Vid aūt aliud Ioh̓es n̓ ho ¶ Ca. 19neſtatē ꝯſiderauit. vt īhoēſtas nuptiasec̄ ī r̓ge nō poſſꝫ ꝑpeti dicēs. Nō tibi licꝫillam vxorē habe̓. Potuit tace̓ niſi indecorū ſibi iudicaſſꝫ mortīs metu veꝝ nō dice̓. inclinareregi ꝓpheticam auctoritatē adulacōe ſubtexereItaqꝫ morituꝝ ſciuit ſe eſſe qꝛ regi aduerſabatur. ſꝫ honeſtatem ſaluti pretulit. Et tn̄ quid vtilius ꝙͣ qd̓ paſſionis viro ſancto aduexit gloriam. Sancta quoqꝫ fuſanna denūciato falſi teſtimonij terrore. cū hinc ſe videret vrgeri periculo inde obprobrio. maluit honeſta morte vitare obprobriū. ꝙͣ ſtudio ſalutis turpem vitāſubire ac ſuſtine̓. Itaqꝫ dū honeſtati intenditctiam vitā reſeruauit. que ſi id qd̓ ſibi videbat̉ad vitā vtile preoptauiſſet. nō tātam r̓portaſſet gloriam. Immo etiam id qd̓ non ſolum inutile. ſꝫ etiā ꝑiculoſū foret. penā criminis forſitan nō euaſiſſet. Aduertimꝰ igit̉. qꝛ id qd̓ turpe eſt nō poſſit eē vtile. neqꝫ rurſus id qd̓ honeſtū in vtile qꝛ ꝯplex honeſtatis eſt ſꝑ vtilitas. ⁊ vtilitatis honeſtas. ¶ Capitu. 20.Fōrabile ferūt e̓thoe̓s ꝙ dux romanoꝝ cūad eū aduerſarij r̓gis medicꝰ veniſſꝫ. pollices datuꝝ ſe r̄gi venenū vinctū eum ad hoſtēmiſerit. Et reuera preclarum. vt qui virtutiscertamen ſuſceperat. nollet fraude vincere.

duxei

nrit