Diſtinctio octaua

epianos ſuos ip̄i parit̓ vocītabāt. vt luduꝫpotiꝰ ſue hereſeos qͣꝫ aliquā religionē oſtenderēt. In qͦ minꝰ capaces ⁊ ignaui īpletū inſe pollutōis ſacrilegiū putabāt. prudentiores ꝟo nihil ſibi qͦd nolētibꝰ atꝫ dormiētibꝰingeſtū ē obeſſe gaudebāt. Nā ⁊ multi eadēhora cinereꝫ ſuis capitibꝰ iniecerūt. alij ſeſevel qꝛ factū ē cilicio lugubri texer̄t. nōnulliceno fetido linierūt. ⁊ lintheamina violēterīpoſita ꝑfida ꝯciderūt. atqꝫ in lacrimis fetidiſqꝫ locꝭ manu fidei ꝓiecerūt. Tali violentia nob̓ videntibꝰ ī carthagine filiꝰ cuiuſdānobil̓ annoꝝ circiter ſeptem iuſſu Cirille aparētibꝰ ſeparatꝰ eſt ſine verecūdia matronali matre ſolutis crinibꝰ poſt raptores tota vrbe currente clamās vt poterat xp̄ianꝰſum. ꝑ ſctm̄ Stephanum chriſtianus ſum.Cui ⁊ os obturantes inſontem infantiamin ſuū gurgitem demerſerūtCXXIIIta de medici filijs venerabilis liberati factum eſſe ꝓbat̉. Nam iuſſu regꝭ cū vxore et liberis ad exilium mitti iubet̉. cogitauit impietas arriana a parentibꝰ paruuloſuos ſeparare. ⁊ ꝑ pietatis affectum virtutēꝓſternere genitoꝝ. Diſiungunt̉ tenera pignora filioꝝ. Qui cum vellet liberatꝰ lacrimas mittere. auctoritate vxoria increpatusin ip̄o meatꝰ exitus ſui ilico lacrime ſiccauerūt. Ait em̄ ei ꝯiunx. Et ꝓpter filios liberare ꝑditurus es animā tuaꝫ. cōputa eos nōfuiſſe natos. Naꝫ ⁊ ip̄os iudicaturꝰ om̄inoeſt xp̄s. Nōne vides eos clamantes ⁊ dicētes. chriſtiani ſumꝰ. Sed hͦ mulier q̄ in cōſpectu iudicū egerit tacendū nō eſt. Nā cūip̄a vl̓ maritus licet ſeorſum carceris cuſtodia tenerent̉. ita vt ſe penitus nō viderentmandat̉ mulieri. diciturqꝫ illi. Solue iamduriciam tuā. ⁊ vir tuus paruit imperio regis. et noſter factus eſt chriſtianus. At illa.videaꝫ illum. faciā ⁊ ego qd̓ voluerit deus.Educta igit̉ de carcere inuenit virū ſuumſtantem cū ingenti multitudīe ꝓ tribunalibus ꝯnexum. et veꝝ eſtimās qd̓ finxerantinimici. iniecta manu apprehēdēs veſtimēta eius gutturi ꝓxima videntibꝰ omn̄ibusſuffocabat eum dicens. Perdite ⁊ reprobegr̄a dei ⁊ miſcd̓ia eius indigne qͣre voluiſtiad modicum gloriari ⁊ in eternum perire.Quid tibi aurū ꝓderit. qͥd argentū. Nūqͥdliberabunt te de camino gehenne. Dixit etalia multa. Cui maritus rn̄dit. Quid pate

ris mulier. Quid tibi videt̉. aut qͥd de meaudire forte potuiſti. Ego in nomīe chriſticatholicus ꝑmaneo. nec aliqn̄ amittere potero qd̓ teneo Ubi heretici mendacij ſui cōſcij ⁊ detecti fallaciaꝫ ſuā colorare minimepotuerunt. Tandeꝫ hunericus iudicio deipercuſſus ſcatens vermibus miſerabiliterexpirauit.Sequit̉ de ꝑſecutionibꝰ diuerſoꝝ ſctōꝝtempore Anthonini veri.CXXIIIAlliarū nobiliſſig me vrbes ſunt lugdunēſiū vicꝫ etviennēſiū in his q̄ ⁊ qͣnta erga d̓imartyres geſta ſunt tꝑibꝰ Anthonini verideſcpͥta ꝑ ordinē ab eis ad eccleſias tranſmiſſa ſunt. Tribulatiōis aūt nr̄e magnitudinē ⁊ gentiliū furorē quē ſenis martyribꝰintenderunt ſic̄ eſt enumerare nec p̄ſentesqͥdem ip̄i ſufficimꝰ nedū ſcpͥtura ꝯp̄hēdereOm̄ibꝰ etem̄ viribꝰ ꝯgreſſus eſt inimicus.ita vt pͥma nobis domoꝝ ꝓhiberet̉ habitatio. tum deinde vſus balneoꝝ poſt etiā proceſſus ad publicū. ad vltimū ne oīno in qͦlibet loco domi foriſqꝫ publico pͥuatoqꝫ videremur. Ferebāt gͦ dei martyres fortit̉ acclamatōes aduerſū ſeſe ⁊ opprobria atqꝫ iniurias ppl̓i ⁊ contumelias eoꝝ laudes ſuasducebat. Sꝫ ⁊ v̓berari ſe ab eis ac lapidari ⁊ ꝯcludi patiēter accipiebāt. rebꝰ fere ipẜ⁊ patīe ꝟtute clamātes. qꝛ nō ſt̓ ꝯdigne palſiōes hꝰ tꝑis ad futurā gl̓iaꝫ q̄ reuelabit̉ innob̓. Deniqꝫ qͦdā tꝑe aſtante tribuno ⁊ pͥoribꝰ ciuitatꝭ ꝓ ſolis acclamatōibꝰ ppl̓i correpti ⁊ in carcerem truſi ſunt fratres. Acciditaūt etiā ſeruos comp̄hendi quorundaꝫ exnoſtris paganos. quoniā quidem publiceiuſſum fuerat requiri omnes ⁊ teneri. Quiqꝫ demonis inſtinctu cū tormēta ꝑtimeſcerent. monētibꝰ ſe in hͦ ip̄m militibꝰ cōmentati ſunt aduerſum nos velut athreus fratrꝭſui teſtꝭ occidit duos filios ⁊ neſciēti appoſuit epulādos ⁊ ille comedit ignarꝰ Edipusaūt cū matre ꝯcubuit ⁊ alia q̄ ꝓloqͥ aut cōgitare nob̓ fas nos eſt. ⁊ qualia nec credereqͥdem poſſumus aliqn̄ apud homīes geſtaQue cū de nobis diffamata fuiſſent ī vulgus. horrori maxīo ⁊ execrationi apd̓ om̄shoīes eſſe cepimus. etiā apud eos qui pͥusaliqͥd moderatōis erga nos ſeruandū eſſe