Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

De ſanctoAndrea.

Paratus continēs ſermones deſāctis Incipit feliciter. De ſancto Andrea. Sermo pͥmꝰ.Aratus ſū ⁊ nō ſumturbatꝰ vt cuſtodiāmandata tua. ⁊c.Pſal. Iſta verba poſſūt eſſebeati andreein qͥbus reſpōdet vocatiōi ſaluatoris q̄ vocauit eū de mari cū fratre ſuo petro dicēs. Venitepoſt me; faciā vos fieri piſcatores hominū. Cui reſpōdit btūs andreas dices. Paratꝰ ſum. Notandū ꝙ btūsandreas paratꝰ fuerat dn̄o in tribꝰin qͥbꝰ ⁊ nos eciā debemꝰ eſſe paratiſi poſt xp̄m ad regnū celoruꝫ voluerimus ꝑuenire. Nā ſicut d̓r Mat .xxv.Virgines que ꝑate erāt intrauerūtcū ſponſo .i. xp̄o ad nuptias; ⁊ q̄ nonerāt ꝑate; ſūt excluſe. Prīo ꝑati eſſedebemꝰ obediēdo p̄ceptis dn̄i. Pſal.Paratꝰ ſum ⁊ nō ſum turbatꝰ vt cuſtodiā mādata tua. q. d. Dn̄e deꝰ paratus ſū preceptis tuis letant̓ ⁊ libēter ſine tribulatione obedire ex dilectione. Quidā em̄ obediūt deo ſꝫ coacte. ⁊ ſūt illi qͥ ex timore obediūt ⁊nō ex caritate. Sic obediuit pharaoQuotiēs eū dn̄s flagellauit; totiensei obedire ꝓmiſit; ſed qn̄ plagā ceſſauit obedire recuſauit. vt d̓r Exo. vijviij. ⁊. ix. ⁊. x. Sic adhuc multi inueniūtur qͥ ꝓmittūt ſe emēdare qn̄ ſūtinfirmi vel in anguſtia poſiti; ſed quādo euadūt: tūc minime obediūt Vn̄metriſta. Demō lāguebat tūc bonꝰmonachꝰ eſſe volebat. Sed dū cōualuit māſit vt āte fuit. Nō ſic debemꝰobedire. ſed ex caritate debemꝰ obedire. ſicut filij patri nō ſicut ẜui dn̄oHec aūt obedientia d̓r eſſe parata ſine ꝓtractione. Augꝰ. Verus obediens mandatū nō ꝓcraſtinat; ſed pa

tat aures auditui: līguā voci; oculosviſui; manus operi: pedes itineri; ⁊ ſetotū intra ſe colligit vt mādatū peragat imꝑantis Sic obediuit btūs andreas vt legit̉ in euāgelio hodiernoMat. iiij. Ambulās ih̓s iuxta maregalilee vidit duos frēs petrum ⁊ andreā retia mittētes in mare; ⁊ ait ill̓Venite poſt me faciā vos fieri piſcatores hoīm. At illi cōtinuo relictis retibꝰ ⁊ naui ſecuti ſūt eū. Miſtice permare mūdꝰ intelligit̉. qꝛ ſicut ī mariſūt multa pericula corpoꝝ; ſic in mūdo ſūt multa ꝑicula aīaꝝ De hoc mari vocat nos dn̄s duplici vocatōe .ſ.exteriori ꝑ p̄dicationē: ⁊ voce interiori ꝑ niſpirationē. qꝛ qn̄ p̄dicator ꝓnūciat nob̓ verbū dei: tūc deꝰ loqͥturper os eiꝰ Vn̄ ait dn̄s Mat. x. Nō voseſtis qͥ loqͥmini ſed ſpūs pr̄is veſtri q̄loqͥtur in vob̓. i. ſpūs ſcūs Lu. xi. Geati illi qͥ audiunt verbū dei; ⁊ cuſtodiunt illd̓ .i. qͥ obediūt ei: ſed qͥdā obturāt aures ad voce predicatoris. ſicutaſpicis ad voce nicātatoris q̄ obtua̓tvnā aurē terra; reliquā vero caudaobſtruit. Per t̓rā ſignificat̉ terrenaſubſtātia. ꝑ caudā ſpes longioris vite. hec duo multos ſurdos faciūt advocē p̄dicatoris ſiue d̓i. Talibꝰ minatur dn̄s Iſa. lxv. Oēs in cede corruetis .i. eterna morte moriemī: ꝓ eo ꝙvocaui vos ⁊ nō obediſtis mihi. Secūdo vocat nos dn̄s ꝑ interiorē inſpirationē. Oꝫ ee. ij. Loqͥmini ad cor eꝰHoc cōtingit; qn̄ immittit dn̄s in corhoīs aliqͣs bonas cogitatiōes viꝫ ꝙ incipit cogitare p̄ſentis vite īſtabilitatē; mūdi falſitatē; mortis incertitndinem; pctoꝝ ſuoꝝ ſpmoſitatē: infermacerbitatē. gl̓e īmēſitatē. Hec ē em̄vox dn̄i īſpirātis quā libēter audiredēmꝰ Psͣ. Audiā qͥd loqͥtur ī me dn̄sdeꝰ. Ip̄e em̄ ſtat ad oſtiū porte ⁊ pulſat. Apoca. iij. Ego ſto ad oſtium ⁊pulſo: ſꝫ ml̓ti ſūt q̇ hāc vocē n̄ audiūt