D primum ergo ſic ꝓceditur. videtur enim ꝙ priuilegium yſid̓oruſmale diffiniat Sic em̄ diffinit p̓uilegium yſidorus et ponitur iij. diPriuilegis ſūt leges p̓uatoꝝ quaſi p̓uate leges. nā p̓uilegiū m̄ dictū eſtꝙ in pͥucito ferat̉ In pͥuilegio em̄ qͥn̄qꝫ nō ponit̉ niſi ius cōe. male ergo d̓rꝙ p̓uilegia ſūt quaſi priucite leges. Pͣ nichil diffinit̉ ꝑ ſuū oppoſitū ſedlex dicit aliqd̓ poſitiuū. pͥuatio d̓o importet negationē Eſt em̄ negatio inſubiecto vt d̓t pl̓js. male ergo ponit̉ ꝙ p̓uilegio ſūt qͣſi leges priucitoꝝpͣ doctrina ecciaſticū d̓r catholica qꝛ eſt vniuerſalis eo ꝙ nō in āgulis velin priucito ſꝫ vniuerſaliter eſt p̄dicādei et docēdo vt aūgꝰ d̓t in libro de nōuo cōtico. Cū igit̉ priuilegia vt in pluribꝰ dent̉ de hijs que ꝑtinēt ad eccleſiaſticum diſciplinā male dicit̉ ꝙ p̓uilegiū inde dictū eſt ꝙ in priuato fe-ratur ¶ In ꝯtrarium eſt auctoritas eccleſie quē hanc diffinitionē approbat ¶ ℟. dicēdum. ꝙ priuilegiū poteſt tripliciter cōſiderari. Primo ex jte eius cui cōceditur Secūdo ex parte cōmunis iuris qd̓ reloxatur Tercioex ꝑte ordinis iudiciorij qui in eius cōceſſione nō obſeruatur. Quantū ergo ad illos quibꝰ priuilegia cōcedunt̉; priuilegis dicuntur priuate legesqꝛ ſemꝑ priuilegia cōcēdunt̉ aliquibꝰ ſingulariter Quāuis em̄ diſtinguotur priuilegiū eſſe generale qd̓ daitur eccleſie vel collegio ſiue vni cōgregotioni. Et priuilegiū ſingulcire qd̓ deitur vni priucite ꝑſone. ſemꝑ tamē illa que priuilegiant̉ dicūtur eſſe quēdā priucito et quedā ſingulario reſpectu tocius cōmunitatis. qꝛ vt dicit Ihero. priuilegio ſingulorū nō poſſūt legem facere cōmunē. Quantū vero ad ius cōmune qd̓ ꝑ ipſū priuilegiumreloxat̉ priuilegio dicūtur quaſi priucite leges. nō em̄ eſt priuilegiū niſialiqd̓ indulgeat ſpeciale Vnde aliqui dicūt priuilegiū eſſe priuatū ſiue ſingulare ius cōtra cōmune indultū. cui cōſonum eſt illud qd̓ ſcribit̉. xxv. q.ij. Cū priuilegia aliquibꝰ cōcediuit̉ ſi preter gn̓alem legem nulli aliquodſpeciale indulgeret̉ priuilegiū nō diceret̉. Nā pͥuilegis ideo dicūtur quaſipriucire leges eo ꝙ priucitā legē in ſingulis generent. qd̓ aūctoritate gͣcōfirnictur dicētis Si hoc neqꝫ cōſuetudine vel lege generali neqꝫ priuilegiorēdicas reſtat te vſurpare qd̓ feciſti. Sꝫ quantū ad iuris ordinē qͥin ꝯceſſione priuilegioꝝ nō ſeruat̉ d̓r priuilegiū inde dictū eſſe ꝙ in priucito ferat̉. Nō em̄ p̓uilegis dant̉ nͥ ob illis qui ſūt ſupͣ legē vniu̓ſaliter vel ꝑticulariter qͦs nō oportet in ꝯcedēdo pͥuilegiā ordinem iudicioriū obſerucrevt ſedētes ꝓ tribunali vel in loco publico eoꝝ ſentētia robur habect. ſicutcontīgit de iudicibus qui ẜm legem cōmunem tenētur iudiccire et de illisque ẜm ordinem iudicicriū trāſeunt. Vnde talis diffinitio bona eſt quidnō continet ſuperfluum neqꝫ diminutū. ¶ Ad primū ergo eſt dicendū ꝙſemꝑ in pͥuilegio aliqͥd ſpeciale indulgetur vel in re vel in modo. ¶ Deito em̄ꝙ in priuilegio nichil exprimatur niſi ius cōmune fauor tomen confertur