nelicumnxii

TITVLVS LX¶ Titulus. lx.¶ De hoſte fugato uel cæſo familiaris.Iam deniqꝫ cæſus eſt noſter hoſtis: ꝗ nos atqꝫ noſtroſ om̄isiamdudū inſectatꝰ eſt om̄i ꝑſecutionis ac odij genere: lamnihil nobis eſt timendū amplius. Imitari debemus Aſſyri/ Aſſyrijos: ꝗbus pro hoſte cæſo faciebant nō publica ſolum ſacra:ſed feſta triduana: ut declararetur omnibus ꝗͣ hoſti cauendū foret: cū eo cæſo tantū exultaret̉. At Perſæ inter eoſqꝫmagi Zoroaſtris inſtituto cōſtituerūt: ut quicūqꝫ hoſtem Toroaſtrescæcidiſſet: nō ſolū publico donaret̉ munere: coronaqꝫ magni precij: ſed int̓ ciues ſūma ualeret & auctoritate & gra-tia: ꝗ cæſo ꝗdem hoſte ciuitatē omni metu laboraſſet. Vtem̄ hoſtilis manus calamitatē inducit nōnunꝗͣ maximam:ita eius interempti conditio maximā affert urbibus uolu-ptatē. At Sempronius Cappadociæ rex iampridē in nos Semproniˢfuit acerbiſſimus: In nos uſus eſt omnium inimicitiarum rex cappa-& publicaꝝ & priuatarum genere. Affecit nos nedum cō dociætumelijs/ conuitijs/ probriſqꝫ qͣꝫplurimis: uerumētiā quo-tiens in agrum noſtrum excurſionibus nixus eſt: prædasreportauit: captiuos duxit: omneqꝫ ſcelerum exercuit genus. Precabamur ſuperos: ut huiꝰ nos peſtis metu libera-rent. Noſtra cura ſublatus eſt: deniqꝫ ſuperatus & cæſus infruſta: ut publica læticia merito debeamꝰ dijs īmortalibushabere ac dicere gratias: ꝗ nobis hunc ſuſtulerūt morbū.Hoc ego & in templis & in platæis agēdū iubeo: qd̓ & uo-bis præcipio: quos ſcio mei ſtudioſiſſimos. Ex Mediolanoxvij. kalendas lunias.¶ De hoſte fugato uel cæſo familiariſſima.Fugatus eſt demum noſter acerbiſſimus hoſtis ille: ꝗ no-bis tanto fuit nonnunqͣꝫ terrori: a quo ſumꝰ aliquando tamacerba calamitate confoſſi. Qui iuſte dimicant: ſic ſolentſemꝑ ſuperos adiutores ſperare. At ꝗbus iniꝗtas ē ad de-certādū ꝓpoſita: ijs īminet ſuꝑoꝝ cōſilia: & a tergo mūdipericula: ꝗbus facillime ꝑplexi ac irretiti nihil pn̄t euitaredemū incōmodi. Qd̓ ꝗͣ ueꝝ ſit: uel ex uno hoc hoſte no-