Druckschrift 
Scriptum super secundo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Seite
98v
Einzelbild herunterladen
 

I.QōDiſtin. XXVII.

VI. Utꝝ aliquis poſſit mereri alteri primā gr̄am.ſic ꝓceditur. vr̄ ꝙ vnꝰ nonD ſextum ponſit alteri primā gr̄aꝫ ꝓmereri. Accidēs enī nō extēdit ſe vltra ſuumſub̓m: ſꝫ gr̄a q̄ pͥncipiū merēdi eſt accidens ē.℟A gͦ efficacia merēdi in aliū nō tranſit: vt .ſ. vnꝰalteri gr̄aꝫ mereri poſſit. Pͣ. xp̄i meritū fuit perfectiſſimū. ſi gͦ per alicuius meritū alicui gr̄a acꝗratur: multofortiꝰ hoc ꝑ meritū xp̄i continget. Cū ergo meritū xp̄i ſitſufficiētiſſimū: vr̄ ꝙ quibꝰ ꝑ meritū xp̄i gr̄a nō acquiriturꝙ nullius meritis gr̄a acꝗratur: p̄cipue qꝛ ꝓ oībus paſſus ē: qui vult oēs hoīes ſaluos fieri. Pͣ. īter alios actꝰmaxīe or̄o meritoria vr̄: ſꝫ vna ꝯditio or̄onis quā Augu.ponit: ē vt hō ꝓ ſeipſo oret. gͦ vr̄ ꝙ nullū meritum valeatniſi ei ꝗ meret. Pͣ. actꝰ hoīs magis ꝓdeſt oꝑanti qͣꝫ aliis. Sꝫ hō ſibi ip̄i primā gr̄aꝫ mereri nō pōt: gͦ multo minꝰalijs. Pͣ. illud quo poſito vl̓ remoto nihilominꝰ aliꝗdaccideret nō ē cā eiꝰ: ſed ſi iſte ꝑatꝰ ē ad gr̄am ꝯſequet̉ eā⁊ ſi nō ē paratꝰ nō habebit ſiue aliꝰ mereat̉ ſiue nō: gͦ videtur ꝙ bonus actꝰ vniꝰ nō ſit cā meritoria gr̄e alterius.ē illud qd̓ Aug dicit in lib. de predeSed contra ſtinatiōe ſanctoꝝ: ꝙ vnꝰ alij primaꝫgr̄aꝫ meret̉. Pͣ. Iac. vl. dic̄. Orate ꝓ īuicē vt ſaluemini: ſꝫ ſalus nō ē ſine gr̄a: cū igr̄ or̄o eccl̓ie caſſa eē nō poſſitvr̄ ꝙ vnꝰ gr̄aꝫ alteri mereri poſſit.dicēdo: ꝙ inſufficiētia cauſe ex duobꝰReſpodeo cōtingere pōt: vl̓ ex īperfectiōe cāe: vtquādo ignis ē paruꝰ ꝗ calefacere nō pōt: aūt ex īpedimēto qd̓ accidit circa effectū: vt ſi ligna aqua humectātur: ⁊ita cū meritū quodāmō ſit cā premij dupl̓r contingit: vtactꝰ meritoriꝰ nō ſufficiat ad p̄mij conſecutionē: vna exīperfectiōe actꝰ: alia ex īpedimēto eius ꝗ p̄miū cōſeꝗ dꝫ.Sꝫ īperfectio actus pōt eē duplex. aut ita ꝙ actus ſit exͣgenꝰ talis ꝑfectiōis q̄ meritū cāt: ſicut ſūt actꝰ gr̄aꝫ prececedētes: ⁊ hoc mō dr̄ ꝙ actibꝰ talibꝰ nō meret̉ ꝗs gratiāſibi ex ꝯdigno: ſꝫ ſolū ex ꝯgruo: aut ē in genere talis perfectiōis: q̄ tn̄ ꝑꝑ ſui paruitatē nō ſufficit ad merendū: ⁊ hͦmō dico ꝙ actꝰ hn̄tis gr̄aꝫ ſe hn̄t ad acꝗrēdā gr̄am alteri.