OI

ſio. vel diuerſuꝫ ⁊ noīcꝰ qͦd ē īfirmꝰ In̄ diſnoicꝰ qͥ nō eqͦ mō recipit ⁊ emittit.Diſpectꝰ a. ū. i. ꝯtēptꝰ. ⁊ diſpectio faſtidiumſuꝑbia.Diſpēdiū. dij .n. s. ⁊ hͦ diſpēſa. ſe .i. nimia largitas l̓ nimia diſpēſa. ⁊ d̓r a diſpēdo. dis.Et diſpēdiū d̓r qͦd ē ꝯͣriū ꝯpēdio .i. lōgū etinutile. In̄ diſpēdioſus. a. ū. i. lōgꝰ ⁊ inutil̓Et ꝯꝑat̉ diſpēdioſus. ior. iſſimꝰ. In̄ hͦ diſpēdioſitas. atꝭ. ẜm Hug. Pa. ꝟo dicit. Diſpēdiū damnū vel detrimētūDiſpēſator ẜm Pap̄. d̓r cui credit̉ admīſtratio pecuniaꝝ. qꝛ pͥus qͥ dabāt pecuniā nōnūerabāt ſꝫ appēdebāt eam.Diſpēſatio ē iurꝭ cōis ꝓuida relaxatio vtilitate ſeu neceſſitate pēſata ẜm Guil. ī ſpe. ti.de diſpē. Uel ſic. Eſt rigorꝭ iuris ꝑ eū adquē ſpectat canōice facta relaxatio jͣ. q. vij.niſi rigor. ⁊. c. ſe. Qn̄qꝫ tn̄ diſpēſatio capit̉īpropͥe .ſ. ꝓ iurꝭ declaratōne. vt in. c. qͥntauallis. de iureiur̄.Diſploſus. a. ū. i diſſutꝰ. aꝑtꝰ. diruptꝰ.Diſſyllabꝰ. a. ū. i. duaꝝ ſyllabaꝝ. ⁊ d̓r a dis ⁊ſyllabaDiſſitꝰ. a. ū. pe. cor. i. ſeꝑatꝰ.Diſſuria eſt arida vrine digeſtio vl̓ difficultas mingendiDiſſutꝰ a. u. pe. ꝓ. i. diſiūctus ⁊ in ſutura fractus.Diſtichon .n. s. ⁊ hͦ diſtichiū īuēit̉ .i. carmē l̓opꝰ duoꝝ ꝟſuū. ⁊ d̓r a di. i. duo. ⁊ ſtichō qd̓ē ꝟſus. Un̄ Theodolꝰ. Quos in diſtichijcarmē ꝯplecterꝭ emi. Itē diſtichon d̓r qͦddā genꝰ dicēdi. cū ſcꝫ autor totū loqͥt̉ ꝑ ſe ſine ꝑſona ītroducta.Diſtīctꝰ a. ū i. diuiſus. ſeꝑatꝰ. deſigͣtꝰ pūctatus. determinatꝰ.Diſtīctio. onis .i. diuiſio. pūctatio. ſeꝑatio.Et diſtīctōis tres ſūt ſpēs .ſ. colum. comaperiodꝰ. de qͥbꝰ vide locꝭ ſuis.Diſtrictꝰ a. ū. i. ſeuerꝰ. aſper. auſterꝰ. et comparatur.Diſtrophos d̓r oda illa q̄ ſꝑ in ſcd̓o ꝟſu repetit varietatē ꝟſus. vide īfra ī ſtrophos.Diual̓. ꝯ. t. ⁊ hͦ le. pe. ꝓ. i. diuinꝰ. Un̄ diualisd̓r pͥnceps vel imꝑator. qͥ qͣi deꝰ habebat̉.Diuerſicliniū. nij. .n. s. i. locꝰ vbi diuerſe vieꝯiūgūt̉. ⁊ d̓r a diuerſus. a. ū. ⁊ clino. as. qͥaillic diuerſe vie acclināt̉. vel qꝛ illic via inclinat̉ ad diuerſa. qͦd alit̓ grece d̓r hͦ eteroclitū. Itē eteroclita ſiue diuerſiclinia dicūtur q̄dā noīa ī arte grāmatica qͣi ad diuer

