PsVIi
Aug. Caſſi. Re.NN finem pſalmus dauid ꝓ octauaʸ. Octauā dicūt aliqui aduentū dn̄i ad iudiciū: qꝛ venturus ē dn̄s ad iudicandū viuos et mortuos poſt. vij. milia annorūvt aiunt: ſꝫ nulli hoc tꝑus notum eſt. vtdn̄s dicit in euāgelio. De die autē illa ⁊hora nemo ſcit: neqꝫ angelus: neqꝫ filiꝰniſi ſolus pater. ⁊ apl̓us ait. Dies dn̄i tāqͣꝫ fur ita in nocte veniet. Filius āt dicitur neſcire: nō ꝙ apud ſe ipſe non nouerit: ſꝫ qꝛ neſcire faciat eos quibus nō expedit hoc ſciret̉. Un̄: quorundā nimirūtemeraria videt̉ preſūptio: qͣ ānis ꝯputatis certiſſime ſꝑant poſt. vij. milia annoꝝ: diem dn̄i futuꝝ. Potius ergo octauus dies dicit̉ dies iudicij: qꝛ oīa tꝑavij. dieꝝ repetitione voluunt̉. poſtqͣꝫ erit ille dies: qui nullā habet varietateꝫUel iō dies iudicij dicit̉ octauꝰ. qꝛ poſtduas vitas futurus ē .ſ. carnalē et ſpūalem. Due enī vite ſūt. que in pn̄ti agunt̉Una eſt ī delectatiōe carnis: que ꝑtinetad corpus qd̓ ē exterior et vetus hō: cuidatū ē vetus. t .ſ. viuēti ẜm corpus. in qͣvita regnauit morsʸʳ. Altera v̓o vita pertinꝫ ad animū: qui ē nouꝰ hō regenerat̉ꝰꝑ chriſtū. Ad corpus āt ꝑtinet qͣternarius: qꝛ ꝯſtat ex. iiij. elemētis: et. iiij. qͣlitatibus afficit̉ .ſ. ſicca: hūidā: cali. fri. et qͣtuor tꝑibꝰ āni āminiſtrat̉. v̓e: eſtate: autumno: hyeme: Ad aīaꝫ v̓o ꝑtinet ternarius ꝓpt̓ triplicē vim aīe: que ē rōnalisiraſcibilis: ꝯcupiſcibil̓. Peracta igit̉ vtraqꝫ vita: qͣſi ſeptenario numero tranſacto: vēiet octauꝰ dies iudicij: vbi cuiqꝫꝓ meritis reddet̉ˢ. Un̄ timēs eccleſia etpenitens: hic orat. et eſt ſenſus tituli. ¶Pſalmus iſte qui dicit̉ pſalmꝰ eo ꝙ mōnet ad bn̄ agendū: dirigēs nos. ī fine .i. īchriſtū: qui ē ꝯſūmatō fideliū. ī pn̄ti adiuſticiā. ī futuro ad coronā. attribuiturdauid .i. penitēti qui hic loquit̉ penitēs⁊ timēs d̓ peccatis ſuis. pſalmus dico ꝯͣpoſitus: ꝓ octaua .i. pro metu iudicijª.Octaua ē aduentus dn̄i: ī quo peccatortimet argui: et iō penitet. et ē iſte pſalmꝰpͥmus oīuꝫ pnīaliū pſalmoꝝ Qui ſt̉. vijIō: vt on̄dat̉ ꝑ ſeptiforme ſpm̄ poſſe de
leriª : Quicquid ī ſeptenario hꝰ viteꝯmittit̉. Et qꝛ. vij. ſūt modi precipue remiſſiōis quibꝰ peccata delēt̉ .ſ. baptiſmꝰElemoſyna. Vartyriū. Cōuerſio fr̄is errātis. Remittere ī ſe peccāti. Fletus ⁊ ſatiſfactio pro peccatis. Gōicatio corꝑis ⁊ſāguinis dn̄i. Hoꝝ pnīaliū pſalmoꝝ tal̓ē forma: qꝛ a lachrymis et amaritudinepenitudinis īcipiūt: et ī certitudīe veniet̓minant̉ª. ¶ Cōceſſio quoqꝫ d̓precatiuaē hic: vbi peccatū ꝯcedit̉ et veniā poſtulat̉: Que licet apud iudices ſeculares locū nō habeat: apud deū tn̄ multū valetcui placꝫ peccati ꝯfeſſio et dānato. ¶ Intētio monet ad pnīaꝫ. ¶ Modus qͣttuorſūt ꝑtitiōes. Prīo ē exordiū: ī quo captat bēiuolētiā a ꝑſōa iudicꝭ ꝑ eiꝰ ptātē et̄a ſua ꝑſona: ꝑ īfirmitatē ſuā. Itē a ꝑſōaiudicis per conſuetudinem parcendi: qꝛnon vult a mortuis ſed a viuis rogari.Scd̓o exponit erumnas penitētis. ibi.Laboraui. Tercio oſtendit ſe correctuꝫvt ſeꝑet̉ a malis. ibi. Diſcedite. ⁊c̄. Qr̄to ꝓ inimicis conuertendis orat. ibi. Erubeſcant. ⁊c̄. In ꝑ erſona ergo penitētiſin iudicio puiri metuētis orat: dicēſ. O:Omine ne in furore tuoarguas me neque in iratua corripias me.Dn̄e ne ī fu. t. a. m. Furor idē ē ex grecoqd̓ ira. Un̄ ⁊ hic varie dicit̉. Nā in alijscōdicibꝰ pͥus īuenit̉ furor: poſt ira. In alijs eꝯuerſo. Prius ira deīde furor. In alijs v̓o ꝓ furore īdignatio pōit̓. ſiue bil̓alia lr̄aſ. ¶ Eſt āt iral̓ furor motꝰ aī: ꝓuocās ad penā īferēdā. Qui tn̄ motus īdeū n̄ cadit. d̓ quo ſcpͥtuꝫ ē. Tu āt dn̄e v̓tutū cū trāquilitate iudicas. Qd̓ āt trāquillū ē: ꝑturbatū n̄ ē. Nō ergo ī deū iudice̓ cadit ꝑturbatō. Sꝫ furor eiꝰ idē accipit̉ qd̓ ira .ſ. iudiciū: quo mal̓ qͣſi iratꝰvidebit̉ ⁊ velut furibūdꝰ. Argui āt ⁊ cōripi: diuerſa ſt̓. Nā argui grauiꝰ ē qͣꝫ accuſari. Un̄ ſi dānatō timet̉. Coripi v̓o mitiꝰ ē .i. emēdari. l̓ erudiri. Arguūt̉ ergo īiudicio .i. dānabūt̉. qui ſine fidei fūdam̄to ſt̓. Emēdabūt̉ v̓o .i. purgabūt̉ qui ſuꝑ fūdamētū illud lignā ſtipulā edifica-