TITVLVS XXXVIIIniat̉ poſtulo. Ad hæc autē ne tribunus inſolētior poſthacfiat mulctet̉: oro. Nā niſi eiuſmodi coercerent̉ appetitus:nihil ad curiā deferret̉. Rem habes & æꝗſſimus es: & egointercedo. Ex Mediolano. iij. Nonas Martias.¶ Accuſatiua publici criminis familiariſſima.Deprehenſus eſt cum Gloriæ in lecto Antonius: finxit ſepræualitudinarium. Alter erat ſibi apud eandem lectulusdomū: ubi cū cōiuge conſueuerat eſſe. At abſente uxoreſororē illius adijt. Quid inde nedū ſuſpitionis: uerūetiamexpreſſi criminis intelligatur: ſatis cognoſcis: ut es omniūprudētiſſimus iudex. Ego tribunatum (ut ſcis) gero. Meaintereſt quos in publico deprehēdi crimine: accuſare. Facigitur: ne in ſuo tam graui ſcelere gloriet̉. Neu putent alijpariter peccare: licitū eſſe. Bene uale. Ex Mediolano pri-die Nonas Martias.¶ Accuſatiua publici criminis grauis.Non iniuria decreti ſunt a Solone Atheniēſi: qui publicis Solonpræeſſent criminibus accuſandis: ne quos amici aut ſui ci-ues accuſaturi nō eſſent (ne ſimili caſu uel ip̄i accuſarent̉)abirent impuniti. Scæuola uero huiꝰ & urbis indemnitati Scæuola& publicorū ſcelerū mulctæ præfecit delatores publicos:ꝗbus publicos errores accuſantibus partē noxæ cenſorestraderēt. At hodierni cæſares fiſcales decreuerūt aduocatos: ꝗ eidē inſtarent officio: nec recuſare quidē poſſent adquos id muneris deferret̉. Cum me igit̉ delegeritꝭ patrescōſcripti: ꝗͣuis inuitum: qui fiſco præſim: non poſſum nonea ſequi: ſine quorū inſectatione uenirē nō infamis modouocādus: ſed negligētiæ: quin & doli mali plectēdus. Nāut illud eſt Senecæ: Qui nō ꝓhibet iniuriā (cū pōt) facit. SenecaEt Cicero ab Ariſtotele uſurpans: alterū inquit iniuſticiæ Cicerogenus eſſe: cū qui poteſt iniuriam non prohibet. Ne igit̉& Antonius in ſua ſe malicia iactet: & alij propoſita huiusimpunitate: pari culpa coinquinentur: & ego prætermiſſiofficij culpa arguar: Antonium ipſum accuſo læſæ maie-ſtatis. Seditionem enim in populo procurauit. Nam cum