Feria tertia poſt Palmaꝝ

ris victima: cum dicit̉. Qui portatur ad victimaꝫ.Xp̄us fuit agnꝰ victimatꝰ. Eſt aūt differētia int̓ heſtiā ⁊ victimā. qꝛ hoſtia dr̄ ſacrificiū ꝓ hoſtibꝰ vincēdis. victima aūt ꝓ hoſtibꝰ victis. Caro igit̉ ī xp̄ipaſſiōe fuit hoſtia. qꝛ fuit ꝓ hoſtibꝰ vincēdis. poſtpaſſionē aūt victima. qꝛ fuit ꝓ hoſtibꝰ victis. Siueaūt eēt hoſtia ſiue victima: oportebat vt igne accēderet̉: vt ſic fumꝰ eēt dn̄o odoriferꝰ. Talis victimaſiue hoſtia fuit xp̄s Eph̓. v. Dilexit nos ⁊ tradiditſemetip̄m ꝓ nobis oblationē ⁊ hoſtiā deo ī odorēſuauitatis. Iſta aūt hoſtia vt eēt odorifera: fuit qͣdruplici igne inflāmata. Prīo vicꝫ igne amoris. ⁊qͦ dr̄ In. xij. Ignē veī mitte̓ ī t̓rā. Magnū idiciū amorꝭ ē dare amico ſuo tꝑalē ſb̓aꝫ. maiꝰ ē dare ī obſeqͥuꝫ ꝑſonā ſuā. maximū ē dare in mortē vitā ſuā.Iſtud maximū ſignū amoris habuit xp̄s Io. xv.Naiorē charitatē nemo hꝫ qͣꝫ vt aīaꝫ ſuā pōat qͥsꝓ amicis ſuis. ¶ Scd̓o iſta victima fuit inflāmataigne doloris. Quāto em̄ caro ē mellꝰ ꝯplexionatatāto ē maioris doloris ſenſitina. Caro em̄ ocl̓i magis ſentit dolorē qͣꝫ caro calcanei. qꝛ ē meliꝰ ꝯplextonata. Caro igit̉ xp̄i fuit manu ſpūſſctī de puriſſimis ſāguībꝰ v̓gīs facta. ⁊ iō fuit optīe ꝯplexiōata.⁊ ꝓpt̓ hͦ fuit maioris doloris ſēſitiua. ¶ Tertio iſtavictima fuit inflāmata igne paſſiōis. de qͦ dr̄ ī p̄s.xvj. Igne me examīaſti ⁊cͣ. Itē p̄s. cj. Pſſa mes ſicut cre. arū. Si em̄ oſſa fuer̄t ꝯcremata: manifeſtūē ꝙ caro ⁊ pellis ꝯcremata fuit. ¶ Quarto iſta victima fuit inflāmata igne ꝯpaſſiōis. Magna qͥdeꝫꝯpaſſiōe replebat̉ qn̄ matrē deſolatā ⁊ afflicā videbat. qn̄ apl̓os diſꝑios ⁊ ī errore ꝓlapſos cernebat.qn̄ ſuos crucifixores in freneſim ꝯuerſos reſpiciebat. Sicut em̄ piꝰ pr̄ qn̄ filiū ſuū freneticū ī ip̄m enſurgētē dolet ⁊ plorat nō ꝓpt̓ ſuā īiuriā: ſꝫ filij fariā.ſic xp̄s nō ſuos dolores: ſꝫ ꝑditōeꝫ ſuoꝝ īterfectoꝝdolebat Heb̓. v. In diebꝰ carnis ſue p̄ces ſupplicatiōeſqꝫ ad deū fudit. Ecce qꝛ orabat cū clamore valido. ecce qꝛ clamabat ⁊ lachrymis offerēs. ecce qͥaplorabat ⁊cͣDe eodem. ¶ Sermo lxxxv.Ic ē ſāguis meus noli teſtamēti qͥ ꝓ ml̓tis effūdet̉ Nar. xiiijCōſtātinꝰ ī li. d̓ nat̉is liqͥdoꝝ dic̄. Qui naribꝰ ſuis ſāguinē calidū imbiberit: ī ſe ꝓprij ſāgnīsꝓuocat effluxū quē nat̉ali qͣdā v̓tute extrahit ⁊ educit. Spūal̓r. ſic qͥ intꝰ ī mēte ſorbet paſſiōis xp̄ſfluxū ⁊ refluxū: ſentit ī ſe ſuauitatē ⁊ btītudinē ſēpit̓ne gl̓ie. Alanꝰ. Dīs qͥ xp̄i ſāguinē deuota mente ꝯpaſſiōis ībiberit: infinitā mētis dulcedinē eternalit̓ deguſtabit. Sꝫ qꝛ nat̉a hūana ꝑ paſſionē crucis trāſiuit d̓ ꝯtumelia ī gl̓iaꝫ. iō gl̓iat̉ mr̄ eccl̓ia inītroitu miſſe: di. Nos aūt gl̓iari oportꝫ ī cruce dn̄i⁊cͣ. qꝛ in ea v̓a ē ſalꝰ mētis ⁊ corꝑis de qͦ Fulgētiꝰ.Sanitatē mētis ⁊ corꝑis ꝯſecuti ſumꝰ ꝑ v̓tutē feliciſſime paſſiōis xp̄i. De qͦ thema. Hic ē ſāguis ⁊cͣ.In v̓bis p̄miſſis duo īnuūtur. Prīo noui teſtamēti ꝯfirmatio: ibi. hic ē ſāguis noui teſtam̄ti. Sꝫcudo ſubdit̉ ſāguīs effuſiōis rō: ibi. qͥ ꝓ ml̓tis effidet̉. De pͦ dr̄. Hic ē ſāguis meꝰ no. teſta. ¶ Pro qͦſciēdū ꝙ oē teſtamentuꝫ: ſicut dr̄ Heb̓. ix. ꝯfirmat̉morte teſtatoris. ⁊ iō deꝰ voluit vtrūqꝫ teſtamētuꝫ

videlꝫ vetꝰ ⁊ nouū ꝯfirmare ꝑ ſāguinē. De ꝯfiema.tōe veteris teſtamēti ꝑ ſāguinē d̓r Heb̓. ix. Lectoem̄ oī mādato legis a moyſe vniuerſo ppl̓o accipiens ſanguinē vituloꝝ ⁊ hyrcoꝝ cū aqͣ ⁊ lana coccinea ⁊ hyſopo. ip̄m qͦꝫ libꝝ ⁊ oēꝫ ppl̓m aſꝑſit dicēsHic ē ſāguis teſtam̄ti qd̓ ad vos mādauit deꝰ. Deꝯfirmatōe noui teſtamēti ꝑ ſāguinē d̓r ī aucͣte premiſſa. Hic ē ſāguis meꝰ noui taſtam̄ti. ¶ Notādūꝙ xp̄s ī iſto teſtō qd̓ ī ſua paſſiōe ꝯdidit octo legata diuiſit: ſic̄ dic̄ Amb̓. Auctor hūani generꝭ exn̄sī cruce pietatis officia diuidebat. ꝑſecutōeꝫ apl̓is.pacē diſcipul̓. corpꝰ iudeis. pr̄i ſpm̄. v̓gini ꝑanymphū. latroni ꝑadiſū. pctōribꝰ īferuū. crucē penitētibꝰ delegauit. ¶ Prīo igr̄ legauit ꝑſecutōeꝫ apl̓is ⁊mortē. illd̓ eī ip̄is legauit qd̓ ip̄e poſſidet Io. xv. Sꝫꝑſecuti me ſt̓ ⁊ vos ꝑſeq̄nt̉. Et iſtd̓ legatū ꝑfecte fuit ab apl̓is oībꝰ ſolutū. qꝛ ꝑſecutōeꝫ hūer̄t ⁊ mortēſuſtinuer̄t. hereditas eī trāſit ad hēdes cū ſuo onē⁊ honore. Deꝰ igr̄ hereditati et̓ne btītudīs adiūxitonꝰ .i. tolerātiā paſſiōis. Cū iſto eī onē hūit xp̄s eādē btītudinē Iu. vlt̓. Oportuit xp̄ꝫ pati ⁊ ita ītrare ī gl̓aꝫ ſuā. Habuer̄t eā apl̓i Act̉. xiiij. Per multas