TITVLVS Xhæc aūt debemꝰ exiſtimare nos ꝓmiſſione dn̄ica beatos:ſi ꝑſecutionē ꝓpter iuſticiā patimur. Quid aūt iuſtiꝰ eſt q̄ꝓuidere quæ publicā afferāt cōmoditatē atqꝫ dignitatē?Nam ſi ut Ariſtoteles docuit: bonū ꝗͣto cōmunius eſt: tan Ariſtotelesto præſtabilius eſſe conſtat eiuſdē inſtituto: quo ſicut omne propoſitū eſt in ꝓpoſito: ſic om̄e oppoſitū eſt in oppo-ſito: malū id etiā qd̓ eſt cōmunius maiorē afferre crimina-tionē: maius deferre detrimentū. Curabam igit̉ pro meauirili: ne quid monaſterio meis humeris de mādato deeſ-ſet uel ad utilitatē: uel ad dignitatē: uel ad obſeruationemofficij noſtri. Eo minꝰ præualebā in malā illoꝝ diſſuetudi-nem: quibꝰ eram ꝓpter opera innocentiæ nō odio modoſed lapidandus. At uidebat inuictiſſimꝰ hic dux: uidebatem̄ frater optimus/ humaniſſimꝰ atqꝫ doctiſſimus Octauianus: qua procederem uia: curqꝫ reliqui eſſent mihi infenſi:Placebā principibꝰ: placebā curiæ: placebā ciuibꝰ cunctis:præter eos fortaſſe quos cum primū cognoui præeſſe cu-ſtodes eccleſiaſticos redditibus atqꝫ cauſis: æque ac ſolentoues lupis cōmendari: ex officio mali miniſterij reieci atqꝫrepuli. Demū cura mea factū eſt: ut hic locꝰ monaſterij poſſit iā religioſoꝝ cōuētus appellari: cū antea neſcio quid eiminus cōueniret: ꝗͣ qd̓ apud pſalmiſtā legit̉: cōciliū impio Pſalmiſtarū. Ꝙ ſi nondū ad id eſt ꝑuentū: ut uiuat̉ ꝗͣ obſeruātiſſimeat ſaltē eo ꝑuentū eſt ut minꝰ ſtudeat̉ libidinibꝰ: Ac uacetur diuinis officijs: & aut ſponte/ aut inuiti omnes ieiunijsincūbant atqꝫ uigilijs. Nō me amplius terrēt: ſed a me ter-rent̉: ꝗ dicebant me inſtar paſſeris quolibet exanimari nutu. Probāt hi principes mirifice caſtigationē hāc meā: ad-mirant̉qꝫ ut ꝗ uel in ſeipſos fierēt aliqn̄ intemꝑantes: nūcuni fraterculo tā obtēperēt timide atqꝫ uerecūde. Sed nōſine ſūma diligētia/ maximiſqꝫ ſum hæc laboribꝰ aſſecutꝰatqꝫ aſſidue proſequor. Fuit interdū mihi de uita dubitandū. At ego ꝓpoſuerā mihi Platonici illud: generoſū dece Platore: aut pulchre uiuere/ aut pulchre mori. Quid ſumus inhoc orbe corpuſcula: quibus undiqꝫ diſcrimina parata