitas naturalis: et comaria mr̄egnata virginibꝰ verecūdia eſt. Oībꝰ gͦ nobis in ꝯuerſionis noſtre miremio:. qͥtio nulla magis virtꝰ neceſſaria eſtqͣꝫ ſimplicitas humilis: ⁊ grauitasverecūda. In ſcd̓a vero apparitōe⁊ verusſavenit ſaluator ad aqͣs baptiſmi: nōꝯ⁊imn ſciquidem lauādus: ſꝫ magis a pr̄e tefeſte vſtimoniū accepturus. De ſūt lacrime deuotōis: in quibꝰ nō indulgentia peccatoꝝ ſꝫ beneplacitū querit̉xr euidei patris: cū deſcēdit in nos ſpiritꝰpatriadoptōis filioꝝ: teſtimonium phiis dilebes ſpūi nr̄o ꝙ ſumꝰ filij dei: vt melFatislifluā nobis vocē de celo videamuraudire qꝛ vere deus pat̓ in nobis cōmͥ deiplacꝫ ſibi. Nec parū diſtat int̓ haslacrimaſ deuotōis ⁊ etatis vtiqꝫ iamvirilis: atqꝫ eas quas primeua etasinter infantie vagitus emiſit: lacrimas vtiqꝫ penitētie ⁊ ꝯfeſſionis. Veruntamē lōge amplius vtriſqꝫ p̄cellūt alie quedā lacrime: quibꝰ ⁊ infūdit̉ ſapor vini. Illas enī lacrimas vere in vinum mutari dixerim: q̄ fraterne compaſſiōis affectu in feruore prodeunt caritatis: pro quā etiāad horam tuiipſiꝰ immemor eſſe ſobria quadā ebrietate videris.Bermo quartus vnhoſuppttaOpulo dure ceruicis cultellus erat neceſſarius: et lapideis cordibꝰ merito cultri ſavidei debebant̉: qualibꝰ a iheſu naue fc̄a circūciſio memorat̉. Noſteraūt ihe ſus tanqͣꝫ agnus māſuetusomnē auſteritateꝫ abſtulit. Dn̄e agnus es cum lana ⁊ lacte veniēs: aufer a me obſecro cultellū iſtū. Durū enī videt̉ ⁊ crudele: ꝑuulo recēternato cultruꝫ lapideū adhibere. Sicagit miſericors. Duriciā cordis congruā ſeruis. filijs ꝯmutauit in manſuetudinē: vt rubiginem originalispeccati quā vix cultellus eradere poterat: ex hoc iā cū vnctōe gratie facile lauet aqua. Nihil ergo miruꝫ ſiꝓ diuerſitate tempoꝝ mutata ſintſacramēta: vt daret̉ vtriſqꝫ qd̓ cōgruū erat eis. Ipſe vero xp̄s vtrunqꝫ ſuſcepit: vt tanꝙͣ lapis angularis vtriqꝫ parieti cohere̓t ac ſic duarū capita corrigiaꝝ ꝯſuēdo ꝯnecteret: ſic̄ ⁊ paſca figuratum ipſe ꝯpleuit: et verū ꝓtinus inchoauit. Sed ⁊ꝓpterea voluit circūcidi. vt oſtēderet auctorē ſe eſſe veteris legis ſc̄ ⁊euangelij: qm̄ qui ꝑ ſeipſum ait niſiquis renatus fuerit ex aqua ⁊ ſpiritu ſancto ⁊ cetera: ipſe idem ꝑ ſeruūſuū prius dixerat. om̄is aīa cuius p̄pucij caro circūciſa nō fuerit ꝑibitde ppl̓o ſuo. Qd̓ ſi ſolū baptiſma fuſcepiſſꝫ. videri poterat refugiſſe circūciſiōeꝫ: tanqͣꝫ nihil ad ſe ꝑtinentēSi vero circūcideret̉ ⁊ nō baptiſaret̉quō mihi ꝑſuaderi poſſet baptiſaricircūciſione relicta? Nūc itaqꝫ poſtcircūciſionē baptiſma ſuſcipiens: illud mihi tenendū tradidit: qd̓ vltimo ſuſcepit. Deniqꝫ ꝯmunitatis amator ⁊ ꝯmēdator qͥ habitare facitvniꝰ moris in domo: quō ꝯmunitatēdeſereret ⁊ alios ſcandaliſaret? SicG j
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten