LXXXISermo

mā ſnīam dabit cōtra malos. De qua voce dr̄ Zacha. ix. Dn̄s in tuba canet: ⁊ exibit vt fulgur gladius eius in vltima ſnīa. O qͣꝫacutꝰ gladius ſcindēsex vtraqꝫ ꝑte .ſ. corpus ⁊ animā: quādo dicet̉ reprobis. Itē maledicti in ignē eternū: qui vobis paratus ē ⁊cͣ. Ideo canit eccleſia. Ut cum flāminomanube reuerteris ⁊cͣ.Sermo lxxxj. ¶ Ad idē.Ominꝰ quideꝫ Ieſuspoſtqͣꝫ locutꝰ ē eis aſcēdit in celū Narē.vlt̓. Dicūt naturales ꝙ aqua in aqͣductutalē hꝫ cōditōem ꝙ quātū deſcēdit: tantuꝫ aſcēditdum fiſtula ſit integra. P ¶ Spūal̓r. ꝑ aquā ītelligit̉ ppl̓us xp̄ianꝰ. Un̄ Apoc̄. xvij. Aquas qͣs vidiſti ſunt populi. Hec aqͣ ducit̉ in fiſtula .i. in rorefidei ⁊ gr̄e diuīe. Et cuꝫ hec fiſtula ſit integra: hecaqͣ .i. populꝰ fidelis tantū aſcēdit ſurſuꝫ ī celū: quādeſcēdit in terris .i. ſe hūiliauit. Luc̄. xviij. Qui ſehūiliat exaltabit̉. Et ſic xp̄us huiliauit ſe deſcēdēdo in vterū v̓ginis: ⁊ induit habitū homīs. Scd̓ohūiliauit ſe vſqꝫ ad p̄ſepe ⁊ ad crucē: ad tumulū ⁊ad infernū. ꝓpt̓ qd̓ merito aſcēdit. Id̓o Bern̄. tractans illud. aſcēdo ad parrē meū: dicit. Chriſtꝰ deſcendit quo inferiꝰ non decuit: ideo aſcēdit quo altius nō potuit. Quapropt̓ dicit Greg. in omel̓. deaſcēſione. Sicut naſcēte dn̄o diuinitas ē humiliata: ſic eo aſcēdente hūanitas eius eſt exaltata. Dicit em̄ magiſter in. iij. diſt. xviij. Decuit vt ꝓpt̓ peccatū homo non intromitteret̉ in paradiſuꝫ .i. in celū: niſi in hoīe vno tanta eēt hūilitas q̄ omnibꝰ ꝓficere poſſet: ſicut in homīe tāta fuit ſuꝑbia q̄ oīnibus nocuit. Et illa fuit reꝑta ſolum ꝑ xp̄m. ideoApoc̄. iij. vidit Iohānes oſtiū aꝑtū illi qui modicam virtutē habuit .i. xp̄o qui habuit hūilitatē. ꝓpter qd̓ Ioh̓. iij. Nemo aſcēdit niſi deſcēdit .i. ꝑmaxime ſe hūiliauit. Auguſ. Portaꝫ quā nobis clauſit ſuꝑbia noſtra: aꝑuit hūilitas. Simꝰ ergo ipſuꝫſectātes ī eius hūilitate. De quo Iudith. viij. Humiliemus illi aīas nrās: expectemꝰ hūiles cōẜuationē ⁊ conſolationē eius. Bern̄. Si vis caꝑe celſitudinē dei: cape pͥus hūilitatē xp̄i: qui pͥus humilitatē p̄dicauit ⁊ ſe hūiliauit. De quo thema. Dn̄squidē Ieſus ⁊cͣ. ¶ In ſūma euāgelij duo inuūtur.Primo amicabil̓ xp̄i apparitio. Scd̓o ſb̓iūgit̉ mirabilis eius aſcēſio. De pͥmo dic̄. In illo tēpore .ſ.in die aſcēſionis: recūbentibus vndecim diſcipulis .ſ. in cenaculo in quo māducauit xp̄us cum diſcipulis ante paſſionē. tūc apparuit illis Ieſus indie aſcenſiōis. Sis em̄ apparuit .ſ. ī cenaculo: ⁊ inmonte oliuēti. Q Diceres. tamen eccl̓ia canit.Dn̄s de ſynai aſcēdit. Rn̄det Guil̓. ī rōnali. Hocītelligit̉ qͣꝫtū ad īterp̄tationē. qꝛ ſynai īterp̄tat̉ mādatū. Aſcēdit gͦ de ſctō mādato. Eūtes docete oēsgētes. Aug. Gis xp̄i actio ē nr̄a inſtructio. Et xp̄shodie octo fecit nobis ī exēplū. Un̄ Gre. Oportfrēs vt illud ſeqͣmur corde: vbi xp̄m credimꝰ aſcēdiſſe carne. ¶ Primo xp̄s apparuit diſcipulis ī cenaculo. ⁊ ſic oportꝫ ꝙ nobis xp̄us priꝰ apparebit ꝑgrām ī corde. Nā ẜm Rich̓. li. iij. de ꝯtēplatōe. Sine gr̄a nec ſufficimꝰ ad veritatis cognitōeꝫ: nec ad

