SaluſtiusRaſiliusChriſtusHeſiodꝰCato

IITVIVS XVIIpriuatim: ut ſeſe ipſe uinceret: fruſtrareturqꝫ ſpe ſua. Quipijſſet em̄ ab me cōtemni ut diſſidij cām īueniret. Tandēſeſe leuiſſimū aꝑuit: hincabijt: aſſidue ſibi arrogās multa:me paratū inuenit taciturnū: ſuꝑbus humilē: loquax elin-gue: ebrioſus modeſtū: guloſus cōtinentem. In ieiunijs: inuigilijs: in canonicis horis ē cognitꝰ: qͣlis eſſet. Hæc graui-tas mea. Bene uale. Ex Mediolano. iiij. Nonas lanuarias.¶ Feria de ſe familiariſſima.lam dudū egi cū Lucio litem: ſed ita quidē ut nō litigaſſeat potius diſputaſſe uidear. Egi enim unā cauſam nec pro-bris unqͣꝫ cōtendi: nec iniuriarū ullo genere. Si ꝗd excan-deſcebat: nihil ad cōtumelias reſpondebā: nihil ad minas:hoc dumtaxat: cū reſipiſces: hāc exues mentē: nūc tui nōes cōpos: tibi nō obtemperas: perturbata loqueris ratio-ne. Rabies eū aliquādo furorqꝫ uidebat̉ inuadere: linguanutu: oculis: geſtūqꝫ totius corꝑis loquebat̉. Eo erā in pe-tulantē minus exaſperatus. Riſu cogitabā hunc opprimiCū pacatiore cerebro quieſcebas: tūc argumētis a me uincebat̉. Vale. Ex Mediolano pridie Nonas lanuarij.¶ Ieria de ſe Grauis.Nihil arbitror ī uita dignius: ꝗͣ in ſerijs aſſidue grauibuſqꝫuerſari cauſis: quæ Galuſtio teſte) ut homines ꝑ ſe laudāt:ita ſemꝑ ad uirtutē inclinant. Quis enim in re leui uerſatꝰaſſidue (ut Baſilius inquit) poteſt eſſe haberiqꝫ non leuis?Nā qui de terra eſt (ut Chriſtianū eſt illud) de terra loqui-tur: tritoqꝫ apud Heſiodū græcorū dicit̉ uerbo: auē garri-tu noſci. Grauitatem iccirco ueteres in Catōne laudat: le-uitatēqꝫ in plæriſqꝫ ſermonis uituꝑant. Mihi nuꝑ id conti-git: qd̓ neqꝫ ſperabā: nec expectabā ut quidā me hypocri-ta nō temptauerit ſolū ſermone immodeſto: ſed cōegeritqͣꝫ ſit ſerius ſermo meus: aperire. Cum prædicaret enim: &ad eum conuenirent plæriqꝫ uiri boni & ſimplices: & for-taſſe famæ cupidi: ego uero minime: publica me cœpit inſectari prædicatione: illa ſolita hypocritarum ſeruata clauſula: ſe mei miſereri: quē uideret hoſtē eſſe uerborum dei