TITTVLVS IIꝘ obierit diem pater tuus uir clariſſime: non poſſum nōdolere uæhemeter. Erat em̄ mihi iucūdiſſimus. Itaqꝫ tamgrauiter hanc rē tuli: qͣ ſi meus ipſe obijſſet pater. Eius em̄uirtus me mirifice incendebat ad omnē laudem. Admo-nebat me: præcipiebat mihi: nihil deniqꝫ ſine moribus exeiꝰ ore prodibat. Itaqꝫ digniſſimus mihi quidem uidebat̉:qui uiueret: & cuius gloria nunꝗͣ interiret. Quid dixi glo-riam? Illa certe nunꝗͣ eſt interitura. Fiet enim ꝑ illam īmortalis. Sed eiꝰ certe fama quæ inter uiuos diſpergi ſolet: lo-co gloriæ uiuēti ſuccedebat. Tandē diem obijt: ſoluit qd̓debebat mortalibus: cū eſſet moribundo corpore natus.Secū retulit in cælū æterna. Nam apud ſuperos mens eiꝰpræſtantiſſima nunqͣ eſt interitura: tibi ualido ſuppetat: inſtaurabis uitam patris: nec eris inferior illo. Cura igitur utualeas. Et quæ mortalia ſunt non admirere ſi cōtinuo cor-ruūt: & bene uale.¶ Conſolatoria pro funere familiariſſima.Audiui qd̓ tuli moleſtiſſime: patrem tuum uiꝝ clariſſimūhac luce functū eſſe. Certe uir erat dignus uita: ſed quemiccirco deꝰ in cælū reuocauit: quoniam eſt conuenientiꝰmulto ut futurꝰ eſſet in ſuperis ſedibꝰ: qͣꝫ inter mortales.Nam & ſi erat hic utiliſſimꝰ ſuis omnibꝰ: qm̄ incredibili ua-lebat uirtute: fecit tamē & pietas & religio & fides ut me-rito fuerit ad ſuperos delatus: qͣ quidē in ſede poterit no-bis prodeſſe magis qͣꝫ ſi eſſet in terris. Modo tu bene uale-as qui patris tenes ſimulacrū. Ne feras iniqua mente: cummortali uita natꝰ eſſet: ad immortalē eſſe ſublatū: at potiꝰprecare deū: ut tu quoqꝫ illo perferaris. Reliquū eſt: ut di-ligenter cures ualitudinem tuam: quæ nobis eſt nō minꝰiucūda: qͣꝫ eſſet patris. Vale.¶ Conſolatoria pro funere grauis.Renunciatū mihi fuit: obijſſe diem patrem tuū uirū præ-ſtantiſſimū: qd̓ certe perinde fuit mihi moleſtum ac ſi hacluce functus eſſet qui me genuit. Videtur igitur abſurdiſ-ſimum: ut qui conſolandus ſum in hoc mœrore: alios con