Dm̄ica reminiſcere. Sermo. xviijCcce mulier chananea afinibꝰ illiꝰ egreſſa clamauit dices iſere̓ mei ⁊cͣ.at̓. xv. Iſta mulier volēs filieſue grām īpetrare: ſapient̓ ſciuitallegae̓. Primo apd̓ xp̄m captatbemuolētiā in eo ꝙ vocat eū dn̄m⁊ filiū dauid. In hͦ eī ꝯfitet̉ eū eēveꝝ deū: inqͣntū vocat eū eē dn̄m.Et veꝝ hoīeꝫ inqͣntū d̓t ip̄m eſſefiliū dauid. Scd̓o īſinuat ſuā tribulationē ⁊ miſeriā cū dicit. filiamea a demomo torq̄tur. Tercioīplorat eiuſ mīam cū dicit miſere̓mei Xp̄s āt. iiij. mgͣnas duriciasoſtēdit ſibi. nō vt eā ꝯfūde̓t: ſꝫ vteius fidē et ꝯſtātiam cōprobaretPrima duriciā fuit in hͦ ꝙ ſibi reſpōde̓ noluit ac ſi eſſꝫ excōicata vl̓xp̄i reſpōſione indigna Vn̄ d̓r ꝙnō reſpōdit ei v̓bū Scd̓a duriciafuit in hͦ ꝙ dixit eā nō eē de ouibꝰiſrl̓ Vn dixit Nō ſū miſſuſ niſi adoueꝰ q̄ ꝑierūt domꝰ iſrl̓. Ques ātdomꝰ iſrl̓ erāt ouēs dei In hͦ āt ꝙdixit eā nō eē de ouibꝰ iſrl̓: īſinuauit eā non eē de ouibꝰ dei. ⁊ ꝑ ꝯſeques relinq̄bat̉ ꝙ ea̓t de ouibuˢdyaboli. Tercia duricia fuit in hͦꝙ ipſā cane appellauit. Nō ſolūem̄ dixit ip̄am non eē ouē: ſꝫ etiāeē canē Qrͣta duricia fuit in hͦ ꝙdixit eā non eē dignā veſci panefilioꝝ Vn̄ de hijs duobꝰ .ſ. ꝙ ea̓tcanis et ꝙ nō erat digna veſci pane filioꝝ: ait. Non e bonū ſume̓pauē filioꝝ: ⁊ mitte̓ caībꝰ ad māducandū. Ecce qͦt ⁊ qͣm magnasduricias oſtēdit ei xp̄s: vt eiꝰ cōſtantiā ꝯprobaret Non eſt aliqͣmulier ita patiēs ⁊ ita ſcā q̄ ſi alicui viro magno loq̄ret̉: ⁊ ip̄e ſibitanꝙͣ excōicate loq̄ nollꝫ. ⁊ inſuꝑeā ouē diaboli dice̓t ⁊ cane appellaret ⁊ indignā eā veſci pane aſſere̓t: q̄ nō recede̓t turbata ⁊ ſcādaliſata. Ipſa eī in oībꝰ ꝯſtās ⁊ patiens ſꝑ fuit Nā ad pͥmā duriciāſe habuit ꝓuide. qꝛ a pͥncipio irenoluit ad petꝝ vel ad iacobū velad ioh̓eꝫ nec ad aliquē aliū diſcipulum ſꝫ tm̄ ad ip̄m xp̄m Tn̄ videns ꝙ xp̄s ſibi rn̄de̓ nollet ꝓuidit ſibi ⁊ ad diſcipl̓oꝰ iuit: rogāsvt ipſi int̓cede̓ pro ea dignarent̉Tūc accedētes diſcipuli rogauerunt eū dicēteˢ Dimitte eā ⁊ facqd̓ ipſa petit et ſic recedet. qꝛ clamat poſt nos ex hͦ ꝙ eā tenes. qd̓petit nō ꝯples Qn̄tum ad ſcd̓aꝫduriciā ſe huit magnaninit̓ Nācū diſcipl̓i ꝓ ea rogaret ⁊ xp̄c dixit eā non eſſe de ouibꝰ dei ⁊ ꝑ ꝯſeq̄ns eſſꝫ de ouibꝰ diaboli. Illa audies hͦ ſūpta fiduciā ad eū appropinqͣuit: ⁊ eū adoa̓uit d. Dn̄e adiuua me. ac ſi dicat Si vſꝫ mō fuiouis diaboli; mō volo eē ouis tuaEt ī ſigᵐ adoa̓te fic̄ ouiˢ paſtoreEt idcirco dn̄e adiuua mē: ſic̄ paſtor ouē ſuā debilē et īfirmā. Qn̄tum ad t̓ciā duriciā ſe habuit iſtamulier prudēter qꝛ qn̄ xp̄s eamcane appellauit: ipſa hͦ non negauit: ſꝫ canē ſe eē ꝯfeſſa eſt. d. Etiā