ſufficit enī gr̄a ad hoc vt hō ꝑ eā ſibiipſi mereat̉: ſed ꝙ alteri mereat ad hͦ nō ſufficit niſi ſit perfectiſſima gratia q̄quodāmō in alios redūde?. Et ꝑꝑ hͦ dr̄ ꝙ xp̄us de cuiusplenitudine oēs accepimꝰ. Io. i. Oībꝰ ex condigno meruit: ſed nullus alius alteri ex cōdigno meret̉: ſꝫ ſolū ex cōgruo. ita tn̄ ꝙ ē h oc plus de rōne meriti: qͣꝫ quando aliꝗsdr̄ ſibi mereri gr̄aꝫ ex ꝯgruo. Quātūcūqꝫ aut gratia perfecta ſit que opꝰ meritoriū cāt: pōt īpediri effectꝰ meritivl̓ pͥmij: dūmodo dicat̉ vnꝰ alteri mereri: ſꝫ dicit̉ aliquisalter vl̓ alius dupl̓r: vel ẜm ſub̓m: ſicut ſūt diuerſe perſone: ⁊ hͦ mō cōſtat ꝙ ēt merituꝫ xp̄i: ne dū merita aliorumin multis effectū nō conſeꝗtur ꝑꝑ eoꝝ īdiſpōnē: aut ẜmaccidēs ⁊ ẜm rōnē: ſicut dr̄ ꝙ ſortes ī foro ē alter a ſeip̄oin domo: ſicut ipſe hodie ē alter a ſeipſo cras: ⁊ inde eſt ꝙqn̄ aliquis hodie meretur vitā eternā vt hēat eā in finevitę ſue: licet meritū ſit ſufficiens quātū in ſe ē: tn̄ pōt īpediri ne effectū ꝯſeqͣtur per pctm̄ qd̓ interuenit cras etpoſt cras: rōne cuiꝰ dr̄ p̄cedēs mortificatū meritū eē: ſedp̄miū illud quo quis ſibi meretur qd̓ ē ꝯcomitās meritūīpedire nō pōt: ẜm hoc gͦ pꝫ ex dictis ꝙ aliquis alteri gratiā mereri pōt ex ꝯgruo: ⁊ nō ex ꝯdigno: nec tn̄ neceſſarium ē ꝙ ille gratiā accipiat. cū aliꝗs gr̄am meretur.Ad priIR ſuū ſub̓m nō ītelligit̉ ꝙ accidens n̄ pogͦ dd̓m ꝙ cū dr̄ ꝙ accidēs non exceditſit eē pͥnᵐ actiōis in aliud ſub̓ꝫ tēdētis: qꝛ hoc ēt falſuꝫ ē īoībꝰ actiōibꝰ naͣlibꝰ: ſꝫ qꝛ accidēs nō hꝫ eē extra ꝓpriumſub̓ꝫ: nec ēt hꝫ virtutē agēdi: niſi ẜm conditiōem ſui ſub̓i.

Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ meritū xp̄i ē ſicut radix oīum meritorū a quo oīuꝫ merita efficaciā trahūt: vn̄ ē quodāmodoſicut cā vl̓is quā oꝑꝫ ad effectus determinatos applicariꝑ cās ꝑticulares. ſicut ſūt ſacr̄a ⁊ or̄ones eccl̓ie: ⁊ inde eſtꝙ nō tm̄ xp̄m oramꝰ: ſꝫ ēt ſanctos eiꝰ: quoꝝ meritis ⁊ p̄cibꝰ auxiliū eiꝰ ꝑcipimꝰ. Ad tertiū dd̓ꝫ: ꝙ augu. ponitꝯditiōes oratiōis quā neceſſe ē modis oībꝰ exaudiri: ⁊ qꝛoratio que ꝓ altero fit: pōt īpediri per īdiſpōnē alterius:inde ē ꝙ oratiōis cōditiōeꝫ ponit vt ꝓ ſe quis oret: nec tamē ſequitur ꝙ oratio vniꝰ alteꝝ nō iuuet ſi īpedimētuꝫnō interueniat. Ad qͣrtū dd̓ꝫ: ꝙ qͣꝫuis plus proſit alicui ſuū opus qͣꝫ alienuꝫ: dūmodo ſit eqͣlitas in vtroqꝫ: tn̄opus alienū informatū gr̄a plus accedit ad meritū cōdigni: inquātū ex radice gratie ꝓcedit qͣꝫ opꝰ ꝓpriū: qd̓ expuris naͣlibꝰ cātur. Ad ꝗntu dd̓ꝫ: ꝙ frequenter contīgit: ꝙ per oratiōes ſanctoꝝ hoībus offerunt̉ occaſiones:vt ſe ad deū ꝯuertāt: ⁊ ad gr̄aꝫ recipiēdā preparent: quaratione facta gr̄a eis infūditur. Quāuis āt ſanctis nō orātibꝰ hoīes ſaluarent̉ ſi ſe p̄paret ad gr̄aꝫ: