Diſtin.XV.

Diſtin.liter inſtitutus: ⁊ qͣlis ⁊ quomodo factus: deinde qͣliter ſit lapſus: poſtremo qͣliter ⁊ per queꝫſit reparatus. Horū autē primo loco ⁊ ſecūdopoſitam cauſaꝫ creatiōis hūane: ⁊ modū inſtitutiōis ſuperius pro modulo noſtre facultatistractauimus. Ideoqꝫ ſupereſt vt qͣlis vel quomodo factus ſit: diſcutiamus. In geneſi legit̉Faciamus hoīem ad imagineꝫ ⁊ ſil̓itudineꝫ noſtrā. In eo ꝙ dicit faciamus: vna operatio triūperſonaꝝ oſtendit̉. In hoc vero ꝙ dicit ad imagi. ⁊ ſi. no. vna ⁊ eqͣlis ſubſtātia triū perſonaꝝmonſtratur. Ex perſona eniꝫ pr̄is hoc diciturad filiū ⁊ ſpiritū ſanctū. non vt quidā putāt angelis: qꝛ dei ⁊ angelorū nō eſt vna ⁊ eadē imago ⁊ ſimilitudo.¶ Ꝙ imago ⁊ ſil̓itudo h̓ a diuerſis accipitur varie: a ꝗbuſdaꝫ increata ab alijs creata ⁊ increata vel eſſentia trinitatis: vel filius ⁊ .ſ.ſ.Mago aūt ⁊ ſimilitudo in hoc locovl̓ īcreata ītelligit̉ .i. trinitatis eſſentiaIIad quā factus eſt hō vel creata in quaU factus eſt hō: ⁊ ipſa hoī cōcreata. Increatā .n. imagineꝫ q̄ deus eſt videt̉ intellexiſſeBeda cū dicit nō eſſe vnā imaginē dei ⁊ angeloꝝ: ſed trium ꝑſonarū: ⁊ iō ꝑſonis nō angelisfit ibi ẜmo. Improprie tn̄ imago dr̄: qꝛ imagorelatiue ad illud dicit̉ cuius ſil̓itudinē gerit ⁊ adquod repreſentandū facta eſt: ſicut imago ceſaris que ipſius ſil̓itudinē p̄ferebat: ipſumqꝫ quodāmodo repreſentabat. Improprie aūt imagodicit̉ id ad qd̓ aliud fit: ſicut exēpluꝫ ꝓprie dicit̉qd̓ ſumit̉ ex aliquo ⁊ exēplar ex quo ſumit̉ aliquid. Ponit̉ tamē aliqn̄ abuſiue alteꝝ pro altero. Ita ⁊ minus ꝓprie accipitur imago eſſentiatrinitatis: ſi tamen ea nomine imaginis in hocloco intelligitur.¶ Opinio eorum qui putauerunt filium ꝑ imaginem ⁊ ſimilitudinem hic accipi.Ilius ꝟo ꝓprie imago patris dr̄: ſicutſupra ī tractatu de trinitate diximus.Un̄ fuerūt nōnulli ꝗ ita diſtinxerūt: vtVimaginē ī hoc loco ītelligerēt filiū: hominē ꝟo nō imaginē: ſꝫ ad imaginē ſcm̄ dicerētquos refellit apl̓s dicēs. Vir ꝗdē imago ⁊ gl̓iadei: hec nāqꝫ imago .i. hō cū dicit̉ fieri ad imaginē: nō qͣſi ad filiū dr̄ fieri: alioꝗn nō diceret adimaginē noſtrā: qūo .n. noſtrā diceret: cū filiusſolus pr̄is imago ſit? Fuerūt āt ⁊ alij ꝑſpicaciꝰhec tractātes: ꝗ per imaginē filiū: ⁊ ꝑ ſil̓itudinēſpm̄ ſcm̄ ītelligerēt: ꝗ ſil̓itudo eſt pr̄is ⁊ filij: ⁊iō plural̓r putauerūt dici nr̄aꝫ id referētes ad ſimilitudinē tm̄: ad imaginē vero ſubintelligēdū

