pacientiam. vt nō ex indignacōe ⁊ ira in ſermonem erumpat. Nō alicuiꝰ paſſionis indiciū de-in verbis ſuis. nō ardorem libidinis flāmate inſermone ſuo indicet. et ineſſe dictis ſuis ſtimulos iracūdie. ne ſermo poſtremo qui cōmenda-re interiora dꝫ viciū aliqd̓ eē ī moribꝰ aꝑiat etꝓdat. ¶ Nō rn̄dendū ꝯtunieliā inferētibꝰ.Vnc enim maximeCapitulū.3inſidiatur aduerſariꝰ. qn̄ videt in nobispaſſiones aliquas generari. tūc fomitesmouet. laqueos parat. Vnde nō immerito ſicutaudiſtis hodie legi ꝓpheta dicit. Quia ipſe liberauit mede laqueo venantiū et a verbo aſpero-Simachus irritatōnis verbum dixit. alij ꝑturbatōnis. Laqueus aduerſarij ſermo noſter eſt.ſꝫ etiā ipē nō minꝰ aduerſarius nobis. loq̄murplerumqꝫ quod excipiat inimicus. et quaſi nō-ſtro gladio nos vulneret. Qnͣto tolerabiliꝰ eſtalieno gladio ꝙͣ noſtro ꝑire. Explorat ergo ad-uerſarius noſtra arma. ⁊ concutit ſua tela. ſi vi-derit moueī̓ me. inſerit aculeos ſuos vt ſeminaria iurgiorum excitet. Si emiſero verbum indecorum. laqueum ſuum ſtringit. Interdum mi-chi quaſi eſcā ꝓponit vīdcē poſſibilitatē. vt dūvindicae̓ cupio. ip̄e me inſeram laqueo. ⁊ nōdūmortis aſtringā michi. Si quis ergo hūc adu̓ſariū ſentit pn̄tem eſſe. tunc magis cuſtodiam