nō tn̄ ſeꝗtur ꝙēt p̄paratis ſuffragia ſctōꝝ nō ꝯferant: qꝛ deus hoc mō p̄.uidit ⁊ ordīauit: vt ꝑ horū merita illam gratiaꝫ accipiat. Expoſitio textus. Remittendū) bonoꝝ ⁊c) Sciēaueſt tria eſſe generaē ꝙ iſta diuiſio boni ē ẜm quātitatē ip̄iꝰ nō abadi ſo lutā: ſꝫ in cōparatione ad hoīem. vn̄ ꝯtingitꝙ idē ẜꝫ diuerſas ꝯparatiōes ſub diuerſis mēbris cadat: pōe enī naͣles hōis comparate ad ip̄m: cuiꝰ ſūtmedia: bone ſunt: qꝛ ſine eis non recte viuitur: ꝯtingit tn̄eis recte nō vti. ꝯparate vero ad aliū cadūt ſub minimisbonis: ꝗa ſine auxilio alteriꝰ hoīs hō pōt bene viuere.Sumit̉ gͦ diuiſio iſta ẜm diuerſos gradus in approximatione ad vltimā ꝑfectiōem hoīs que cōſiſtit ī oꝑatiōe ꝑfecta: ẜm quā ꝯtingit recte viuere: ad quā hō ꝗbuſdā iuuatur qͣſi organice ⁊ inſtr̄aliter: vt ph̓s dicit in prīo ethicoꝝ: ſicut ſūt bona fortune: q̄ ꝗdē nō ꝑtinēt ad neceſſitatē recte viuēdi: cū ſine eis recta vita eē poſſit: ſed ſunt ſic̄expedientia ad rectā vitā: vt hō facilius oꝑetur his quaſi adminiculis ſuſtentatꝰ. Quedā v̓o ſūt q̄ per ſe ꝯferuntad rectā vitā: ſicut mīſtrātia ſub̓am actus ⁊ ho cōputāt̉inter media bona: ſine ꝗbus nullus recte viuit: quibustn̄ aliꝗs pōt ēt peruerſe viuere: aliqua vero ſunt q̄ conferunt ad rectā vitā: quaſi dantia ꝑfectiōem ip̄i actui recteinformando ip̄m: ſicut ſunt hītus virtutū ⁊ gratiarum: ⁊hec magna bona dicunt̉: qꝛ ꝓpinquiſſima ſunt operationi perfecte in qua ē vltia hoīs perfectio. (Uirtutibꝰ nēomale vtitur) veꝝ ē quaſi hītu ī formāte vſū: vtit̉ tn̄ eisaliquis male quaſi obiecto. (Et bonus vſus libere volūtatis qui virtus eſt ⁊c̄.) ideſt actus virtutis: vt magiſter īfine exponet. (Si igitur gratia que ſanat ⁊ liberat ⁊cͣ.)Hic expreſſe videtur magiſter ho opiniōis eſſe ꝙgratia⁊ v̓tꝰ ſint idē: niſi forte hͦ exponeret̉: qꝛ gr̄a ī oꝑatiōeꝫ nōniſi mediāte v̓tute ꝓcedit: ſꝫ tn̄ ſuppoſito ꝙ gr̄a nō ſit v̓tꝰeadē magr̄i rōne v̓tꝰ erit: non .n. minꝰ ē manifeſtū de gr̄aqͣꝫ d̓ v̓tute ꝙ a ſolo deo ī nob̓ ſit (Un̄ apꝑet vere: qꝛ charitas eſt ſpūs ſcūs. ⁊c̄.) Hic loꝗt̉ magr̄ ẜꝫ ſuā opinionē quāin prīo libro ſupponit .ſ. charitatē ī nob̓ nihil aliud qͣꝫ ſpirituꝫ ſcm̄ eē: nō aūt oꝑꝫ hͦ de charitate opinari: qꝛ ip̄a virtutes informat ⁊ ſanctificat ſicut hic concludere vr̄. hocenī ꝯtingit ex hͦ ꝙ charitatis ob̓m eſt finis vltimus. vn̄ip̄a mediāte oēs virtutes vltimum ordinātur. Predicta repetit vt alia addat diffinitā aſſertionem ponēs de gr̄a ⁊ libero arbitrio contrapelagianos. Diſtin. XXVIII.