Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

De omnibꝰ

Sanctis.

dei murmurāt aduerſus te: veni e̓goad me. qꝛ eſt mihi parua ciuitas ⁊ honeſta: que vtriſqꝫ ſufficiet. Dominꝰautem ī hec verba ſibi reſpōdit. Peatus es; qꝛ credidiſti in me: cum ip̄ēnō videris me. Scriptum eſt enim deme. qꝛ hij qui me nō vident credentet hij qui me vidēt nō credēt. De eoautem ꝙ ſcripſiſti ad me vt veniamad te: ſcias ꝙ oportet me hec omniaad implere ad que miſſus ſum. ⁊ poſtea recepi a quo miſſus ſum. Cū autem aſſumptꝰ fuero; aliquem d̓ diſcipulis meis mittaꝫ ad te: qui curet ⁊viuificet te. Vides autem abagarusꝙ xp̄m preſentialiter videre nō poterat: pictorē quendam ad eum miſit:vt ei imagineꝫ ſuam figuraret. Quicum ad eum veniſſet ꝓpt̓ miniū ſplēdorē de ipſiꝰ facie ꝓcedentē; in ipſumreſpicere clare non valebat. Qd̓ videns dominꝰ lineum pannū a pictoē̓recepit. ⁊ faciei ſue imponēs ſuijpſiꝰimaginem eidem impreſſit. ⁊ regi deſtinauit. Predicta auteꝫ epiſtola domini tāte v̓tutis extitit; vt in illa ciuitate nullus hereticꝰ vel paganꝰ viuere potuit; nec tyrānus ei nocere. Nāſi aliquādo aliqua gēs ꝯtra ciuitatēillā ſurrexit. m̄fans ſupra portā ſtāsepiſtolā illam legit. ⁊ eadem die hoſtes. a̓ territi fugerūt. aut pacem fecerūt. Hoc quondā verum fuit. ſedpoſtmodum ciuitas illa eſt deſtructaꝓpter inhabitantium peccata. Poſtaſcenſionē ergo domini diuiſis apoſtolis; miſſus eſt thadeꝰ ad abagarūregē ſicut dominꝰ ei ꝓmiſerat. Quicum veniſſet ad eum ⁊ diſcipulū xp̄iſe dixiſſꝫ ſibi ꝓmiſſum. vidit Abagarus quendum mirum ⁊ diuinū ſplendorem. ⁊ adorauit eum dicēs. Verediſcipulus es xp̄i iheſu filij dei viui. qͣmihi ꝓmiſerat. mittam tibi aliquemde diſcipulis meis qui te curet. ⁊ vitam preſtat tibi. Cui thadeus. Si in

xp̄m credideris. omnia cordis tui deſideriā obtinebis. Cui ille. Credo vere. ⁊ uideos qui crucifixerunt eum libenter trūcidarem ſi poſſem. Cū ergo abagarꝰ leproſus eſſet. thadeusepiſtolaꝫ ſaluatoris xp̄i iheſu accepitet cum ea faciem eius fricauit. ⁊ ſtatim ſanatꝰ eſt. Cum autem thadeusibi populum cōuertiſſet: ibat in meſopotamiam. ⁊ tandem venit ad Symonem. ⁊ cum eo in perſidem properauit. Quid autem ibi peregerunt.Require ſupra in ſermone precedētiRogemus. De omnibꝰ ſanctis Ser. lxxij.Apientia edificauit ſibi domum. ⁊ excidit columnas ſeptem. Prouer. ix. Quis melius potuit ſcribere ꝙͣ ille qui fuit qͣſi filiꝰ ſapiētiſſimꝰ hominū .ſ. ſalomoHoc qd̓ premiſſum eſt verbū ſapientiſſimi hominis ſalomonis qͥ ſpū dei p̄docet preuidet ⁊ demōſtrat qualiterdeus ſanctam eccleſiam in terris eſſꝫedificaturꝰ. d. Sapiētia .i. diniuaſcientia. De qua d̓r Eccī. xxiiij. Ego ſapiētia in altiſſimis habito. Edificauitſibi. .i. beneplacito ſuo. domum .i. ſāctam eccleſiam excidit columnas ſeptem. Prima columna eſt xp̄s iheſusfiliꝰ dei viui. ⁊ eius mater v̓go Maria. Secūda. angeli ⁊ reliqui nouemordines angelorum. ⁊ ſupernorum ciuium. Tercia patriarche ⁊ ꝓphete.Quarta apoſtoli ⁊ euangeliſte. Qn̓ta martires. Sexta confeſſores. Septima virgines. Et de hijs ſeptem columnis edificatur eccleſia. vn̄ Pſal.Iheruſalem que edificat̉ vt ciuitascuius participatio eius ī idipſum Huīc vero cōcordat qd̓ dominꝰ in euangelio hodierno ait. ponens octo beatitudines: ſed qꝛ vltima habet cumprima eandeꝫ remunerationem; ideovltima cum prima pro eadem poteſtreputari. Ad vtramqꝫ tamen dicit̉.hh ij