fortitudo pulcritudo agilitaˢ ſubtilitas Et qūo illa boͣ exponamꝰtanꝙͣ boni aduoͣti ꝓuideamꝰ Nāml̓ti male expēderūt Ideo vitā eteoꝝ pulc̓tudine amiſerūt. vtꝫ deabſolon. qͥ fuit pulcerrimꝰ. et ipēmultū male illd̓ donū expēdit inpcc̄īis. id̓o accuſatus corā dn̄o. etip̄m p̓uauit hͦ dono Itē pꝫ de ſāpſone cui dedit dn̄s donū fortitudinis et ipſe male expēdit id̓o dn̄sipſum ſua fortitudīe p̓uauit. Vn̄dixerūt īpij forteˢ ⁊ pulcri Coronemꝰ nos roſis anteꝙͣ marceſcātet nō ſit locus qͥn pertrāſeamꝰ inpcc̄is De hijs legimꝰ hiſtoriā. ꝙq̄dā erat mulier gerēs ꝑuulū invtero ⁊ trāſiuit ad deos ⁊ orauitvt ꝑuulo ſuo darēt dona et pͥmꝰdedit fortitudinē. ſcd̓s dedit pulc̓tudinē. t̓cīꝰ dedit honoīs pleītudinē. Tūc petiuit vt daret ec̄ videlōgitudinē vt nunꝙͣ more̓̉ Tūcdij dixerunt. Hoc nō poſſumꝰ cōferre ſꝫ oꝑtꝫ moi̓ Tūc irata ml̓ierobtulit dijs mūea̓ viliſſima ꝓ donis optimis et r̓ceſſit ⁊ peꝑit puerū viꝫ mōſtrū hn̄s faciē ſymee.⁊ brachia ⁊ pedes ſic̄ auta et oculoſ in capite Ita ſpūal̓r ꝑ iſtā mulierē noͣ corpꝰ humanū qd̓ geritpueꝝ .i. aīam Cui pr̄ dedit pulcritudinē. filiꝰ fortitudine. ſpūſſcūshonoīs pleītudinē. q̄a digniſſiācreatura. Sꝫ miſer hō nō eſt ꝯtētus ⁊ nō p̄t hrē vitā perpetuā inhͦ mūdo. ſꝫ oꝑtꝫ eū moi̓ Offert d̓oꝓ ꝓſꝑitatē ſuꝑbiā ꝓ fortitudīe4O 9auai̓ciā. ꝓ honoe̓ ⁊ digͥtate luxuriam Et hͦ ꝓbat dd̓ in psͣ. d. Au̓derūt ſe et nō ſeruauerūt pactu:ideo mutab̓ eos ⁊ mutabunt̉. Etſic pꝫ pͥmū ꝙ de boniꝰ natue̓ debemus redde̓ rōem deo tꝑe mortisEt ſi bene expēdimꝰ illa bona fortitudine pulcritudine agilitatemſubtilitate. eo meliꝰ habemꝰ Et ſimale. appae̓bimꝰ qͣſi ſimea Scd̓odico ꝙ oportꝫ nos redde̓ rōnemde bonis gr̄e q̄ ſūt. ſapīa ītellcūs.ſcīa ꝯſilij. Et illd̓ bonū datur ẜmdonacōes xp̄i Vn̄ d̓t apl̓s Deditaliquibꝰ ſcīam. ſic̄ ſalomō qͥ fuitſapiētiſſimꝰ viroꝝ. dat aliquibꝰſcīam in operādo ſubtilia edificiadat aliquibꝰ ſcīam mgͣni ītellcūsdat aliquibꝰ grām ſubtilis ꝯſilijVn dicit idē. Diuidit ſingul̓ ſicutvult Et ideo grās egit paulꝰ deode hijs datis dicēs. Grā dei ſū idqd̓ ſum et grā eiꝰ in me vacua nōfuit: in me ſꝑ manes Et iſtud donū eſt optimū bonū qd̓ pōt nob̓dari. ⁊ p̄cellit donū nature. Et ſꝑhͨ dona dat nob̓ ſi petimꝰ eū ⁊ ſiſumuꝰ digni grā ſpūs ſācti vt malum vitemus et bonū oꝑemur ⁊bona cogitemꝰ Vn̄ apl̓s Nō ſumus ſufficiētes aliqͥd cogitare qͣiex nob̓. ſꝫ ſufficiētia nrā ex deo eſtEt ideo ad illd̓ bonū d̓ine grē debemus cor nr̄m pp̄arae̓ fic̄ d̓t propheta amos. Preꝑate corda vrāNā ſepe mittit nobis illd̓ donūgrē ⁊ mīe de celo Et cum inuenitcordanrā īmūda nō venit ad nosNg