Ex diuerſis
Narrat̉ de quodā milite hn̄te vxoreꝫ bonā ⁊ deuotā cū qͣ in oī amore ⁊ pace ⁊ affectumaritali multo tꝑe vixit. Tandem ſuggeſtion diabolica adamauit miles ille viduamiuxta ſe manentē. vn̄ ip̄a ſibi ꝯſentiēte clam īꝓprio orto ſub quadā arbore pulcerrima adulteriū cōmiſit. ⁊ extūc de ꝓpria vxore ſua qͣſinō curauit. Cito aūt poſt factū illud acciditvt nocte quadā miles iſte cū ꝓpria vxore ſuadormiret. Et ecce circa media noctem cepitvxor eius terrefacta fortiter clamare. Cumille ip̄am excitaſſet cām tāti clamoris q̄ſiuitCui illa. Territa inqͥt fui in ſomnis. Rurſūobdormiuit dn̄o ſuo vigilante adhuc Et eccecito poſt cepit altiꝰ clamare. Et ille iteꝝ illam excitās dixit. Quid eſt tibi. Uolo oīnovt dicas mihi ſomniū tuū. Et illa. Uidebatur inqͥt mihi ꝙͣ tu eras ī orto ſub tali arbore. ⁊ vnꝰ tyrannꝰ veniēs ꝑ mediū cordis tuicū gladio acutiſſimo te ꝑforauit. Qd̓ cum vidiſſem de vita tua quā ſumme dilexerā ſumme ꝯtriſtabar tā letale vulnus in dn̄o meoaſpiciēs. Quo audito aduertit ille illud eſſevulnꝰ pctī aīe ip̄iꝰ. Et ait illi. Secure iā dormias vſqꝫ mane. qꝛ in bono ſtatu ſum. Mane aūt facto dixit vxori ſue. Nō habuiſti requiē bonā iſta nocte. ⁊ iō ꝯſulo vt miſſaꝫ audias. ⁊ poſtea aliqͥd comedas. ⁊ tūc dormitūvadas. ⁊ ego hoſpites expectabo. Qd̓ ⁊ ſcm̄eſt. Statimqꝫ miſit dn̄s ꝓ ꝯfeſſore ſuo fratre ſcꝫ minore qͥ nō multum diſtabat ab eo.Qui cū veniſſet duxit euꝫ miles ſub arborep̄dicta vbi cū lachrymis exceſſiuis vna cuꝫalijs dictū pctm̄ eſt ꝯfeſſus. Et cū paratꝰ eſtgrauiſſimā agere pnīam vidēs ꝯfeſſor eiꝰ ſigna in eo nimie ꝯtritiōis ꝓ oībꝰ pctīs ſuis īiunxit ſibi dicere qͥnqͥes Aue maria. non voluit ei plura iniūgere. cū tn̄ ip̄e cū lachrymismulto grauiora petiuiſſet. Poſtea cū dictuſmiles ⁊ eiꝰ ꝯfeſſor eodē die ī prādio ſediſſēt.dn̄a a ſomno excitata cū magno īpetu aulāingreſſa eſt dn̄m ſuū frequēter oſculās ⁊ amplexās. Cui ille. Quid inqͥt tibi eſt. nunqͣꝫ inte tantā impudētiā ꝯſideraui Cui illa rn̄ditNō inqͥt poſſum me ꝯtinere p̄ gaudio. quiaoblita ſum dolorē pͥſtinū quē habui in viſione nocte p̄cedēte. Cū em̄ mō dormiui vidiaꝑtiſſime qꝛ ibi ſub tali arbore venit qͥdammedicꝰ ⁊ poſuit qͥnqꝫ flores ī vulnere vn̄ ꝯtinuo ſanatꝰ es. hͦ eſt cā leticie mee.
Legit̉ in libro de ſeptē donis ꝙ qͥdā valde bonꝰ hō ſancte vite ⁊ bone ꝯſcīe cū ꝓ vxore ſua mortua multū ſolicitꝰ eſſet elemoſiniſ⁊ orōnibꝰ ſalutaribꝰ de ſtatu ſuo. Illa ei apparēs dixit. Sequere me. ⁊ dū ille ſeq̄ret̉ eā.videbat̉ ei mulier ſubito mutari in ſerpēteꝫhorribilē. Cū aūt ip̄e timens fugerꝫ ait mulier. Noli timere iā videbis qͥd factū ſit circa me. Ip̄a aūt eo cernēte trāſiuit ꝑ qͦddamforamē artū valde. Et depoſita pelle redijtad pͥorē effigiē. ⁊ ſic duxit eū in domū teterrimā in qͣ vidit ꝑhorreſcēdos demones apportantes ſartaginē igneā in qͣ ꝓiecerūt animācuiuſdā ꝯfinis ſui bn̄ ſibi noti. ⁊ aīam vxorꝭcuiuſdā alteriꝰ etiā ſibi noti. ⁊ ibi verſabant̉⁊ cōburebant̉ ſine interuallo ⁊ fine ī bullieti metallo. Et ait mulier. Cū iſtis qͦs vides⁊ bn̄ nouiſti dū viuerēt ego torq̄rer mō niſia pctō meo me dei miſericordia ꝑ pnīam reuocaſſet. Ip̄i eī thoro legitimo relicto amore adulterino ſibi inuicē adheſerūt. Sꝫ ill̓in pctō ſuo moriētibꝰ xp̄s pnīam meam ſuſcepit. ⁊ hec dicēs euanuit.ApoſtataLegit̉ in libro de ortu carthuſiēſi. Nouicij cuiuſdā ſoror nobilis veīt ad portā clauſtri flens ⁊ eiulās ꝓ eo ꝙ ip̄am deſolatā reliquerit ſeculo. Cōſulit pͥor ꝙ ip̄am nō vid̓atne forte ab ea flexus recedat. Ille econtraſtulte p̄ſumēs de fortitudine ſua eam adijt ⁊ſtatim miſer cū ea receſſit. Pergentibꝰ ipſisinſimul ⁊ non lōge a clauſtro nemuſculumuoddā ingredientibꝰ vidēt ruſtici arantes⁊ paſtores beſtiam de ſiluis venire rapidāprius non viſam. Que mora in nemuſculofacta modica ad locū redijt vnde venit Mirantes illi quid fecit beſtia. currūt ad nemuſculum. Et ecce inuenerunt membra eoruꝫdilaniata ⁊ hincinde diſperſa. Quod cū nūciaſſet fratribus in clauſtrum. plangebantniſerabilem ipſorum exitum. mirantes deihorrendum iudiciū.In domo prope treuerim ordīs carthuſienſis quidam nouicius Meynardus nomine fuit a dyabolo temptatus. ſed non ſicſuperatus. Nam ſic temptatus fuit ꝙ ſi aliquantulum pecunie habuiſſet ſtatim exiuiſſet. vnde ex abundantia cordis etiā ore ad ſeip̄m dixit. Si haberē decē florenos ego nōmanerē h̓ diutiꝰ ſed exirem. Et cum in cellaſua neſcio qͥd quereret in qͦdaꝫ loco inuenit