eſſe meā. Hoīem ꝟo ⁊ imaginē eē: ⁊ ad imaginē ⁊ ſimilitudinē factuꝫ eſſe tradiderūt: ⁊ imaginē imaginis eſſe ⁊ ſimilitudinis.¶ Neqꝫ hoꝝ ſnīam approbat: ſꝫ imaginē ⁊ ſil̓itudinem dei in hoīe q̄rendā ⁊ ꝯſideradā docetvt imago ⁊ ſil̓itudo creata intelligatur.Erūtamē hec diſtinctio lꝫ reprobabil̓penitus nō videat̉: qꝛ tn̄ d̓ medio mōItiū ī auctoritatibus ſanctoꝝ nō manetHcōgruētius ī ipſo hoīe imago ⁊ ſil̓itudo dei querēda ē ⁊ ꝯſiderāda. Factꝰ ē ergo hōad imaginē dei ⁊ ſil̓itudinē ẜꝫ mētē qͣ irronalibus an̄cellit. Sꝫ ad imaginē ẜm memoriā ītellgētiā ⁊ dilectionē. Ad ſil̓itudinē ẜm īnocētiam⁊ iuſticiā que ī mēte rōnali naͣliter ſūt. Ul̓ imago ꝯſiderat̉ ī cognitōe veritatis: ſil̓itudo ī amore ꝟtutis. Vel imago ī alijs oībus: ſil̓itudo ineēntia: qꝛ īmortalis ⁊ īdiuiſibilis. Un̄ Aug. inlib. de quātitate aīe. Aīa facta ē ſil̓is deo: qꝛ immortalē ⁊ īdiſſolubilē fecit eā deus. Imago ergo ꝑtinet ad formā: ſil̓itudo ad naͣꝫ. Factꝰ ē ergo hō ſcd̓ꝫ aīaꝫ ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē dei nōpr̄is vl̓ filij vl̓ ſpūſſcī: ſꝫ totiꝰ trinitatis. Ita ⁊ ẜꝫaīaꝫ dr̄ hō eē imago dei: qꝛ imago dei ī eo ē. Sicut imago dr̄ ⁊ tabula ⁊ pictura q̄ ī ea ē: ſꝫ ꝑipicturā q̄ ī ea ē ſimul ⁊ tabula imago appellatur. Ita propter imaginē trinitatis etiā illud inquo ē hec imago: noīe imaginis vocat̉.¶ Quare homo dicit̉ imago ⁊ ad imaginē: filius vero imago ⁊ non ad imaginem.Vocirca hō ⁊ imago dr̄ ⁊ ad imaginē ē: filiꝰ āt imago: nō ad imaginē: qꝛnatꝰ ē: nō creatus: eqͣlis ⁊ ī nullo diſſiHmilis hō creatꝰ ē a deo: nō genitus: nōꝑilitate eqͣlis: ſꝫ qͣdā ſil̓itudīe accedēs ei. VndeAug. ī. vij. lib. de tri. In Geneſi legit̉: faciamꝰhoīeꝫ ad imaginē ⁊ ſilitudinē nr̄aꝫ. Faciamus⁊ nr̄aꝫ pl̓r dixit. Et niſi ex relatiuis .i. ꝑſonis accipi nō opꝫ: vt facere ītelligant̉ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūsſcūs .ſ. ⁊ imaginē pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūs ſcī: vt ſubſiſteret hō imago dei. Sꝫ qꝛ nō oīno eqͣlis fiebatilla imago tanqͣꝫ nō ab illo nata: ſꝫ ab eo creataiō ita imago dr̄ qd̓ ⁊ ad imaginē: qꝛ non equat̉parilitate: ſꝫ accedit qͣdā ſil̓itudine. Filius āt ēimago: ſꝫ nō ad imaginē: qꝛ equalis eſt pr̄i. Dictus ē ergo hō ad imagine ꝑꝑ imparē ſil̓itudinē⁊ ideo noſtrā vt imago trinitatis eſſe hō ītelligat̉ n̄ trinitati eqͣlis: ſicut filius patri. Ecce on̄ſum eſt ſcd̓ꝫ quid hō ſit ſil̓is deo .ſ. ſcd̓m aīam.Sed in corpore quadā ꝓprietatē hꝫ que hoc īdicat: qꝛ eſt erecta ſtatura: ſcd̓uꝫ quā corpꝰ aīerōnali congruit: qꝛ in celum erectū eſt.