Druckschrift 
Summa de potestate ecclesiastica
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

maius eſt iudicare ꝙͣ aduocare Sed in teteri teſtamēto plures qn̄qꝫ ꝯſtitute ſūt ad iudicādū. vt pꝫ iij. re. de iezeibel. ergo nō dn̄t repelli ab aduocatione I omnibꝰ cōcedit̉ poſſe aduocuire pro ſeipſis. ergo eodē modo proalijs cū homo teneatur diligere ꝓximū ſicut ſeipſū. In ꝯtrarium eſt qd̓ſtribit̉. iij. q. vij. c. tria ſunt A dicēdū ꝙ aduocati qͣntum ad pn̄s quinqꝫdebent hobere vt reꝝ ⁊ iuſtū patrociniū p̄ſtare poſſint in cauſa quā defendendam aſſumūt Primo namqꝫ eſt neceſſariū vt intellectu hobeant ſcientiani. ⁊ ſic pueri ſtulti et furioſi repellūtur ab aduocacōe. qꝛ cōſtat eos cognitione curere Scd̓o vt affectu hobeant cōſtantiā. ⁊ ſic mulieres ſicut nōadmittūtur ad p̄dicādum ſic nec debent admitti ad aduocādum/ inagiſem̄ ex ip̄aꝝ colloqͥo habent ꝓuocure ad luxuriā ꝙͣ ad iuſticiā Tercio in allegatione eloquentiā. ⁊ ſic ſurdi et muti arcent̉ ab aduocaitione Quartoin rn̄ſione clemēciam. et ſic precio pugnantes cū beſtijs vel infames ſeu crimīoſi ab aduocacōe repellūtur. qꝛ qui ſibijpẜ crudeles ſunt alijs clemēteseē nō poſſunt. Qn̓to in execucōne liberā licenciā. et ſic ſerui qͥ nō hn̄t dn̄iumſui actꝰ ad aduocacōem nō admittūtur Num ꝓpt̓ ſcīam aduocati nō decipiunt̉. ꝓpt̓ ꝯſtanciā nō ꝑuertūtur. ꝓpt̓ eloq̄nciaꝫ nō ꝯfundūtur. ꝓpt̓ clemēciam nō iraſcūtur. ⁊ ꝓpt̓ liberā licēcicꝫ nō repelluntur. Ad pͥmū ergo eſtdicendū ꝙ ꝯtēptibiles ibi apl̓s appellat cōiter oēs ſeculge̓s reſpcū clericoꝝet veligioſorū qui ſūt maioris meriti ⁊ maioribus officijs obligati ꝙͣ ſeculores. vn̄ ex hac de cā arcent̉ ipſi cib aduocacōnis officio corā iudice ſeculai̓et in negocijs ſeculoribꝰ. int̓ ipſos tamē ſeculares aliqͥ ſic ſūt ꝯtem ptibileˢvel ex impotentia vel ex ignorātia ſeu ex ꝑpetrata malicia qd̓ eis per iuraofficiū ad uoccitionis ē īterdictū. Ad ſecūdū eſt dicēdū ꝙ in veteri teſtemēto ex cauſa potuit eſſe ꝑmiſſū vt femine iudicarēt illū effeminatū ppl̓mNūc cuutē ꝓhibent̉ doce̓ ⁊ iudicare ꝑ ſe. ſꝫ nō ꝑ alios Si em̄ ſūt regine duxiſſe vel cōmitiſſe ꝑ alios iudicare ⁊ aduocare pn̄t. Ad terciū eſt dicendūꝙ maior imminet ncc̄itus hoī patrocinai̓ cāe ſue ꝙͣ cauẜ alioꝝ/ cū alij poſſint ſibi alit̓ ſubuenire vn̄ n̄ ſic circet̉ hō aduocure ī cāꝓpric fic̄ ī cā alienoD. iij. ſic proceditur videtur eī ꝙ aduocati ex p̄cepto dei nō teneant̉putrociniū negare in cā iniuſta Ignorātia eī excuſcit a pecccico Iuilld̓ .i. thimo. i. Nīam ꝯſecutꝰ ſū qꝛ ignorās feci Sꝫ cauſam iuſtā aduocetꝰ certitudīalit̓ ſcire nō p̄t. cū hūcne iuſticie ad excimē d̓ine iuſticie deductepānus mēſtrucite appellāt̉ yſa. xliiij Gaduocatꝰ in nullo caſu tenet̉ faue̓ ꝑti ꝯtrarie cuiꝰ caiuſam defendēdam recepit ymo tenet̉ ſecreta oīa ſibi ralare Sꝫ ſi aduocatꝰ deſereret cauſqꝫ ſuſceptā cognito ꝙ eſſꝫ iniuſta iā ipōfacto fauorē tribueret adu̓ſai̓o P aduocatio ē q̄dā diſputatio ſꝫ n̄ ē pecccitū in diſputaicōe adduce̓ racōnes ꝓ ⁊ cōtra veritatē quā qͦs nouit/ gͦ eodēmō in aduocacōne adduce̓ rationes ⁊ ꝓ ꝯtra veritutē quā qͥs nouit ſn̄ pcc̄o