TITVLVS XXVIoccurſurꝰ: ſi præuenire fas fuiſſet. At cū tuū ſit iubere ſci-Demoſthe. reqꝫ ꝗd iubeas: ut Demoſthenes dixit: meū aūt arcana prīnescipis nō inꝗrere: at cū iuberet: nuſꝗͣ refragari: tacui: expe-ctauiqꝫ diē deſignandā: iterqꝫ tenendū. Nunc præcepiſti:ad die conſtitutā eſſemus in caſtris: diēqꝫ conſtituiſti: prædam es pollicitus: animandoqꝫ ad arma (ut ita dixerim) al-lexiſti mētes noſtras. Pro me duxi reſpondendū: me tameſſe tuū: ut ſi uitā centies in rebꝰ amiſerim tuis nihil me cē-ſeā meū amiſiſſe. Nā ſi me ſeruū habes: ſi me ales: ſi me tueris: in ſtatūqꝫ auges: ꝗd eſt meū illud qd̓ abs te non habeā:tibi nō debeā? Satis ē mihi prædæ: ſatis muneris: ſatis glo-riæ: ſi rem egero tibi nō ingratā: ꝗ te ſemꝑ in nos oēs tamgratū beneficūqꝫ præſtitiſti. Bene uale. Ex Mediolano. iij.Rl̓. Februarias.¶ Seruilis familiariſſima.Quod meā laudes fidē ac taciturnitatē mi here tuam hu-Terentius manitatē decet: nō quærit mea ſeruitus: quæ (ut Terētia-nū illud eſt) mihi apud te ſemꝑ fuit & iuſta & clemēs. Ac-cepi ſemꝑ abs te plura ꝗͣ ſim meritus: qd̓ tuæ munificētiæfuit officiū: nō officij mei donū. At qd̓ præcipias ac iubeasut ſim tuis in rebus: quæ hic agunt̉ ꝗͣ cautiſſimus atqꝫ uni-ce diligēs: fiet: nihil ab me omittet̉ qd̓ meaꝝ ſit uiriū. Tumodo uide ut iſtinc oīa huc concurrāt ad rem efficiendā:ut pro filio nō deſint libri: nec amictus. Prædijs adhibe curam: reddituſqꝫ fructuū ad te referā. Vale. Ex Mediolanopridie Rl̓. Februarias.¶ Seruilis grauis.In omni mea uiuendi cupiditate præcipuū a ſuperis mihimunus hoc ſemꝑ ſupplicaui: ut ſcirem poſſemqꝫ ſine frau-de ac dolis hero ſic obedire: ut fidelem me poſſet ſeruū ilſum appellare: cui gratulatur uerbis chriſtianis dominus:quod ſuper pauca fuerit fidelis: promittitqꝫ ſuper multa ſeillū conſtitutuꝝ: nec eius unqͣꝫ ſimilē dicere: ad quē ſerueChriſtus nequā inꝗt Saluator: quoniam eum conſeruoꝝ miſertumnon eſſet: & quē iuſſit in tenebras uinctum conijci. Quid