De ſanctoPetro
in beato petro. qui doluit ꝙ ſymon magus diuinos honores ſibi aſſcripſit. Erat enim in hieruſalem quidaꝫ nomineſymon qui ſe filium dei dixit eſſe. qui ꝑartem magicam fecit ſerpētes eneos cātare ⁊ gloriabat̉ ſe per aera volare. lapides in panes mutare. ⁊ nouas arborescreare. Contra hunc diſputabat beatuspetrus ⁊ omnia maleficia eius detexit.Uidens autem magus ꝙ ei reſiſtere nōpoſſetōnes libros artis ſue ne forte magus proderetur ī mare proiecit ⁊ romāperrexit ⁊ ibidem deum ſe eſſe aſſeruit ⁊arte ſua populū ſeduxit. Quod audiēspetrus romam peruenit ⁊ ibideꝫ quī dēcim annis populum rexit ipſum conuertens ad fidem. Nero autē ſymoneꝫ magum pro deo habuit ⁊ ambo conciliū ꝯtra petrum inierunt. Apparuit autem dominus petro dicens. Symon ⁊ nero ꝯͣte conciliantur. ſed ne timeas quoniamego tecum ſum ⁊ eruam te. ⁊ mittaꝫ tibipaulum in auxilium qui craſtina die romam veniet. Uenit ergo paulus ⁊ cuꝫbeato petro predicare cepit. Simon ātmagus ecōtra predicabat ⁊ ſua arte multa mirabilia faciebat. Quadam die dūante neronem ſtaret. ſubito effigies ſuamutabat̉. ⁊ modo ſenex. modo adoleſcens videbatur. Dixitqꝫ neroni. Vtſcias me verum filium dei eſſe fac me decollari ⁊ tercia die reſurgam. Tūc precepit carnifici vtſ eum decollaret. Quicum putaret ſe decollare ſymonē decollauit arietem Symon autē arte ſua illeſus euaſit. ⁊ ariets membra colligens:ea abſcondit. Sanguis autem eius ibidem congelatus remanſit. Die autē tercia oſtēdit ſe neroni dicens. Fac ſanguinem meum extergi: qꝛ ecce ego reuixi.Quod nero videns: ipſum filium deieſſe putabat Et cum eſſꝫ in conclaui cūnerone. demon in eius ſpecie foras populo loquebatur. Un̄ romani eius ima
ginem fecerunt ⁊ hunc titulum ſuperſcripſerunt. Imago ſymonis dei viui ⁊ veri. Petrus autem ⁊ paulus ad neronēintrauerunt ⁊ eius maleficia detexerūt.Et addidit Petrus. Sicut in xp̄o ſuntdue ſubſtantie ſcꝫ dei ⁊ hominis. Sic īiſto mago eſt dyabolus ⁊ homo. Nerodixit. Non times ſymonem qui deitatēſuam affirmat? Cui petrus. Si deuſ eſtdicat mihi cogitationem meā quā auribus tuis inſonuero. Et accedens dixitneroni occulte. Iube mihi panem ordeaccum afferri ⁊ occulte dari. Qui cumoblatus eſſꝫ. accepit petrus occulte ſubmanica ⁊ benedixit ⁊ dixit Dicat ſymōqui ſe deum fecit: quid cogitaui aut qͥddixi aūt quidifeci. Reſpondit ſymō magus. Petrus dicat quid ego cogitem.Dixit petrus. Quid cogitet ſymō. meſcire docebo dum quid cogitauerit facere. Tunc ſymon indignatus clamauit.Procedent canes ⁊ deuorent petrum.Et ſubito apparuerunt canes maximi.Petrus vero panem benedictū obtuliteis ⁊ ſtatim in fugam conuerſi ſunt. Etdixit petrus neroni Ecce oſtēdi me noſſe quod contra me cogitauerat non verbis ſed factis. Dixit ſymon petro ⁊ paulo. Si hic nihil poſſum vobis facere veniemus vbi oportet me vos iudicare.Tunc iactauit ſe velle mortuos ſuſcitare. Accidit autem ꝙ quidā iuuenis moreretur. Uocati ſunt ergo ſymō maguset petrus vt ille occideretur qui mortuum ſuſcitare non poſſet. Cunqꝫ ſymonſuper euꝫ incantationes faceret. cepit caput mouere. Tunc inceperunt om̄s clamare ⁊ petrum lapidare volebāt. Et aitpetrus Si viuit: ſurgat ⁊ ambulet Cūautem ſurgere non poſſet: amoto ſymone acceſſit petrus ⁊ dixit. Adoleſcēs: innoīe iheſu xp̄i nazareni crucifixi ſurge. ⁊ſtatim ſurrexit. Cunqꝫ populus ſymonem vellet lapidare non permiſit petrꝰ.