Incipiēs em̄ a galilea poſtbaptiſmū qd̓ p̄dicauit iohānes ieſū a nazareth qūo vnxit eū deꝰ ſpūſctō et virtuteqͥ ꝑtrāſiuit bn̄faciendo et ſanando oēs oppreſſos a dyabolo. qm̄ deꝰ erat cuꝫ illo. etnos teſtes ſumꝰ oīm q̄ fecit īregione iudeoruꝫ et hierl̓mquē occiderūt ſuſpēdētes īligno. Hūc deꝰ ſuſcitauit tercia die. Et dedit eū manifeſtū fieri nō oī ppl̓o ſꝫ teſtibusp̄ordinatis a deo. nobis quimāducauimꝰ ⁊ bibimꝰ cū illo poſtqͣꝫ reſurrexit a mortuis. Et p̄cepit nobis p̄dicareppl̓o teſtificari. qꝛ ipſe ē qͥ cōꝯſtitutꝰ ē a d̓o iudex viuoꝝ⁊ mortuorū: Huic oēs ꝓphete teſtīoniū ꝑhibēt remiſſionē pctōꝝ acciꝑe ꝑ nomē eiꝰomnes qui credunt in eum.Feria. iij. paſche. Act. xiij.NꝫG.FES Pallus et manu ſilentiūindicēs ait. Uiri frēs filij generis abraā ⁊ qui ī vobis timent deū vobis ꝟbū ſalutꝭhuiꝰ miſſū eſt. Qui em̄ habitabant hierl̓m et principeseius ignorantes iheſū ⁊ vo
incepit ieſus p̄dicare. vt habet̉ Luce. iiij.(poſt baptiſmū) qꝛ ante nō legit̉ publicep̄dicaſſe (ꝙ p̄dicauit Iohānes ieſum a nazareth) .i. qd̓ miſteriū xp̄i venturi iohannes p̄dicauit. vt pꝫ in euāgelijs (quō vnxit eū deus) ſcꝫ ieſumin hūana natura (ſpirituſancto) .i. plenitudine gratie (et ꝟtute) inoꝑatione miraculorū.(qui trāſiuit bn̄faciendo) quātū ad informationē populi (⁊ ſanando) mēte ⁊ corꝑe (oēsoppreſſos a dyaboloqm̄ deꝰ erat cuꝫ illo) ꝑplenitudinem gr̄e (Etnos teſtes ſumꝰ oīm q̄fecit ī regione iudeoꝝ⁊ hierl̓m. quē occider̄tſuſpendētes in ligno.Hūc deꝰ ſuſcitauit tercia die. ⁊ dedit eū manifeſtū fieri) Ly. ꝑ ml̓ta argumenta reſurre.ctionē ſuā dcclarādo.(nō oī populo. ſꝫ teſtibus p̄ordinatꝭ a deoLy. reſurrectio chriſtiprimo manifeſtata eſtapl̓is ⁊ exiſtētibꝰ cumipſis. ꝑ qͦs poſtmoduꝫalijs maīfeſtata ē (nobis qͥ māducauimus ⁊bibimꝰ cū illo) ad declarandā veritatē ſuereſurrectōis (poſtqͣꝫ reſurrexit a mortuis. etp̄cepit nobis predicare ppl̓o ⁊ teſtificari. qꝛipſe ē qui cōſtitutꝰ ē adeo) ſcꝫ pr̄e (iudex vluoꝝ) ſcꝫ qui viuit vitagr̄e (⁊ mortuoꝝ) .i. iniquoꝝ qͥ mortui ſt̓ morte culpe. ꝓpt̓ qd̓ dicit̉Ioh. vi. Pr̄ oē iudicium dedit filio (huicoēs ꝓphete teſtimoniūꝑhibet) q. d. Nos ſolinō ſumꝰ teſtes eiꝰ ſed
etiā ꝓphete antiqui diuinitꝰ inſpirati quiꝓphetauerūt de xp̄o (remiſſionē pctōꝝ accipere ꝑ nomē eiꝰ) Iohel̓. ij. Quicūqꝫ inuocauerit nomē dn̄i ſaluus erit (oēs quicredūt in eū) Glo. ordi. fide cū opetibꝰ:Urgens paulꝰ⁊ manu ſilētiūindicens. An̄initiū illiꝰ epl̓e ſcribits. Lucas ꝙ s. paulusdixit iudeis. Quomōolim filij iſrael poſtulauerūt ſibi regē ⁊ deditillis deꝰ ſaul filiuꝫ cisviꝝ de tribu beniaminānis xl. Et poſt hūc dedit illis dauid regem.de cuiꝰ ſemine natus ēxp̄s ſaluator p̄dicanteiohāne ante faciē aduētus eius baptiſmuꝫpnīe oī populo iſrael.Cū aūt īpleret iohannes curſū ſuū dicebat.Quē me arbitramī eēnō ſū ego. Sꝫ ecce venit poſt me cuiꝰ nō ſuꝫdignꝰ calciamēta pedūſoluere. Tūc ſequiturepl̓a pn̄s. In diebusillis. Surges pauluset manu ſilentiū indicens) Ly. vt melius atāta multitudine audiretur (ait viri frēs filijgeneris abraā et qui īvobiſ timēt deū vobisꝟbū) ſcꝫ īcarnatū (ſalutis huiꝰ miſſū ē) ſcꝫprincipalit̓. Tū quiaih̓s xp̄s iudeis ī ꝓpriaꝑſona p̄dicauit. Tumqꝛ ī medio iudee ſcꝫ inhierl̓m oꝑatꝰ ē ſalutē.(qui em̄ habitauit hieruſalē) Ly. ꝙͣtū ad vulgares (⁊ pͥncipes eiꝰ)qͣꝫtū ad maiores (ignorantes ieſū) ſcꝫ eē xp̄ꝫveꝝ deū ⁊ ſaluatoremhoīm (⁊ voces ꝓpheta