TITVLVS XVIid facit non metus. Quid annuerent hæc problemata: poſtulanti reſpondit: poſſe in eum conferri ſingula: qui con-ſuetudine naturaqꝫ canis ſemper latrat: nec quid in quēqͣloquat̉: cōſideret: eum uero nō audere quicꝗͣ apud larua-tum loqui: cū uideret beſtiā hūc eſſe: qui laruatum ſe ho-minem diceret: quaſi ſimiam: irriſorem cœlitum: ipſi ueropoſthac ſe ſuiqꝫ ſimilibus uiſis: quaſi aſino apud leones ru-diendum aſſidue: nec prohibendū ei quidē ſua ſententialoquacitatis: fatuitatis ſcurrilitatiſqꝫ preciū. Riſere Curijgrauiſſima & cōmodiſſima cuncti. Vale. Ex Mediolanopridie calendas lanuarias.locoſa de alio familiariſſima.Petrum noſtrū ſcis eſſe inuerſum: nolui conuerſum dice-re: ut cauillo uti liceat litterarū mutatiōe. Factus eſt enimnoſter monachus: uouit: ut ait: ſe nunqͣꝫ peccare in ſeipſū:ea ut opinor mente: qd̓ ſuam cupiditatē fraudabit nunqͣꝫ.Animi ſe rōnem habiturū cōſtituit: hoc eſt quātū animusreddat uoluptatibꝰ. Bonꝰ ē totus: nā cognomēto dicit̉ bonus. Quis eo melior: ꝗ ſe non negligit? Teipſum audi: adCurionē ſcripſit Tullius. Id obſeruat hic noſter: præter ſeTulliusneminē audit. Per infamiā (inquit Apl̓us) & bonā famā:Apoſtolusid iſtud curat: ſibi parat infamiā: ſuis reliquis uiris optimisbonā famā. Totus (ut uno cōcludā uerbo) iocus eſt: ꝗ ne-dum alios (ut in ſe iocent̉) cōmoueat: uerū etiā in ſeipſumipſe iocari nō deſinat. Vale. Ex Ml̓o. calēdas lanuarij.locoſa de alio grauis.Oīs humanæ uitæ ratio: quæ ꝓ uirtutis cōſuetudine ſit in-uenta (ut inquit Lactantius) nō niſi cum uirtute cōiuncta Lactantiuscenſenda eſt. Cauillis autem & facetijs qui uti ſciunt: plu-rimumqꝫ (ut Pliniꝰ de Martiali ait) habet ſalium: quaſi con Pliniusdimento ſuauiſſimoqꝫ ad panem obſonio munitus acce-dit. Cum em̄ inueniant̉ qui mordere alios ſuis ineptijs ap-parati neminē metuunt: ſed & inurbani ſunt in cauillādo& ſcurriles: ut mimi ſolent in ſcænis: aut ad menſas paraſi-ti. locoſi uiri docti ſunt: a quibus illi cogantur reſipiſcereh 4