TITVLVS XXXnum genera deditiſſima. Id ego conſiderans ſæpe: in eospræſertim eſſe debere me munificū duco: qui uiri ſunt &docti & boni: qui merent̉ omnē munificentiā. Ex eorumenim memoria nunqͣꝫ excidūt munera: & a nobis factumeſt opus: qd̓ ſemꝑ laudaturi ſint qui recti quippiā ſentiūt.Scio quātus ſis: qͣꝫqꝫ doctus: qͣꝫqꝫ multo merearis plura: qͣꝫtibi dono dem. Cuperē poſſe tanta miniſtrare tibi: quātame cogeret incredibilis tua uirtus. Sed ubi uolūtati nō ſa-tiſfiet: facultatē admittes: & æqua mēte feres paruā hanceſſe largitionē meā: quā fortunæ debilitas tenuiorē fecit.Vale. Ex Mediolano. iiij. Idus Februarij.¶ Munificalis familiariſſima.Eo cōtentus ſis munuſculo qd̓ ad te dedi: nec eius parui-tatē exiguitati uolūtatis ac facultatis aſcribe. Sū em̄ ea inte beniuolētia: ut nihil ad te dare tantū me poſſe uideam:cui non ſint aſſidue defutura ꝗͣplurima. Mereri autē ma-xima te quæqꝫ non neſcio: in quo tam diuina potius qͣ hu-mana ſit uirtus. Accipe ꝗͣfamiliariſſime quod in me fuit: &cuius rem minimā animi magnitudo maximā faciat. Nonquæ data ſint animaduerte: ſed qui dederit. Bene uale. ExMediolano. iij. Idus Februarij.¶ Munificalis Grauis.Theophraſtus largitionē inquit: fundū non habere. Qui Theophra-dat em̄ (ut Ariſtoteles docet) ſi liberalis & haberi uult & ſtuseſſe: ſciat liberalitatem a dando dictam eſſe. Nam philoti/ Ariſtotelesmia uocatur apud Græcos: quippe quæ amicos honoret Platouel amet honorare. Ꝙ ſi Platōne teſte: honoramꝰ aliquēin uirtutis teſtimoniū: manifeſto conſtat huiuſmodi ho-nores muneribus ab ijs eſſe implendos a quibꝰ imprimisſolent: ut ab habentibus facultates: expectari. Principesenim ut ditiores ſunt reliquis: ſic & fortunas habent quasdonent ꝓpenſiones. Quare ne ſua largitio fundū habeat Theophra-recte admonet Theophraſtus: ut nihiſ in principe turpiꝰ ſtusꝗaurū uel cumulare uel cupere: ita præclariſſimū in ijs eſt Aratusut multa donēt. Arati SIitionij laudatū ē illud ī ſuos ciues Cæſatl 3