ORATIO FVNEBRISVIpus mortale quiſqꝫ cognoſceret. Quæcūqꝫ igitur ageret: quæcūqꝫdiceret: quæcunqꝫ deniqꝫ cogitaret: ad immortalitatem animi: adbeatam uitam cæleſtemqꝫ referebat. Meminnerat quod Simoni/ Simonidesdes poeta Pauſaniæ regi Lacedæmoniorum conſuluerat: ſe homi­ Paulaniasnem eſſe. Meminerat bonorum mortem non eſſe interitum omniadiſſipātem atqꝫ delentem: ſed uel ſeparationem quandam animi acorpore: hoc eſt immortalis uitæ a uita mortali: uel ſempiternumſomnum: ut Plutarchus ait. Tamdiu autem ſempiternum quoad Plutarchuscæleſtis illa tuba inſonuerit. His igitur cogitatiōibus Todeſchinusutens: ac ſeſe per om̄es humanæ ac diuinæ uirtutis modos exercēs& deo charus & hominibus admirandus eſt redditus. Non enimſine quadam diuina dilectione atqꝫ benignitate tantā in huius ſæ-culi fluctibus ac naufragijs proſperitatem ad ultimā uſqꝫ diem ex-pertus eſt: & eam certe proſperitatem propterea firmā atqꝫ immu-tabilem qd̓ om̄ia deo & non fortunæ: quod Leutychides etiam il­ Leutychidesſe primus monebat: ſemper credidiſſet. Qui em̄ ſpem ſuam in deocollocarit: nunqͣꝫ ſe ſua fallit ſpes. Reſpicit ſemper deus pios & iu-ſtos homines: eoſqꝫ non modo tuetur: ſed rebus ſecundis om̄ibusauget atqꝫ amplificat. Verum quid cæleſtia quæqꝫ ſupra nos ſuntpluribus conſectemur? Quanti eſſet hic uir florentiſſimus faciun-dus: ſatis nobis illuſtrium uirorum laudatiſſimarūqꝫ uirtutū opti-mus æſtimator præmiatorqꝫ oſtendit: ſapientiſſimus princeps no-ſter: qui ubi mirabili illa ſua acutiſſimi ingenij ui & diuino quodāmentis aſpectu omnia diligentiſſime rimatus penitus perſpexiſſet:nihil in eo eſſe quod minus fidem & integritatem ſaperet. Quemadhuc infans a patre ſummo principe ad ſeſe inſtituendum formā-dūqꝫ acceperat: non aliter ſemper apud ſe habuit & omni honoredignatus proſecutuſqꝫ eſt: qͣꝫ uel Chironem uel Phœnicem Achil/ Chironles traditur. Nec id quidem ab re: animaduertebat enim in Tode/ Phœnixſchino facilitatem: humanitatem & modeſtiam ſingularem: mirifi. Achillescam animi conſtātiam atqꝫ magnitudinem rerum gerendaꝝ: intel-ligentiam non uulgarem: eximiā grauitatem quadam ingenua co-mitate conditam: præcipuam innocētiā: egregiam æquitatem: fidēincorruptā: pietatē inauditam. Quæ certe ſingillatim om̄ia aliaqꝫpermulta dum mecū ipſe cōſidero: non poſſum equidem eius obi-tu non uæhementer moueri: angi: excruciari. Nec Stoicis aſſentior Stōiciqui quod natura fieri nō poteſt: ægritudinem omnē amouent: Nōem̄ ſum animo perfracto: ſaxeo: ferreo: adamātino. Veꝝ cū rurſusexpendo me: & qua cōditiōe nati oēs ſumꝰ intueor: facile intelligo