ꝑturbata enim mente latius ſe ac longiꝰ funditappetitus. ⁊ tanꝙͣ efferato impetu frenos rationis non ſuſcipit. nec vlla ſentit aurige moderamina quibus poſſit reflecti. Vnde plerūqꝫ nonſolum animus exagitatur. amittitur racō. ſꝫ etiam inflāmatur vultus vel iracundia vel libidine. palleſcit timore. voluptate ſe non capit. ⁊ nimia geſcit leticia. Hec cum fiūt abicitur illa naturalis quedam cenſura. grauitaſqꝫ morū. necteneri poteſt illa que in rebus gerendis atqꝫ cōfilijs ſola poteſt auctoritatem ſuam. ⁊ ad illudquod deceat tenere conſtantiam. ¶ De appetitu iracundie ꝓpter iniuriā facto: Capi. 14.Rauior autem appetitus ex indignacōenimia naſcitur quā accepte plerūqꝫ accēdit iniurie dolor. De qͦ ſatis nos pſalmi quem in prefacōne poſuimꝰ precepta inſtruunt. Pulchre aūt ⁊ hoc accīdit vt ſcripturi deofficijs ea prefacōnis nr̄e aſſercōe vteremur.que ⁊ ipſa ad officij magiſterium pertineret.Sed quia ſupra vt oportebat perſtrinximꝰ quēadmodū vnuſquiſqꝫ cauere poſſit ne excitet̉accepta iniuria. verentes ne prefacio prolixiorficret nunc de eo vberius diſputandum arbitror. locus enim oportunus eſt vt in partibustemperantie dicamus quemadmodum reprimatur iracūdia.