ſel die lātmā alle tijt gode daer voer dāken. en̄ ſinetiende geerne geuen. en̄ dat alrebeſte gode offeren.als Abel Adaems ſoene dede. en̄ daerom was hij-gode behagelick. en̄ god ontfenck ſinen dienſt en̄ of-fer. Dat āderde pūt is. dat hij geerne ſel na ewena reden en̄ zeeden willen leuen. wāt om dat die lātmā niet gemeenlick biden volck comē en̄ mach. ſo ishij ōgetrigijrt vā wāſeedē. en̄ gemeenlick vā gelateHijrom ſal hij hem geerne laten wijſeu en̄ radenvāſine heerſcap daer hij ōder is geſeten. en̄ niet eenſin-lich en̄ verkeert weſen in ſine goetdūcken. mer alletijt ſine oeuerſte eeren en̄ die ōtſien. om hoer gena-de te verweruē. wāt wert hij vā ſinen lātheer nietgeacht en̄ verſocht. ſo wert hi als een veriaecht wiltdat die minſchen ſcuwet. Derdewerf ſo ſal hij inſekerē tidē des iaers ſine wercke niet verzumē omheet of cout weder ſine wercke achterlaten. ende dēken altijt dat die arbeyt heylich is en̄ vā gode geſe-gent. en̄ dat hij tot arbeidē geboren is en̄ verſien. en̄op troiſt dat na goedē arbeide eē beter vrucht gewōneu wert. Gelijck als Ioſephus ſcrift vā Noe. dathij wilde rācken vāt die hij mit groter arbeit indererdē plātede tot enen wijngaert mit vijrre gedijrtēbloede. als mit eēs lammes bloet. mit eens lewenbloet. mit eens verkens bloet. ende mit eenre apenbloet. Op dat die bitterheit van deſen rancken ge-wandelt mochte werden. Ende doe Noe die vrucht