Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

patris eſt ipſe enarrauit: pat̓ inquiens amat vos: ſꝫ ꝓpter ſemetipſū. ſic̄loquit̉ ꝑ ꝓphetā: ꝓpter memetipſūego faciā: nō ꝓpter vos. Quis enimimplenduꝫ dubitet qd̓ ꝓmiſit filiodicens: poſtula a me ⁊ dabo tibi gētes hereditatē tuā ? Et alibi: ſede adextris meis: donec ponam inimicostuos ſcabellū pedū tuoꝝ. Non conterent̉ om̄es inimici eius: dū nos qͥſumus mēbra eius aliqͣtenus impugnabūt. Non implebit̉ hec ꝓmiſſio:donec nouiſſima inimica deſtrueturmors. Nā de filio quis neſciat quātū deſideret fructū natiuitatis ⁊ totius vite quaꝫ geſſit in carne: deniqꝫfructū crucis ⁊ mortis ſue preciū ſāguinis precioſi? Nonne tradituruseſt regnū deo ⁊ patri qd̓ acqͥſiuit:Nōne ei reſtauraturus eſt creaturas ſuas: ꝓ quibꝰ pater illū miſit interris? Exſpectat nos ⁊ ſpūs ſanctꝰEſt eni caritas ⁊ benignitas in qͣ p̄deſtinati ſumꝰ ab eternō: nec dubiūquin p̄deſtinatōeꝫ ſuā velit impleri.Ergo qͥa parate ſūt nuptie ⁊ om̄isnos curie celeſtis frequentia deſiderat ⁊⁊ expetit ⁊ exſpectat: curramusnō qͣſi in incertū: curramꝰ deſiderijset ꝓfectu virtutū. Proficere ꝓficiſcieſt. Dicamus ſinguli: aſpice in me ⁊miſerere mei ẜm iudiciū diligentiuꝫnomē tuū. Nō ſicut ego merui: ſꝫ ſic̄ille decreuerint miſerere. Dicamusitē: ſicut fuerit volūtas in celo ſic fiat. Itēqꝫ: fiat volūtas tua. Scimusqm̄ ſcriptū eſt. Si deus ꝓ nobis: qͥsꝯtra nos⁊ Aut quis accuſabit adu̓ſus electos dei? An nō licet inqͥt mihi face̓ qd̓ volo ⁊ Hec ſit interim cōſolatō nr̄a cariſſimi: donec egrediamur ⁊dn̄s ſit nobiſcuꝫ. Qui magnaſua miſcd̓ia ad beatā illā egreſſiōeꝫet ad clarū illud cras nos ꝑducat:et in hͦ qͦꝫ ꝓximo cras viſitare noset nobiſcū eſſe dignet̉: vt ſi qͥs forte in tēptatōe qualibet detinet̉ ip̄omiſerante qui p̄dicare venit clauſisaꝑtōneꝫ cras egrediat̉: vt cū gaudio ſalutari ſuſcipiamꝰ coronā paruuli regis noſtri: ipſo p̄ſtante q̄ cūpatre ⁊ ſpū ſancto viuit ⁊ regnat deus ꝑ oīa ſecula ſeculoꝝ amen. Sermo tercius vnde ſupͣ.Odie ſcietis qͥa veniet dn̄s:et mane videbitis gl̓aꝫ eiusQuiqꝫ terrigine ⁊ filij hoīm: ſimul invnū diues ⁊ pauꝑ audite. Vos qͥ inpuluere eſtis exꝑgiſcimī ⁊ laudate:qͥa venit medicus ad egrotos redēptor advenditos: ad errantes via:ad mortuos vitā. Venit quippe qͥ ꝓiciat in ꝓfundū maris om̄ia peccatanr̄a: qui ſanet omēs īfirmitates noſtras: qui nos ꝓprijs humeris ad ꝓprie digͥtatis reportꝫ originē. Magna eſt iſta potētia: ſꝫ plus eſt miranda miſcd̓ia ꝙ ſic venire voluit: qͥpotuit ſubuenire. Hodie inquit ſcietis: qͥa veniet dn̄s. Verba hec qͥdemſuo loco ⁊ tꝑe in ſcpͥtura poſita ſūt:ſꝫ nō incongrue illa ad vigiliā dn̄icenatiuitatis eccleſia mater aſſūpſit.Eccleſia inꝙͣ illa q̄ ſecū hꝫ cōſiliū etſpūm ſpōſi ⁊ dei ſui: cui dilectꝰ intervbera ꝯmorat̉: ipſam cordis ſedemprincipaliter poſſidens ⁊ ꝯſeruans.Nimirū ip̄a ē q̄ vulnerauit cor eius:et in ip̄am abiſſū ſecret oꝝ dei oculū ꝯtēplatōis immerſit: vt ⁊ illi in ſuoet ſib̓i in eius corde p̄hennem faciatmāſionē. Cū gͦ ip̄a in ſcripturis diuinis verda vel alterat vel alternat.fortior ē illa ꝯpoſitio ꝙͣ poſitō pͥmav̓boꝝ: ⁊ fortaſſis tāto fortior. qͣntūdiſtat int̓ figurā ⁊ veritatē. int̓. lucē