pauperes imitandos. diuites enim rogari videntur. vt ipſi quoqꝫ nobis reddant conuiuium. pauperes quia non habent quod reſtituant cum acceperint remuneratorem nobis faciunt deum. qui ſe pro pauꝑe obligandum obtulit. Ad ipſum quoqꝫ ſeculi vſum conſolatiobeneficij facta in pauperes magis ꝙͣ in locupleres plꝰ iuuat. quia diues dedignātur beneficium. ⁊ pudet eum debitorem eſſe gracie. Ruīetiam id quod collatum eſt ſibi meritis ſuis arrogat quod velut debitum acceperit. vel ideodatum ſit eo ꝙ qui dedit reddendū ſibi a diuite vberiꝰ extimaueit. Ita in accipiēdo bn̄ficīoeo ipō ꝙ acceꝑint diuites dediſſe magis ꝙͣ accepiſſe exiſtimāt. pauꝑ vero ⁊ ſi nō hꝫ vn̄ reddat pecuniā refert gram. In quo certum eſt ꝙplꝰ reddat ꝙͣ acceꝑit pecuia ei numo ſoluiturgrā nūꝙͣ exmanitur. Reddēdo vacuat̉ pecuniagrā aūt ⁊ hn̄do ſoluit̉. ⁊ ſoluēdo cetinet̉. deinde qd̓ diues r̓fugit pauꝑ fatet̉. ꝙ ſit obligatꝰdebito. ſibiqꝫ ſubuentum. non honori ſuo delatum putat. donatos ſibi arbitratur filios.itam redditam reſeruatam familiam. Quāto igitur melius apud bonos ꝙ apud ingratos locare beneficiū. Vn̄ dn̄s ad diſcipulosait. Nolite poſſidere auꝝ neqꝫ argētum neqꝫpecuniā. qua velut falce pullulātē in pectoribꝰ

2

indledit