Auſ CaſſiʳP SCIII.

libꝰ īmaior vſus pelliū ē ita v̓bū d̓i n̄ tm̄ꝑ predicatores īmo etiā poſt eos magisinotuit. Vortui eī ſūt ꝓphete et apl̓i qͣaūt dixer̄t ſtāt: mō tēdit̉ ẜmo eoꝝ mortuoꝝ: qꝛ poſt mortē plus ipſi īnotuerūtꝓphetas eī viuos ſola iudea hēt: mortuos oēs gentes quibꝰ extendit̉ ẜmo eorū vt ī eo legamꝰ: poſtea vt liber plicabit̉. et ē ſenſusʸ Quō feciſti vt indueres?Ecce Tu es. exten. celū id ē ſacrā ſcpͥturāſvt tegat oēꝫ orbē terraꝝ et ꝑ eā cognoſcat̉ extremū dei v̓bū: extēdes dico ſicutpellē id ē ꝑ mortales predicatoresᶠ verbū eī dei qd̓ vbiqꝫ erat ſꝫ mūdus eū n̄ cognouit: ꝑ mortales cepit ꝯgnoſci. et ptꝰeos magis īnotuit. ſeqͣuit̉ qͥ tegis vl̓ ꝓtegis aqͣs ſuꝑi. eius celit hoc quoqꝫ adlr̄aꝫ bn̄ ītelligit̉. Sūt eī aque ſuꝑ firmamentū diuiſe ab aqͣs que ſb̓ eo ſūtʸ que ꝑfundūt terrā Myſtice ſuꝑiora ſacre ſcript̄e quā ſupra celū dixīꝰ charitas ē que ēeminētior via vt ait apl̓s. Adhuc eminētiorē viā vobis demōſtro. ſi līguis hominū ⁊ c. Aque ſūt ſpūſſcūs: vnde dn̄s īeuāgelio Qui credid̓it ī me flu. d̓ vētreeiꝰ fluet aque viue Qd̓ exponēs euāgeliſta addit. hoc aūt dixit d̓ ſpū quē accep.erāt cre. ī eū His ergo aqͥs tegūt̉ ſuꝑiora id ē ꝑ eū ſpūm hēt̉ charitas ſꝫ tn̄ tegitur alijs nō bōis. vn̄ ī ꝓuerbijs In plateis tuis diſcurrēt aque tue et nēo alienꝰcoīcet tibi: et qꝛ nullus ī ea vel ī ſpū alienus cōicat bōis ſicut ī bapm̄o et ī ceteriſdonis vel ſacramētis. Alieni aūt ſūt oēſq̄ audiūt Nō noui vos. et ē ſenſus: te. vl̓ꝓtegis ſu. eiꝰ: ſcpͥture aqͣs id ē ꝑ ſpm̄ſāctu dās charitatē bonis que tegit̉ malisvl̓ ꝑ ſr̄iora accipiūt̉ duo precepta charitatis. ꝑ aqͣs ītelligit̉ ſpūſſcus vl̓ charitas ipſa. Et nota qꝛ qd̓ ꝓtegit aliud qn̄ꝫab eo ſuſtētat̉ et illd̓ onerat vt tectū a ꝑietibꝰ. Aliqn̄ ab eo qd̓ tegit̉ n̄ ſuſtētat̉ neconerat ſꝫ ipſū ſb̓leuat: ita hic accipit̉ cūait. qͥ ꝓtegis .i. ſb̓leuas ſuꝑ. e. ſcpͥt̉e id ēduo precepta charitatis: aqͥs .i. charitate vl̓ diuīo ſpū quo facilia fiūt que alit̓eſſēt difficiliaʸ ꝓtegit eī deꝰ et ſb̓leuat diuīo ſpū vl̓ charitate. celū ſcpͥt̉e cꝰ ſuꝑio-

ra ſūt duo precepta charitatis. Ul̓ ita. q̄te. a. id ē ſpūali ſēſu ſu. eiꝰ id ē ſr̄ficiē ſcript̄eⁱ vl̓ ꝑ aqͣs dōa: ꝑ ſuꝑiora charitaſ accipit̉. et ē: qͥ ꝓt̓. a. ſu. ē: id ē ſpūalibꝰ donis eorū munis charitatē ne qͥd eos abea ſeꝑare poſſitQui pōis nubē aſcēſū tuū: q̄ambulas ſuper pennas uetoꝝQui po. nu. aſc e. t Accipr̄ et hoc bn̄ adlr̄aꝫ et myſtice: chriſtꝰ eī ī nube aſcenditſic et ſcī rapiēt̉ ī nubibꝰ obuiā dn̄o ſic etſpūalit̓: et ī celū ſcpͥture ꝑ predicatoresaſcendr̄ dū ꝑ eos n̄ intelligētibꝰ exponit̉extēſa eſt ſcpͥtura: nec deſūt nubes que īeā ducūt. ſeqͥtur. qͥ ābu. ſr̄ pē. vē ad lr̄aꝫUentꝰ ē motꝰ aeris cꝰ velocitas ꝑ pēnasſignat̉: ſꝫ deꝰ hāc velocitatē ſuꝑat q̄ vbiqꝫ ē pn̄s. vn̄ velocit̉ cur. ẜmo eꝰ. cito implēs qͥdqͥd vult. Myſtice ſūt vēti aīe. pēne v̓tutes que ſūt ī duabꝰ alis .i. ī duobꝰpreceptis charitatis. ſꝫ charitatē omniūſuꝑat charitas chriſti. et ē qͥ am. ſr̄ pen.ve .i. excedis agilitatē cognitōis vel charitatis ſanctoꝝQui facis āgelos tuos ſp̄s: etmīſtros tuos ignem urentem.Qui facis angl̓os ⁊ cꝭ angelus officij nomen eſt. ſpūs nature. Ex eo eī qd̓ ē ſpūs ēex eo qd̓ agit angelus eſt. Ait ergo Quifa. an. tuos ſpūs. Spūs eī ī ſubā facit agelos cū mittit: ⁊ mīſtros tu. fa. ig. vr̄. l.vt ſint ignis vrēs ſicut ī rubo et in alijsfecit implere miniſterium quod voluitUel ignem vrenteꝫ id eſt ſeraphin quiſunt ſuperior ordo: facis miniſtros tuos. Unde in Eſaia: volauit ad me vnusde ſeraphin: qui ſunt ſuperior ordo.Sic etiam myſtice ī eccleſia facit ſpirituales nūcios v̓bi ſui et qͣi ad t̓rā mittitcarnalibꝰ loqn̄tes vbi nil iudicāt ſe ſcireniſi ieſū chriſtū: et hūc crucifixū et ardetes ſpū ſūt mīſtri qui incēdūt alios ign̄charitatis et ꝯſumūt fenū vicioꝝQui fūdaſti terram ſuper ſtabilitatem ſuam: non inclinabitur in ſeculum ſeculi.