AIII.Ille etiam ꝯformem generis ſui. adiuuāt homoimpugnat. Qui nichil a ſe alienūdebꝫ crederequicquid humani eſt. Quāto ille rectius. q̄ͥ cūiam ꝓuecta proceſſiſſet etate. ⁊ fame toleraretciuitas. atqꝫ vt in talibꝰ ſolet. peterēt vulgo vtperegrini vrbe prohiberētur. prefecture vrbanecuram ceteris maiorē ſuſtinens. cōuocaui̓t honoratos. ⁊ locuplecōres viros. popoſcit vt ī medium conſulerēt dicens. ꝙͣ inmane eſſe peregrinos eici. ꝙͣ hominem ab hoīe exui. qui cibū morienti negae̓t. Canes ante menſam impaſtoseſſe nō paciūtur. ⁊ homines excludimꝰ. Quaminutile quoqꝫ tot populos mūdo ꝑire. quos dira cōficiebat tabes. quātos vrbis ſue ꝑire q̄ ſolerēt adiumento eſſe vel in cōferendis ſubſidijsvel in celebrandis cōmercijs. neminē famē alienam iuuae̓ protrahere. vt plurimū diem poſſenon inopiam r̓pelle̓. Immo tot cultōibus extinctis. tot agricolis occidentibꝰ occaſura in ꝑpetuum ſubſidia frumētaria. Hoc igit̉ excludimusqui victū nobis inferre conſuerūt. hos nolimusin tꝑe neceſſitatis paſce̓. qui nos omī etate pauerunt. Quāta ſunt que ab ipſis nobis hoc ipōtꝑe miniſtrātur. Non in ſolo pane viuit homoNoſtra illic familia. pleriqꝫ etiam noſtri parentes ſunt. Reddamꝰ qd̓ accepimꝰ. ſꝫ veremur necumulemꝰ inopiam. Primū omīni miſericordia