virtutis imparem paulo nō fuiſſe edocē poſſumus. Qui primo quidē cū maledice̓t ei filius zemei ⁊ crimina obiceret. tacebat humiliabatur⁊ ſilebat a bonis ſuis. hoc eſt bonoꝝ operū conſcientia. deinde expetebat maledici ſibi. qꝛ maIedicto illo diuinā acquirebat miſericordiā. vjde autem quomō ⁊ humilitatem ⁊ iuſticiam. ⁊prudentiā emerende a dn̄o gratie reſeruaueritPrimo dixit Ideo maledicit michi. qꝛ dominusdixit illi vt maledicat Habes humilitatē. quiaca que diuinitus imperant̉ equanimiter quaſiſeruulꝰ ferenda arbitrabatur. Iterum dicit. Ecce filius meus qui exiuit de ventre meo queritanimam meam Habes iuſticiam. Si enim a nōſtris grauiora patimur. cur indigne ferimusque inferuntur ab alienis. Tercio ait. dimitteillum vt maledicat. quoniā dixit illi dn̄s vt videat humiliacōnem nicā. ⁊ retribuat michi dominꝰ ꝓ maledicto hoc. Nec iā ſolū cōuicianteꝑtulit. ſꝫ et lapidātem et ſequētem illeſum reliquit. quīētiā ptꝰ victoriā petēti veniā libent̓ igͦuit Rd̓ ideo inſerui. vt euāgelico ſpū ſcm̄ dauidnō ſolum inoffenſum. ſꝫ ⁊ gratū fuiſſe ꝯuicīantidocerē Et delectatū potiꝰ ꝙͣ exaſpea̓tum iniurijspro quibꝰ mercedem ſibi reddēdam arbitrabatur. Sed tamen ꝙͣuis ꝑfectus adhuc ꝑfectioraq̄rehat. Incaleſcebat iniurie doloe̓ quaſi homo