TITVLVS LXXVNon em̄ ſolū non ſum Prochuſtes aliquis aut Siſyphus: ꝗͣ Prochuſteseiuſmodi ſcelere delector: ſed omni ſum potiꝰ laude inte/ Siſyphusgritatis & pudicitiæ inſignis. Nā ab ineūtibus annis inqui-ratur: ubi uixerim: quid egerim: quid attemptarim: nunqͣme quiſꝗͣ inueniet minus uacaſſe libidinibꝰ: maiorē laudi-bus operā præbuiſſe. Quis æqualiū meoꝝ in ullo unꝗͣ uir-tutis genere mecū auſus eſt cōtendere? Itaqꝫ nō potes meapud quēqͣꝫ accuſare: cui notus ſim: qui tuæ mētis odiumnō accipiat. Ex Ml̓o. iiij. kalēdas Quintilis.¶ Sui expurgatiua familiariſſima.Sum tam alienus ab hoc uitio: cuiꝰ abs te ſum accuſatꝰ: utꝓpinquior longe ſim deorū īmortaliū ꝗͣ hūanæ uitæ. No-runt me nō oēs ſolū ciues mei: apud quos ī me debaccha-tus es: ſed uniuerſi latini uirū & modeſtia incredibili: & in-nocentia ſingulari: quē meipſū ubi nulla licet alia de cauſalaudare: tn̄ expurgādi mei gratia licet. Ne poſthac igit̉ ſisad eo in maledicēdo mihi ſollicitus: ne ſimul & nihil ꝓfici-as: & tibi plurimū obſis. Ex Ml̓o. iij. kalendas Quintilis.¶ Sui expurgatiua Grauis.Nullo uidet̉ cuiqͣꝫ tā licere ſuas in mediū afferre laudes caſu (quod Demoſthenes iuquit) ꝗͣ ubi accuſatus eſt ſceleris Demoſthe-alicuiꝰ: a quo eſt alieniſſimus. Tūc em̄: ut deculpare ſe de nesbet: ſuāqꝫ (quod iuriſcōſulti dicūt) innocentiā purgare: ſicſuas proferre laudes illas: quarū & fiducia ſibi eſt maxima& certiſſimæ uitæ ratio accuſato ſceleri penitꝰ hoſtis. Nāſi laudant ſe plæriqꝫ ſui ſola fiducia: nec improbant̉: quātoid magis & eo licet ac decet ſui purgādi caſu? Tullius em̄ Tullius inſola ſui fiducia ſic inquit. Nā philoſophandi ſcientiam cō/ officijs.cedens multis: qd̓ eſt oratoris propriū: aꝑte: diſtincte: or-nateqꝫ dicere uideor meo iure mihi uendicare. Accuſaſtitu me inquit Aeſchines maieſtatis: At quis in patriā pienAeſchinestior unqͣꝫ? Quis plenior charitatis? Quis ciuiū ſtudioſior:Sic mihi nūc ī te licet. Accuſaſti tu me inqͣꝫ auariciæ: Quisaūt me uno nō liberalior mō: ſed ꝓdigalior? Quis minusalieni cupidꝰ æris alienaꝝ reꝝ abſtinētior? Sciūt oēs quoſ