TITVLVS VIIapppetit: non niſi & quæ deceāt uirū bonū appetat & quæducat a bono principe præſtanda ſibi: ne ſi quid ſupplicet̉aliud: una ſupplicatiōe labor fruſtra tempus triuerit. Supplicāſqꝫ tum nihil impetret: tum & iratum ſibi principemreddat. Hæc ego quotiens mecū animo uolūtaui clariſſi-me princeps: totiēs abs te quicꝗͣ poſcere ſum deterritus:ne forte mea cauſa mihi nimis indulgerem: nec ſatis intel-ligerem: eſſent ne quæ ſupplicaturus accedebā impetranda. Nā ut Ariſtoteles docet: Omnis malus ignorās. Appa Ariſtotelesrentis enim opinione boni decipiunt̉ qͣplurimi: qui cumuæhementius errant: ſibi honeſtiſſimā eſſe cauſam opinā-tur. Nūc aūt ubi manifeſto cognoui rem meā talē eſſe: utaudēter ſit mihi tuū ſperandū auxiliū: nec ambigo te mihifautuꝝ in re clariſſima: nec mihi ſubuerēdū eſſe arbitror.Cū fratri meo lis eſſet ampliſſima Romæ: uidereturqꝫ ſū-ma quadā a neſcio quo ſacerdote laceſſitus iniuria: decur-rit ad pōtificē maximū: eiuſqꝫ obfecrauit ſanctitatē: ne ꝗdiniquitatis pateret̉ a ſuis patrari præſidibꝰ. Acta trāſactaqꝫſunt plurima: in idqꝫ tandē eſt deuentū ut fratris aduerſa-rius ad te cauſam eam omnē deferri tulerit nō iniqua mē-te: ſed ea (ut dixit clanculū cum amico) ſentētia: ut exiſti-maret te facile plurimorū litteris inducturum ſe fore: in idiudicandū qd̓ cupit. Vide ꝗͣ iniquus ſit ut non modo remmalā ab eo ſperet qui princeps eſt & optimꝰ & omniū in-nocentiſſimꝰ: ſed etiā famā de te iam turpem audeat diſ-pergere ac diſſeminare. At mihi cui notiſſimum atqꝫ apertiſſimū eſt: ꝗͣ uel in ipſis ꝓmiſſis: Aginte illū præſtes ꝗ cui Agisdam inſtantius dicent: at promiſiſti? Promiſi quidē ait: ſiiſtud iuſtum eſt: ſin iniuſtū: locutus ſum: nō promiſi: nihiluel nunc uel alias uidetur abs te quærendum accuratius:qͣ quod æquum non uideatur ſolum: ſed etiam ſit. Supplico te igitur unice: ne quid ille ſuæ temeritati confiſus ia-ctabundus de me audeat per iniquitatem ſuperato: ſe ia-ctare. Non qui petam in eum quicꝗͣ iniuria parari: ſed utprætori cæteriſque tuis magiſtratibus iubeas: nihil hac in