IIIQuis igitur vel illos qui pecunia ad obediētiamredimūtur. vel eos qui aſſentacōne initātur fidos ſibi arbitret̉. Nam ⁊ illi frequēt er ſe vendere nolūt. ⁊ iſti imperia dura ferre nō pn̄t. qui leui aſſentaciūcula facile capiuntur. Si ꝑſtrinxeris verbo immurmurāt. deſerūt. ⁊ infe ſti abeūtindignātes relinquūt. imꝑare malunt ꝙͣ obedire quaſi obnoxios bn̄ficō ſubiectos ſibi debereeſſe exiſtimāt. quos p̄poſitos ſibi habe̓ debeātQuis igitur ſibi fideles putet. quos vel pecuniavel adulacōne ſibi obligatos crediderit. Nam ⁊ille qui pecuniā acceperit vilem ſe et deſpectū indicat. niſi ſepe redinat̉. Itaqꝫ frequēter exſpectat preciū ſuum. ⁊ ille qui obſecratioē ambitꝰvidetur vult ſemꝑ rogari. Ergo bonis actibꝰ etſincero ꝓpoſito nitendū ad honorem arbitror⁊ maxime eccleſiaſticū vt neqꝫ r̓ſupina arrogātia vel r̓miſſa negligētia ſit neqꝫ turpis affectacō ⁊ indecora ambitio. Ad oīa habūdat animidirecta ſimplicitas. ſatiſqꝫ ſeipſa cōmēdat. Inipō vero mune̓. neqꝫ ſeueītatē eſſe durā ꝯuenitnec nimiā remiſſionē. ne aut poteſtatē exercereaut ſumptū officium nequaꝙͣ imple̓ videamurNitēdū quoqꝫ vt bene ¶ Capitulū. 33.ficijs atqꝫ officijs obligemꝰ plurimos ⁊colllatā reſeruemꝰ gram neiure bn̄ficijfiant immemores qͥ ſe gr̄uiter leſos dolēt. Sepe