Auʳ Caſſi.PSLXVII.

miatis eritis pēne. qd̓ nō eſt niſi ꝑ diſcernentē. qꝛ dū cele .i. chriſtꝰſqͥ aſcēdit ſuꝑom̄es celos: diſcer. diuidēs ſingul̓ gr̄aꝫput vult: r̄ges id ē doctores vl̓ rectoresſuꝑ eaꝫ colūbā vel hereditatē .i. dū gratia ſpūſſācti reges diſcernūt̉ ſuꝑ eccl̓amipſi rectores vl̓ alij homines: dealbabūturꝭ ꝑ remiſſionē pcōꝝ: niue id ē incomꝑabiliter: ī ſelmon id ē ī vmbra gr̄e quevenit ex corꝑe chriſti. Selmō eī int̓pretat̉ vmbra id ē ī gr̄a ſpūſ ſācti: qꝛ nō meritis ſuis diſcernūt̉ ſed ſpū obumbrāteab eſtu carnis. Umbra em̄ gr̄e defenſaculū nobis ē cōtra incentiua vicioꝝ et carnaliū concupiſcētiaꝝ De qua ad v̓ginēpiturā angelus dicit. Uirtꝰ altiſſimi obumbrabit tibi .i. vmbrā faciet tibi. Umbra aūt ſit corꝑe et lumīeᶠ Lumē ē v̓buꝫcaro chriſti ē corpꝰ. Acceſſit lumē corꝑiid ē v̓bū carni. Verbū eī caro factū ē et īcū credētes hac vmbra ꝓtegimur que d̓chriſti corꝑe emanat de cuiꝰ: plenitudīeaccipimꝰ Deinde ꝯmēdatōꝫ mōtis ſubdit dicēs. Iſte ſelmō id ē iſte ī quo ē plenitudo gr̄e et vnde vmbra nobis fit: eſtmōs dei poſitꝰ in v̓tice montiū ad queꝫfluent om̄es gētes. et mōs pin: vel vbervn̄ ſcꝫ aque irrigue et ſuaues fluūt. Et ēMōs coagulatus mōs pīguisut qͥd ſuſpicamini montes coagulatos.Dōs coagū ꝓpter ꝑuulosʸ quos lactetenerioris doct̓ne nut̉t. et mōs pī. fertilitate ſua ꝓpt̓ mat̉os quos pane ſolidioris doct̉ne cibat. Hic ē mōs qͥ ī ezechielevulnerat pͥncipē tyri. ſeqͥt̉: vt qd̓ ſuſpi.mō. co. vl̓ īcaſeatos; alia lr̄a.Aōs ī quo bn̄placitū eſt deohabitare in eo: et enim dominus habitabit in finem.Dōs vl̓ mōtē alia lr̄a ī quo bn̄pla. ē do⁊c. Q. et qꝛ tal̓ ē mōs iſte: vt qͥd ergo ſu.alios mō. coa: vl̓ īcaſeatos eē hūc mōtēIo hoc dicit ne qͣs audeat cū cet̓is ꝯꝑare. qꝛ alij dicebāt eū ioannē eē. alij heliāquos īcrepat hic ne ſuſpicemī. iſte eī ſo-

lus ē: ī quo bn̄pl̓. ē d̓o .i. v̓bo hītare ī eoꝑ ſe ī alijs ꝑ ipſū mediatorē īhītat. placuit etenī dn̄o .i. v̓bū hītabit eū ſ. hoīeꝫchriſtū: vſqꝫ ī finē: qꝛ ꝑſonalit̓ vnitus ēei in quo habitat omnis plenitudo diuinitatis corꝑaliter Sic erat vtiqꝫ verbum in carne: vt verbuꝫ etiā caro factūſolum diceretur id eſt homo verbo ī vnam chriſti perſonā copularet̉. Vel itanullus eſt vt iſte: etem̄ id ē qꝛ iſte monsſcꝫ dn̄s chriſtꝰ hī. illos alios montes vtaliqͣd ſint qui nihil ſine eo ſūt vſqꝫquoducat eos ī fi. i. ī ſe deū ꝯtēplādū. vn̄ ſcꝫqꝛ in hītat alios montes ipſi fiunt.Currus dei decem milibꝰ: multiplex miliā letantium: dominus ī eis ī ſyna in ſancto.Currus dei: portando deuꝫ: et quia vnanimes copulati ī charitate quos ad miniſterium ſue voluntatis moderatur d̓us: quos manendo in eis et regendo ducit in ſe finem vt currum ad deſtinatuꝫlocum. et ille currus eſt multiplex decēmilibusʸ id eſt ex innumeris populis exmagna multitudine ſanctorum qui ſancti ſunt milia letantium: quia ſpe gaudent: donec perducantur in finem. Curletantur? quia iam eſt. dominus in eis:qui erit finis conſūmationis: in ſyna.vel ſyna in ſancto. vel ſancto id eſt ī implendo mādato quod ſanctum ē. Quidenim prodeſt mandatum niſi dominusibi ſit: qui. dat velle et operari? aliter em̄eſt litteraᶠ Occidens: ſed dominus ꝑ ſpiritumſanctum dat charitatem qua īpletur: et ideo letantur milia. Sel ita ab illo loco. vt quid ſuſpicamini montes coagulatos vel incaſeatos; eſſe ſb̓audis: ſicut eſt mons iſte. Ne ſuſpicemini: quiamons iſte eſt ſolus: in quo bn̄placitū eſtdeo patri. id eſt qui patri placuit vt ineo habitaret. Vnde. Ego in patre: et pater in me eſt. placitum eſt: etenim dominus habitabit: eum chriſtum vſqꝫ in finem id eſt vſqꝫ ad terminum id ē ad cōequalitatem maieſtatis ſue: qui eſt finisſine fine et plenitudo oīm. Alij ſūt mon