SermoneLxXVI.
LxXVI.
ſonitum malleorū qui penetrauerūt manus ⁊ pedes filij tui quādo affixus ē cruci. Audi ſecūdo illa opprobriā verba etmendacia: que iudei ⁊ pagani dilecto filio tuo acclamabāt. Audi tercō illam lamentabilem ⁊ miſerabilē vocē filij tui:quādo pre nimio dolore ſe derelictum apatre dicebat. O homo iſta tria ſunt qͣaudire debes auribꝰ mentis cū iuxta crucem ſteteris. Unde fil̓r tria vide. Uideprimo illam benedictā ⁊ delectabileꝫ faciem dilecti filij tui ita ꝯcuſſam palmiset pugnis iudeorum ⁊ paganorū: et itaturpiter ſputis maculatam ꝙ non ē ſpecies in eoneqꝫ decor? ſed ſimilis leproſo eſt factus. Uide ſecundo de tenerrīofilio tuo: ſcꝫ corpore dilectiſſimi filij tuiocto flumina ſanguinis ⁊ aque emanantia: de manibus duo ſanguīs: de oculisduo aque: de pedibus duo ſanguinis?de latere duo: vnū aque ⁊ aliud ſanguinis. Uide tercio ꝙ omnes creature cōpatiebantur ⁊ dolebant ꝓpter amariſſimam filij tui paſſionem: aer obtenebratus eſt: ſol detraxit lumen ſuū. terra mota eſt: petreſciſſe ſunt: limbus apertus ēanimabꝰ ſanctoꝝ ſepulchra aperta erātmortui ſurrexerunt: velum templi ſciſſūeſt a ſummo vſqꝫ ad deorſuꝫ. Et ſicut legitur in ſcolaſtica hyſtoria: maxima ꝑstempli corruit. Gentiles mgr̄i vidētesſolē tenebrari deum nature pati dixerūtſicut athenien̄. ⁊ altare ſibi edificauerūtEt ſicut legit̉ ſuper Thobꝭ. cū dyabolꝰhec omnia mirabilia videret ⁊ tam miſerabilia pati xp̄m cōſpiceret: poſuit ſe fuper ſiniſtrum brachium crucis: quia dubitauit vtrum verus dei filius eē poſſetquem in tantis miſerijs dereliquit. Sicpatet primus dolor quē Maria habuitexeo ꝙ eum in tantis tribulationibꝰ vidit: ⁊ in nullo ei ſubuenire potuit. Secundus dolor Varie fuit ex eo ꝙ libent̉ꝓ filio vel cum eo mortua fuiſſet ſed nō
potuit qꝛ deus nō permiſit Bern̄. Tātavis amoris marie mentē accenderat vtfugiētibꝰ diſcipulis: ip̄a iuxta crucem aſtans ⁊ moriēti ꝯdolens parata ꝓ eo vl̓cum eo mori fuit: vnde bene dicere potuit. O iudei ⁊ gētiles obſecro nato ꝑcite ⁊ matrem ꝓ eo occidite vel cum eointerficite ne ſolus tam miſerabiliter interficiatur: ⁊ mater non ſola in hac vitamiſera relinquat̉. Tunc impletuꝫ eſt inMaria qd̓ ſym eon p̄dixerat. Tuā ip̄iꝰanimaꝫ ꝑtranſibit gladius: id eſt amarafilij tui paſſio quā oculis tuis videbisꝑtrāſibit animā tuā: id eſt ita ledetaīaꝫtuam: acfigladius ꝑtranſiret cor tuumNō enim potuit videre tam amarā filijſui paſſionē ſine magno ſui cordis dolore. Dolores quos nō habuit Maria filium ſuum pariens: hos ſuſtinuit ipſuꝫmori vidēs Legit̉. ij. Regꝭ. xviij. Qcum nunciatū eēt Dauid ꝙ filius ſuusAbſalon ſuſpēſus eēt in arbore ⁊ mortuꝰcooperto capite incedens lugebat filiūſuum dicens. Abſalon fili mi fili mi abſalon: quis mihi det vt ego moriar prote fili mi abſalon. Certe ſi Dauid pro filio tali qui nequam fuit mori voluit ml̓tomagis Maria ꝓ dilecto filio ſuo parata mori fuit. Unde dicere potuit quādo vidit ſuuꝫ filium dilectum in arborecrucis pendentem ⁊ morientem. O filimi dilectiſſime: qͦs det mihi vt ego moriar pro te. o qͣꝫ libenter pro te vel cuꝫ temori vellem. Item legitur in hyſtoriaſcolaſtica: ꝙ Adā ⁊ Eua plauxerūt mortem filij ſui abel centum annis: ita ꝙ nūqͣꝫ poſtmodum conueniebant: et voluerunt ſic permanſiſſe: niſi dominus iuſſiſſet eos conuenire. Si ipſi infra centumannos non potuerunt obliuiſci morteꝫfilij ſui: certum eſt ꝙ ſi Maria centū annos vixiſſet: mortem filij ſui nunqͣꝫ oblita fuiſſet: ſed ſemper planxiſſet. Itemlegitur Geneẜ triceſimoſeptīo capitl̓o