tribulatōes oꝫ nos ītrar̄ ī regnū celoꝝ. Hn̄t eāoēs fideles. ij. Thi. iij. Oēs qͥ volūt pie viue in xp̄oih̓u ꝑſecutōꝫ patiēt̉. Qui igr̄ vult aſſeqͥ et̓nā btītudinē ⁊ nullā pati tribulatōꝫ: videt̉ ꝙ velit eē xp̄o dignior: ⁊ apl̓is ſāctior: ⁊ cūctis fidelibꝰ melior. Hiero. Difficile ē īmo īpoſſibile vt pn̄tibꝰ qͥs ⁊ futurisfruat̉ bōis. ⁊ vt d̓ delitijs trāſ eat ad delitias. vt hicvētrē ⁊ ibi mētē īpleat. ⁊ in vtroqꝫ ſecl̓o ſit pͥmꝰ: ⁊ īvtroqꝫ appareat gl̓ioſꝰ. ¶ Scd̓o legauit diſcipulispacē Io. xiiij. Pace̓ relinqͦ vob̓ pacē meā do vob̓Habuit eī xp̄s. lxxij. diſcipl̓os qͥ nō erāt ita fortesſic̄ apl̓i ad ſuſtinēdū ꝑſecutōꝫ. ⁊ iō reliqͥt eis paceꝫnō tm̄ pectoris vl̓ et̓nitatꝭ: ſꝫ etiā tꝑis. Nō eī īfirmis⁊ debilibꝰ ſtatī ſt̓ gͣuia īponēda. hēmꝰ eī ex euāgel̓.Nat. ix. ꝙ nō ſt̓ triſtia īponēda feſtiuis: nec fortiainfirmis. nec īſolita īexꝑtis. Prīo eī nō ſt̓ īponēdatriſtia feſtiuis: qd̓ innuit̉ ex eo qd̓ dicit dn̄s ibidēNūqͥd pn̄t filij ſpōſi lugē qͣꝫdiu cū illis ē ſpōſꝰ? illiſ. qͥ ſꝑ cū d̓o illd̓ feſtū faciūt. De qͦ d̓r ī p̄s. lxxv. Reliqͥe cogitationū diē feſtū agēt tibi. Talibꝰ nō dn̄tīponi triſtia: ne īpediant̉ ⁊ turbent̉ ī ꝯtēplatōe īterna. Scd̓o nō ſūt īponēda fortia infirmis. vn̄ ſb̓ditNonio āt īmittit ꝯmiſſurā pāni rudis ad veſtim̄tūvetꝰ. Petꝰ veſtimētū ē ꝯuerſatio vetꝰ. pānus āt rudis .i. nouꝰ: ē doctrina q̄ īducit ad ꝯtēptū t̓renoꝝ.Sūt āt tales infirmi qͥ nō ſt̓ ſtatī ad t̓renoꝝ ꝯtēptūīducēdi. Tertio nō ſūt īponēda inſolita īexꝑtis. iōſb̓dit. Nec mittūt vinū nouū ī vtres veteres. Pervtrē veterē ītelligit̉ mens aſſueta trenis. ꝑ vinū nouū doctrina q̄ inducit ad appetitū celeſtiū. Sꝫ homines aſſueti diligere t̓rena nō ſtatī ſunt cogendiad celeſtia ¶ Tertio legauit corpꝰ ſuū iudeis. vt .ſ.ip̄m crucifigerēt ⁊ ſic noſtrā ſaluatiōem ꝑficerent.Iob. ix. Terra .i. caro xp̄i de noſtra ſubſtātia terrena aſſumpta: data eſt in manibꝰ impij .ſ. pylati ſiue iudeoꝝ. Corpꝰ aūt chriſti erat quidā ſaccus diuinus: in quo erāt tria p̄cioſa incluſa. ſcꝫ ſanguis:anima: ⁊ diuinitas. Chriſtus igit̉ de carne ſua fecit emplaſtrū in quo inflatura noſtre ſuꝑbie frangeretur. Auguſtinꝰ. Ecce habes hūilitatis exem-