fantuſtico. corrūpit̉ ipſū intelligere vt dicit̉. j. de aīa vt non ſolum ſit diſficile. ſꝫ eciā impoſſibile ipſū tale officiū poſſe exercere. Ideo cōſonum eſtracioni. vt nulli pape clouudātur via quin renuncicre poſſit. potiſſime tamen tale officium nō coacte ſꝫ voluntarie exercēdum ſit iuxͣ illud. j. pet̓. vPuſcite qui ē in vobis gregē dei nō coqcte ſꝫ ſpontonee. ſuꝑ quo verbo dicit glo. ꝙ qꝛ hilarē datorē diligit deus. ideo non coacta ſꝫ volunturia ſeruicia ſibi ſunt accepta. Secūda racio ſumitur quantū ad poteſtatē q̄ re-cipitur. Nam omnis virtus et omnis poteſtas que non poteſt ꝑpetuari infingulari daitur multitudini. ſicut qꝛ cōſeruatio ſpeciei humane nō poteſtꝑpetugri in vno ſingulari. Ideo virtus generatiua dato eſt multitudinivt aliqui de tota multitudine humcini generis deputētur ad ꝓcrectione mprolis per quā humana ſpecies conſeruetur. virtus vero nutritius cū ſitneceſſciria ad cōſeruationem cuiuſlibet in diuidui dato eſt cuilibet ſingulariter. ita ꝙ nullus poſſit renunciari virtuti nutritiue quin comedat et bi-bat. poteſt cutē iſte vel ille renūcicire virtuti generatiue. qꝛ nō omnes tenētur dare de multitudine operā ad generationem ꝓlis. Cum igit̉ poteſtus eccleſie ſit duplex. ſcꝫ iuriſdictionis et ordinis vt ſupͣ dictum eſt Et pͦma remōe et in tota eccleſici et in collegio cordinalium. aliter ſi nullo modo remuneret mortuo papai. non poſſent ſibi de cilio ꝓuidere. Secunda vero detur cuilibet homini ſingulariter per ſacramentū ordinis ad conficiēdum corpus xp̄i quod eſt cibus ſpiritualis quo quilibet fidelis in vite ſpirituali nutritur. relinquitur ꝙ poteſtati iuriſdictionis papa rͣnūciare poſſit. non autē poteſtati ordinis. Tercio racio accipitur quantū ad finem q̄intenditur Nam non eſt cōſonum racioni. ꝙ illud quod inſtitutū eſt ꝓ bono reipublice contra tale bonum debeat militore quid vt dicit inriſconſultus in principio. ff. Nulla iuris racio aut equitatis benignitas patitur vtque ſalubriter ꝓ vtilitate hominū introducūtur nos ect duriore interpre-tritione cōtra ipſoꝝ cōmodum ꝓducaimus ad ſeueritatem. Cum igit̉ officium papcitus ⁊ deo inſtitutum ſit pro vtilitate tocius eccleſie non eſt cōſonum racioni. ꝙ ſi papa electus ad tale officium exercendū efficicitur impotens vel ꝙ cōſpicicit ꝙ ſit inſufficiens ꝙ preclaudatur vici. vt ip̄e nonpoſſit renūticre et alius eligi ſufficiētior et potētior ad tātum bonū exeqͣndum. ¶ Ad pͥmū ergo eſt dicendū. ꝙ ſicut dicit glo. ſuꝑ illo verbo gen̄. xix.Non poſſum in montem aſcendere eſt hic ciuitus parua ad quam poſſumconfugere et ſaluciri in eci. Per montē intelliguntur ꝑfectionis opera adque ſi quis non poteſt aſcendere permaneat in vita communi. ꝙͣuis ergoſtatus papalis eſt mons altus et perfectus. tomen ſi quis videt ex ſuo īſufficiencia vel impotētia. ꝙ nō poſſit in tali monte ſaluari Sꝫ pocius iuxͣdictum illius ſci Iob timeat ne malū eū ap̄p̄hēdat et ſic moriat̉. DeſcēdatD ⁊