Ex eccle. et tripar. hiſtoria

pulit ſua domo ⁊ corā oībꝰ abdicauit. qͥ vicine ciuitatꝭ itinere aggreſſus imꝑatorē ſuaꝫvolūtatē ⁊ abdicatōꝫ patris innotuit. At ille qͥeſcere iuueni imꝑauit placandū ꝓmittens pr̄em. Cūqꝫ veniſſet in heroeam nobiles ⁊ honoratos ꝯuocauit ad prandiū. īterqͦs erat ⁊ huiꝰ pr̄ quē cū filio in ſuo prādereiuſſit accubitu Tūc circa medias epulas dixit ad pr̄em. Nō mihi videt̉ iuſtū vim facerevoluntati ad aliud declinandi ⁊ animuꝫ acalia inuitare que nō vult Noli itaqꝫ eſſe filioviolentꝰ ſequi tua dogmata reſpuenti. neqꝫem̄ ego tibi vim facio me ſeqͥ licꝫ cogere valde poſſim. Ille cauſam diuine religiōis mēte ꝑcipiēs. De iſto inqͥt o imꝑator erroneodicis et deo odibili ⁊ ꝟitati ꝓponēte mēdacium. Cui ille rurſus manſuetudīs induensvultuꝫ. ceſſa inqͥt detrahere declinās ab eovultū adoleſcēti dixit. Ego tui curā habeo.qm̄ patri tuo vt hͨ faceret ſuadere nō poſſūHec itaqꝫ nō fruſtra retuli. ſꝫ volēs on̄derenō ſolū illius mirabilis viri fiduciaꝫ. ſꝫ qm̄ꝯtempta iuliani a pluribꝰ ſit poteſtas.LiXXVIIIEpiphaniꝰ ciproꝝ ep̄s ad cuiꝰ ſepulcruꝫactenꝰ demones expellunt̉. is dū ſub̓am ꝓpͥam neceſſitatē ſuſtinentibꝰ erogaſſet ⁊ multꝭei qͦꝫ offerentibꝰ pecunias. manu largiſſimadiſpenſaret. ꝯtigit vt pecunijs deficientibuſeconomꝰ eccl̓ie murmuraret. Quo facto aſſiſtens qͥdā in domo qͣ manebat economuſſacculū multaꝝ pecuniaꝝ dedit ⁊ ita diſparuit. vt nec qͥ dedit nec qͥ miſit cognoſceret̉.qd̓ factū om̄es diuinū eſſe iudicauerūtAXIXQuidā etiā pauꝑes ſtudētes epiphaniūarte deludere vt eis aliqͥd daret. dū iter ageret vnꝰ eoꝝ ſupinū ſe ꝓſtrauit ī terra. alt̓ ſtabat qͣſi mortuū deflēs nec hn̄s vn̄ eū ſepelire potuiſſꝫ. Epiphaniꝰ āt ſuꝑueniēs orauitvt ſub qͥete dormiret. ⁊ ſepulture neceſſariap̄buit. ſimulqꝫ ꝯſolatꝰ ē flētē dicēs. Quieſcefili a lacrimiſ. nō em̄ fletu reſuſcitari poteriteſt em̄ ineuitabile qd̓ euenit Cūqꝫ diſceſſiſſꝫepiphaniꝰ. cepit ille pulſare ſociū vt reſurgeret. ⁊ cū hͦ ſemel ⁊ ſecūdo feciſſet dicēs. Surge hodie tuis laboribꝰ epulemur. ⁊ ille penitus nō ſentiret cognoſcēs ꝟe mortuū cucurrit ad epiphaniū flens ⁊ petens vt eiꝰ ſociuꝫſuſcitaret. At ille ꝯſolatus eſt eū hortās neferret grauiter qd̓ euenerat. nō tn̄ defunctūdenuo ſuſcitauit. Hoc em̄ credo ꝓuide ge-

ſtū vt nō miniſtri dei facile deludant̉.CXXXHormiſda qͥdā valde nobilis apd̓ ꝑſaserat qͥ pr̄em p̄fectū habuerat Hūc dum rexagnouiſſet eē xp̄ianū deduci fec̄ ⁊ imꝑauit.vt ſalutarē negaret deū. At ille nec iuſtū inqͥt nec vtile p̄cipis imꝑator. Nā ſi fūmo ſuꝑplicio dignꝰ eſt qͥ tua ſceptra ꝯtēpſerit imperator. ml̓tiplicibꝰ tormētꝭ ſubdēdꝰ eſt qͥ cunctoꝝ negauerit creatorē. At imꝑator cū debuiſſet mirari prudētiā. fortiſſimū diuitijs⁊ dignitate nudauit athletā. iuſſitqꝫ vt nudus traheret cameloꝝ exercitꝰ. Cūqꝫ pl̓imitrāſiſſent dies reſpiciēs de ſuꝑioribꝰ īꝑatorvidit illū eminētiſſimū viꝝ ſolis radijs īflāmatū. ⁊ puluerꝭ ſqualore ꝯpletū patrieqꝫ nobilitatis memor eū ad ſe iuſſit adduci. et exlaneis veſtibꝰ oꝑiri. Deinde putans qꝛ tā p̄cedenti afflictiōe qͣꝫ eiꝰ miferatōne molliret̉.Uel nūc inqͥt illa obſtinatione pͥuatꝰ nega filium fabri. At ille dei zelo completꝰ dirupitveſtem ⁊ iactauit dicēs. Si ꝓpter hoc putasme a pietate recedere habe hanc cū impietate quā poſſides. Hāc eius fortitudinē cōtēplatus nudū eū a ſuo ꝓiecit imꝑio.LiXXXIBeniamin dyaconū idē ꝑſaꝝ imꝑator cōp̄hendēs clauſit ī carcere. Cūqꝫ duo tranſiſſent āni ſuꝑuenit legatariꝰ romanoꝝ ꝓ alijscauſis acturuſ ⁊ dū agnouiſſet poſtulauit arege vt dimitteret̉ dyaconꝰ. Porro rex iuſſit vt ꝓmitteret beniamin qꝛ nulli magoruꝫdoctrinā xp̄ianā p̄dicare p̄ſumeret ⁊ dimitteret̉ exire Tūc legatariꝰ qͥdē cuſtodire beniamin q̄ rex p̄ceꝑat cōpromiſit. Beniaminaūt audiens monita legatarij. Impoſſibile eſt inqͥt nō me participare lumen alijs qd̓ip̄e ꝑcepi. qͣnto em̄ ſupplicio dignꝰ ſit qͥ talenta abſcondit ſacra euangelioꝝ teſtat̉ hiſtoria. Sꝫ rex tūc horū nihil agnoſcens iuſſitcū abſolui a vinculis. At ille p̄dicare nullatenus qͥeſcebat. ⁊ capiēs eos qͥ ignorātie caligine tenebāt̉ intelligibili luci iugit̓ offerebat. Cūqꝫ tranſiſſet annus regigeſta illiusnūciāt̉. Tūc d̓ductū ad ſe. negare iuſſit quēadoraret deū. veꝝ ille reqͥſiuit a rege dicensQuo dignꝰ honore eſt qͥ ſuū relinquens regnum īuadere ſtuduerit alienū. Cunqꝫ dixiſſet rex morte nouiſſimoqꝫ ſupplicio. ſapiētiſſimꝰ vir ille rn̄dit. Quid gͦ nō iuſte patiatur hō qͥ factorē mundiqꝫ creatorē deſerensvnū ꝯſeruorū ſuorum deificare voluerit et