ciens deuꝫ ſuꝑ oīa diligere ⁊ ei firmiter adherered̓o Greg. Tua nos gr̄a ſemꝑ p̄ueniat ⁊ ſequat̉Preueniat inſpirādo: ⁊ ſequat̉ adiuuādo. Dic̄ em̄Grego. in. xvij. moral̓. Si lumē gr̄e ī nobis nō appareret: mens noſtra ī peccatoꝝ tenebris remaneret. R¶Secundū eſt allocutio. Dicit em̄ Augꝰ.de triplici habitaculo dei. Allocutio eſt eius debita ⁊ occulta inſpiratio. qͣ mediante ſuam veritateꝫ⁊ voluntateꝫ īuiſibil̓r oſtēdit. De quo p̄s. lxxxiiij.Audiaꝫ qͥd loquat̉ in me dominꝰ deus meꝰ. Grego. Uox domī auditur cū inſpiratio mente concipitur. Tertiū eſt exprobratio peccatoꝝ. Naꝫ dicitAuguſ. Hoc eſt propriū gr̄e vt faciat hominē peccatum ſuū cognoſcere. Et Greg. Quāto maiorisgr̄e lumen qͥs recipit: tanto magis rep̄henſibilē ſecognoſcit. p̄s. xlix. Arguā te ⁊ ſtatuā te cōtra faciētuā. q. d. qd̓ poſuiſti poſt tergū tuū. De quo ī textuExprobrauit īcredulitatē eoꝝ .ſ. ad pn̄s habitā. qͥahis qui viderāt eū reſurrexiſſe nō crediderūt .ſ. marie magdalene ⁊ diſcipulis veniētibus de emaus.ad deſignādū ꝙ licꝫ oē pctm̄ ē redarguēdū: ſignāter tn̄ infidelitatis. qꝛ dic̄ Augꝰ. illa manēte ceteradetinent̉. qꝛ ſine fide falſa ē oīs religio: etiā ī bonismoribꝰ. Id̓o Augꝰ. de v̓bis apl̓i. Homo infidelisnō pōt videre ſplendorē veritatis: ſꝫ ī tenebris manet cecitatis: ⁊ lumē eternū nō lucet ei. De quo incanōe. xxiij. q. j. quia. Niſi qͥs ſoliditatē fidei tenuerit: deū cognoſce̓ nō potuit. qꝛ ſcribit̉ Abacuc. ij.Iuſtus ex fide viuit. Idcirco merito arguit̉ homoī ſeip̄o. qꝛ fidē oꝑibꝰ nō īpleuit. ⁊ ꝓpt̓ hoc īgemiſcitqꝛ dic̄ Hug. de ſctō vict̓. Tūc pctōꝝ ſalꝰ incipit: qn̄veracit̉ de pctīs īgemiſcit. ¶ Quartuꝫ ē mādatū ⁊eiuſdē ꝓpoſitio. vt a hierl̓m nō diſcederent: ſꝫ expectarēt ꝓmiſſionē pr̄is. Spūal̓r. Hieroſolyma .i. pacifica. Et ſic ſi volumꝰ cū eo aſcēdere: a pace nō recedere. Un̄ ad Heb̓. xij. Pacē ⁊ ſāctimoniā ſeqͣmīſine qͥbꝰ nemo videbit deū. Id̓o Ber̄. Cōpone mores vt ſis pacificꝰ: ⁊ eris verꝰ dei filiꝰ. Mat. v. Btīpacifici: qm̄ filij dei vocabūtur. Et loqͥtur de pacemētis. de qͣ Gre. xxiiij. moral̓. Sctōꝝ mens tantapace vtit̉ vt nec ꝓſꝑitate extīguit̉: ſꝫ p̄miū et̓nitatisexpectat. ⁊ vires ex aduerſitatibꝰ ſumit. qꝛ creſcētepugna creſcit ⁊ corona. Dic̄ em̄ Pſal̓. pͣsͣ. xxvj. Siexurgat aduerſum me p̄liuꝫ: in hoc ego ſperabo.¶ Quintuꝫ eſt comeſtio. ⁊ hec comeſtio ſignificatp̄libationeꝫ ⁊ p̄guſtationē cibi vite eterne dulcedinis ꝑ deſiderij amorē ⁊ deuotōem. Un̄ p̄s. xxxiij.Guſtate ⁊ videte: qm̄ ſuauis ē dominꝰ. Nā regnūceloꝝ nō dat̉ niſi eſuriēti. Eſuries aīe ē deſideriuꝫbeatitudinis. de quo Amb̓. ī meditatiōibꝰ. O dn̄efac me guſtare ꝑ amorē qd̓ guſto ꝑ cognitōeꝫ. Nāde tali ſpūali cibo reficit̉ aīa. De quo autor de ſpū⁊ lr̄a. Hec ē vita cordis nr̄i cū aīa deuꝫ ꝯtēplat̉: ⁊ īꝯtēplatōe reficit̉. Et qͥ hāc p̄guſtationē nō habuerit ad regnū celeſte nō anhelat. Un̄ Gre. ſuꝑ Ezechi. Quāto intenſius ītelligit .i. guſtat: tanto delectabilius a tēporalibus delectatōibus requieſcit.Et ſubdit. His dulce eſt eſſe in terrenis rebrs quinihil guſtauerunt de celeſtibus. ¶ Sextum eſt acmontem oliueri deductio. Et per hoc ſignficaturoperis miſericordie exhibitio. quia dicit poſtolꝰj. ad Thi. iiij. Pietas ad omnia vtilis eſt. maxime