ſa ſe īclinātia .ſ. qͦ īclināt ſe ad diuerſas dictōes ī diuerẜ caſibꝰ. vt iupit̉ iouis. vel addiuerſas ẜcationes. vl̓ ad diuerſas declinatōes. vel ad diuerſa genera ī diuerſisnumeris. vt veſpera. veſꝑe. vas. vaſa. celū.celi.Diuerſoriū. rij .n. s. i. diuerſitas viaꝝ .ſ. vbiviator ad callē diuertit̉. vel locꝰ remotꝰ abalio. vl̓ receptacl̓m .ſ. hoſpitiū vl̓ hoſpitale⁊ d̓r a diuerto. tꝭ. qꝛ illuc diuertimꝰ. vel qͥaex diuerẜ vijs ibi ꝯuenit̉. Un̄ ī Luca. Nōerat ei locꝰ in diuerſorio. Et vt dicit glo.Diuerſoriū eſt domꝰ int̓ duos muros duas hn̄s ianuas. vt ſcꝫ ex diuerẜ vijs recipiat adueniētes. ⁊ ſigͣt eccl̓aꝫ int̓ paradiſū ⁊mundūDiuerſus. a. ū .i. diuiſus. ſeꝑatꝰ. nō cōcorsmalus. ⁊ ꝯꝑat̉. In̄ hͦ diuerſitas. atis .i. varietasDiuerticulū. li. n. s. i. flexꝰ viaꝝ. vbi vna viadiuertit ab alia. vel ip̄e callis ꝑ quē diuertimꝰ ab alia via. qͣi diuerſa via.Diues. ꝯ. g. decli. ſꝫ oīs ꝯſtructōe. d̓r qͣi diuhn̄s .i. cupiēs diuitias .i. opulentꝰ vl̓ pecunioſus. ſiue vtat̉ ſiue nō.Diuitioſus. a. um .i. copioſus. plenus diuitijs. In̄ diuitioſitas. atꝭ .i. copioſitasDiuidens. dentꝭ. m. t. i. ouis vel agnꝰ duoshn̄s tm̄ dentes. ⁊ d̓r a duo ⁊ dens. Itē diuidēs. tꝭ. o. g. poteſt eſſe participiū de diuido. dis.Diuidia. die. f. p. i. diſcordia vl̓ bellona. In̄diuidioſus. a. ū .i. diſcordioſus. qͥ ꝑ ſuā diſcordiā alios diuidit ⁊ diſcordare fac̄. qͥ etdiuiſioſus.Diuidiculū. li n. s. d̓r caſtellū in diuiſioneterraꝝ poſitū.Diuiduꝰ. a. ū. qͥ diuidit vl̓ diuidit̉. In̄ diuiduitas. atꝭ. ⁊ ꝑ ꝯpoſitōꝫ īdiuiduꝰ a. ū. ⁊ hͦ indiuiduitas. atꝭDiuinus. a. ū. qd̓ eſt deoꝝ vel ꝑtinēs ad deos. ⁊ d̓r a diuꝰ a. ū. Et diuini dicuntur celeſtes deificati. Item diuini qui tractāt dedeo. qͥ magꝭ ꝓprie dicuntur theologi. ⁊ diuini qͥ diuinat ⁊ aſtutia quadā fraudulenta hoībꝰ futura coniecturant. In̄ diuinitas. tatꝭ.Diuinator. futura ꝯtēplās d̓r. ⁊ ſꝑ in maloaccipit̉.Diuinatio accipit̉ tripl̓r. Prīo ꝓ ſcīa theologie. a qͣ theologi dicunt̉ diuini. Scd̓o ꝓſciā infuſa a deo. ⁊ ſic accipit̉ Prouer. xvj.

k 2