TITVLVS XXXIſonam. Marcellum ſemꝑ habes: prætorē nō niſi cū ius de-creuit. Ergo fac ut uenias ne legem iratā experiaris. Beneuale. Ex Mediolano Idibus Februarijs.¶ Iuridicialis familiariſſima.Accedentē iſtuc Parmenonem: qui te noſtro in ius nomine uocat: audies & deinceps noſtris obedies indilate mā-datis. Nam adiuit nos aduerſarius tuus: ut nuncius iſte ti-bi ſignificauit. Ad te igit̉ petitionē hominis dedimꝰ: ut re-ſponſurus accedas. Non erit id nobis iniucundum: ut ne-ligas quæ iubemus. At ſi negligas feres cōtēptionis pœ-nā. Mulctabimꝰ em̄ te in decimū argēti pōdo: nec admit-temus cauſam: cū in cōtumacē oīa iura clamant. Vale. ExMediolano. xvij. kalendas Martias.¶ luridicialis grauis.Lycurgus lacedæmonijs leges tulit: ut ſi quis in ius uoca-Lycurgustus (inſtante aduerſario) nō ueniſſet: æque dānaret̉: ac cōCecropsfeſſus quæ peterent̉: quē ip̄o iure Cecrops dixerat eē dā-Solonnatū. At Solon mitius apud Atheniēſes agēs: rurſus atqꝫiterū inquit: uel cōtumacē ip̄m: reuocandū eſſe: ut ſi cau-ſam more dixiſſet idoneam admitteret̉: Sin id minꝰ & dāLabeonaret̉ aduerſario debitor & mulctaret̉ ꝓ negligentia. La-beo uero uir doctiſſimus hoc addidit: ut nō redderet̉ more cauſa: ne forte mēdaces fieri plures cogerent̉ ad dāna-tionis ſeueritatē. Sed cū tertiū in ius uocaret̉: non ueniēsdecerneret̉ ea cōfeſſus quæ interminatꝰ arbiter eſſet. AtScæuolaScæuola doctiſſimus ille: maluit procliue in abſoluēdumagere ꝗͣ difficulter in dānandū. Itaqꝫ decreuit ius ſuū urbi-bus eſſe: quod ſingulæ ſibi dicerēt. Ꝙ ſi iuberet urbs ulladamnandū eſſe: qui aut primū: aut quartū non ueniſſet idobſeruaret̉. Nūc aūt in hac urbe ſcis eſſe principis ædictūut qui primū uocatus eſt: cōtinuo non accedens damnet̉ob id ad quod uocatur. Fabius quid abs te petat: iſtis accipies litteris. Eſt homo ꝑmoleſtus (nec id inficior) ſed cuinon ſint iuſticiæ partes denegandæ: quam nec ipſi maſoAlexander dæmoni deus denegaret. Nam & Alexāder ille rex tatus