breuiqꝫ ſermonis ꝯpendio excludit leuitatem¶C verfuciam¶¶ Capitulum. 16.Ande eo quid loquar qui de eo teſtam̄to qd̓ ab alijs licꝫ factū. falſum tn̄ ꝯgnouerit. hereditatē ſibi aūt legatū vendicet. ⁊ lucrū querat alieno crimine. Cū etiam leges publice eū qui ſciens falſū vtitur tanꝙͣ reum facinoris aſtringāt. Regula autē iuſticiemanifeſta eſt. ꝙ a vero declinae̓ viꝝ non decetbonū. ⁊ dampno iniuſto afflige̓ quēꝙͣ. nec dolialiqͥd ānectere fraudis ve ꝯpone̓. Quid euidētius eo qd̓ ānanias qui fraudauit de precio ꝙgri ſui quē ipſe vendiderat. et porcōnem precijtanꝙͣ ſūmre tocius numerū ante pedes apl̓oꝝpoſuit ſicut reus fraudis interijt. Licuit vtiqꝫilli nichil afferre. et hoc ſine fraude feciſſet. Sꝫquia fraudē āmiſcuit non liberalitaais gr̄ciamreportauit. ſꝫ fallacīe penā exoluit. Et dn̄s in euāgelio cū dolo accedētes r̓pudiabat dicēs. vl̓pes foueas hn̄t. qm̄ in ſimplicitate cordis et īnocētie nos iubꝫ viue̓. Dauid qͦꝫ ait ſicut nouacula acuta feciſti dolū. Neqͥcie arguēs ꝓditorēeo ꝙ inſtrumētum hmōi ad hoīs adhibet̉ ornatū. et pleꝝqꝫ vlcerat. Si quis igit̉ pretēdatgraciam et dolū nectat ꝓditōīs exēplo. vt cūquē ꝓtege̓debeat prodat ad mortem inſtrumti iſtiꝰ comꝑacōne cenſetur. quod ebrie mētis

xſl