Illud autē qd̓ ſe habet ad ꝑſonam diuinum vt ſpeciem dās eſt natua diuina. qꝛ pater generat ſibi filiū ſimilem ẜm nature ydēptitutē nō ẜm perſonalem ꝓprietatē. ꝙͣuis in diuinis non ꝓprie diccitur aliquid differre ẜmſpeciem cum ibi non ſit ſpecies neqꝫ genusD. v. ſic ꝓcedit̉ Videt̉ em̄. ꝙ ad papā nō ſpectet determinore modūdiſtinctionis ꝑſoncirū. qꝛ q̄ ſūt ecidem reqiliter alicui. ſūt ecidē realit̓inter ſe. Sꝫ pater et filius ⁊ ſpūs ſcūs ſūt idē reailiter in eſſencia nō ergoin ꝑſonis diuinis ē ponēda realis diſtinctio ¶ Pͣ. aut ꝑſonci addit aliqͥdſupͣ eſſenciā aiūt nichil. ſi aliquid addit realē fcīet cōpoſitionem. qd̓ non eſtponendū. ſi vero nichil addit nō poterit facere realem diſtinctionē. ¶ Pͣ. q̄de ſeinuicē p̄dicātur. quicquid verificatur de vno rerificcitur de alio. ſꝫ pt̉et eſſencia predicētur de ſeinuicem. iſte eſt em̄ vera pater eſt eſſencia. ſꝫpciter generat. ergo ſimiliter et eſſencic generat ¶ In cōtrariū eſt quodſtribit̉ extra de fi. ca. Firmiter credimus ¶ N. Dicēdum. ꝙ Iſnocentiuꝰtercius in decretali ſupͣdicta ponit modū diſtinctionis perſoncirū dicens.Tres quidē perſone poiter q nullo. filius ⁊ patre ſolo. qc ſpiritus ſanctuºpariter ob vtroqꝫ. pater generās. et filius naſcēs. et ſpiritus ſanctuscedēs. cōſubſtātiales. et coequales. et co omnipotētes. et coeterni. vbi triacōfitetur. Primo ꝑſonaꝝ diſtinctionem Secūdo diſtinctionis cauſe aſſignationem. Et tercio inſeꝑabilem oꝑationem. Perſongrū quidē diſtinctionem. qn̄ dicit. Tres quidē perſone. Nā ẜm Auguſtinū. vij. de tri. cū querit̉quid tres vel quid tric referendū eſt ad ꝑſonas. qꝛ ꝑſona ẜm Soeciū eſtracionabilis vel intellectualis natura indiuiduci et inconmutubilis ſubſtātia. Incōmūtabilitus autē in diuinis cittēdit̉ ī perſonis. n̄ in eſſencioqꝛ pater ita eſt pater ꝙ nō filius. et filius eſt filius ita ꝙ nō pater. In eſſencia tn̄ pater eſt illud qd̓ filius. et filius illud qd̓ poter. Vn̄ Augꝰ. xvde tri. dicit ꝙ verbū dei patris vnigenitus filius eius per omnici patri ſi-milis et equalis hoc omnino eſt qd̓ pater. nō tm̄ p̄citer. qꝛ ille filius ⁊ iſtepater. Diſtinctionis vero cauſe aſſignacōnem tāgit. qn̄ dicit pater e nullo. filius a patre ſolo. ſpūs ſanctus pariter ob vtroqꝫ. pciter generās. filius naſcēs. ſpūs ſanctus ꝓcedēs. Nam inter ꝑſonas diuinas n̄ poſſet eēdiſtinctio niſi per originē vnius ab altera. qꝛ ẜm Iomoẜ. In diuinis oīeſūt idem p̄ter generacōem ingenerationem ⁊ ꝓceſſionem Eo ergo ipſo ꝙpater eſt generās et filius eſt genitus. oportet filiū q̄ deo naituraliter eſſediſtinctū Cū ẜm augꝰ. jͣ. de tri. nulla res ſeip̄ani generat vt ſic eo ipſo ꝙpr̄ et filius vnci voluntate ſpirāt ſpm̄ ſanctū. oportet ob vtroqꝫ parit̉ inſpircitū eē et ab vtroqꝫ parit̉ diſtinctū. qꝛ ẜm Ihero. ſpi̓tus ſanctus n̄ ē pr̄neqꝫ filius ſꝫ ē cimor quē hꝫ pr̄ in filiū et filius in patrem. Tercio trgit inſeꝑabilē oꝑacōem. qn̄ dicit ꝯſubſtātiales et coeqͣles coōnipotētes et coetͣniG 3