Druckschrift 
ORATIONES FRANCISCI|| PHILELFI CVM QVIBVSDAM|| ALIIS EIVSDEM OPERIBVS
Einzelbild herunterladen
 

IIIORATIO NVPTIALISmo & parētibus optimis: & ipſe quoqꝫ probitate: eruditione: elo-quentia poſterior nemine: ſiue cum iurecōſultis conferatur: ſiue cūphiloſophis: ſiue cum oratoribꝰ maximiſqꝫ uiris in om̄i genere lau-dis & gloriæ. Vellem mihi liceret Heliſabet ea om̄ia de tuis laudi-bus dicere quæ & pulcherrima ſunt & ueriſſima. Sed cū ea ſit apudom̄es de te fama pudicitiæ: prudētiæ: probitatis: ut uirginibꝰ om̄i-bus una tu exemplo eſſe & poſſis & debeas: iam tempus me admo-net: ut omnē meū orationis curſum in futuꝝ hunc ſponſum tuumbreuibus conuertam. Quid autem de te primū laudem TheodorePlate: uel quid non laudem potius? Nam quis omniū eſt: qui detuis pulcherrimis maximiſqꝫ uirtutibus: ingenio: diſciplina certiusteſtimoniū uno Frāciſco Philelfo afferre queat: cuius uel admodūadoleſcens inſtitutus es diſciplinis: & cum ætate prouectus & ſapi-tia ab eiuſdem te familiaritate & amicitia nunqͣꝫ alienum te uolui-ſti? Finxit te natura ingenio uigili: acri: ſtrenuo: dextero. Quare ncͣmodo quæ recte audires: celeriter tanqͣꝫ percipiehas: ſed permultaquoqꝫ aſſiduo ſtudio diligentiaqꝫ tua ex uarijs lectionibus conquiſita atqꝫ collecta: perinde atqꝫ in optimæ quēdā atqꝫ frugiferæ meſ-ſis aceruū cōgerebas: nihil qd̓ uel ineptū eſſet: uel minus ſuculentūadmittēs. Quibus quidē naturæ tuiſqꝫ inſtitutis factū eſt breui: utnihil quod ad oratoriā attineret: nihil quod philoſophiæ grauita-tē ſaperet ignorares. Cum uero intelligeres & pro conditione tem-poꝝ: & pro maioꝝ tuoꝝ gloria legū ciuiliſqꝫ iuris ſapientiā om̄inotibi eſſe obeundā: ad hāc te totū tanꝗͣ in patritā & auitā poſſeſſionērecepiſti. Idqꝫ uſus & ingenij acrimonia & memoriæ bonitate & cōtinua quadā diligētiqꝫ induſtria breui tꝑis curriculo præſtitiſti: utiuriſconſultoꝝ & eruditiſſimus habereris & innocētiſſimꝰ. Nec tn̄inter hæc ſtudia ſi quid ocij uenari poteraſ: id uacuū fluere patiebaris. Sed qd̓ alij plæriqꝫ oēs ad relaxationē & uoluptatis illecebrasconferūt: id tu om̄e aut ad reꝝ diuinaꝝ perſpicientiā: aut ad aliarūdiſciplinaꝝ cognitionē tranſferebas. Quo factū uidemus: ut omniin laude uerſatus exiſtimeris. Nec em̄ te fugiebat duo eſſe hoīm ge/ Quo hominūnera: Alteꝝ doctū & urbanū: alteꝝ indoctū & ruſticū: & hoc quidē generahumanæ præſtantiæ qͣꝫ minimā partem repræſentare: Quo de unouerecunde locutus eſt Hieronymus inquiens: Sancta quippe ruſti-citas ſoli ſibi prodeſt. At alterum illud longe propius uidetur ad diuinam bonitatem accedere: cum non ſibi ſolum: ſed uniuerſo hu-mano generi natum iure queat iudicari: quod & conſulendo & monendo & inſtituendo & tuendo ſit omnibus uſui. Etenim cum duæſint animi ꝑtes: quaꝝ altera rationē habet: altera caret: ī utriuſqꝫ ui