In aduētu. ſer. ij.Dominica pͥma

qꝛ licet debeamꝰ oī tēpore dro grāsagere. tamē p̄cipue iſto tēpore debemus recole̓ eꝰ incarnationē ꝑ quaꝫ liberauit nos ⁊ ſibi de hoc grās ageretenemur vt habet̉ Apo. x. Grās agimus tibi oīpotēs deus qꝛ accepiſti vtuteꝫ tuā magnā ad liberandū nos.Vnde mater nrā ſcā eccleſia ī noctexp̄i cantat cāticum laudis in grāꝝ actionē dicēs Grates nunc oēs reddamꝰ do. ⁊cͣ. Inde eciā eſt illud qd̓ cuꝫcantat̓ in ſimbolo Et incarnatꝰ ē deſpū ſcō ex maria v̓gine ⁊ hō̄ factus ēTūc inclinat̉ ꝓfunde in grāꝝ actōnēꝙ pro nobis hō̄ fieri voluit Quidaꝫmonachꝰ quadā vice ſtetit in chorocū p̄dictū verbuꝫ cantaret̉ ⁊ cuꝫ alijsfratribꝰ nō inclinauit. ſtatim affuitdiabolꝰ ⁊ dedit ei alapā dicēs Monache ingrate qūo ſtas ſic erecto collocur nō inclinas cū alijs Nō audis qm̄ꝓpter te deꝰ factꝰ eſt lp̄ Et ſi ꝓpt̓ metantū feciſſꝫ ego ſibi in ꝑpetuū īclinarem. Sic ergo pꝫde pͥmo aduētu domini Secūdus aduētus ſcꝫ in mētemſit quotidie oī hora qua dn̄s ſpūalit̓venit ad animā cuiuſlibꝫ ſcī hoīs adhabitādū in ea. de hoc dr̄. zacha. ij.Letate filia ſion. qꝛ ecce ego vemio ⁊habitabo in medio tui filia ſion dicitur aīa ſcā ⁊ ꝯtemplatiua in qͣ hītatdeus ꝑ grām ſuā Qual̓ autē hō debꝫeſſe ad cuiꝰ aīam venire dꝫ oſtenditIohan. xiiij. vbi dicit Si quis diligitme ſermone meū ſer. ⁊ pater m. diliget eū. ⁊ ad eū veniemꝰ ⁊ man. ap.eū faciemꝰ Ad hunc aduentū dēmuſnos p̄parare ꝑ cordis purificationeꝫEccī. ij. Qui timēt dominū .i. diligūtdeuꝫ prēꝫ. parabūt corda ſua. ⁊ m ꝯſpectu ſuo .i. ī aduentū eꝰ ſcīficabūtanimas ſuas .i. mūdabūt Scūs enimidē ē qd̓ mūdus Augꝰ felix qui mundat cor ſuū quotidie vt ſuſcipiat habitatorem deum Gregori. Penſatefratreſ cariſſimi ꝙͣta ſit iſta ſolemin

tas habere in cordis hoſpicio aduentum dei Certe ſi domū vrām quiſqꝫdiues vl̓ p̄potens amicꝰ intrarꝫ cumomni feſtinātia domꝰ mundaret̉. nequid forſitan eēt quod oculos amiciintrātis offenderet Tergat ergo ſordes praui oꝑis q̄ preꝑat deo domuꝫmentis. hec āt purificatio cordis dꝫfieri ꝑ puram ꝯfeſſioneꝫ Bern̓. amacordis mundiciam ob quā a deo amaris. ama ꝯfeſſioneꝫ ꝑ quā mundariſReuera vbi freq̄n̄s ꝯfeſſio. ibi de cor⁊ pulchritudo ꝙ cōfeſſio mūdat homine patet ꝑ exemplū Quadā vicesdū hoīes irent ad ꝯfeſſioneꝫ diabolꝰſtans ante eccīaꝫ ⁊ videns hoīes ītrātes immūdos tanꝙͣ leproſos ⁊ exuntes ſplendidos ſicut ſol Aſſumpta ātdiabolꝰ ſpē hūana poſuit ſe āte ſacerdotē ⁊ ꝯfitebat̉ pctā ſua. Sacerdosautē audiens pctā ſua eē inhumanaait Tu vtiqꝫ diabolꝰ es ⁊ nō homo ⁊reſpōdit īmo diabolꝰ ſū Cui ſac̓dosAd quid huc veniſti. ait ille vt munder ſicut ⁊ ceteri qui ad te veniūt tꝙͣle ꝓſi ⁊ receſſerūt mūdi Cui ſacerdoſDoles de pctīs tuis. cui demo. doleoꝙ nō plura ꝯmiſi ⁊ ſic euānuit Tercius aduētꝰ dn̄i ē in mortē vniu̓ſcuiuſꝫhoīs qn̄ venit ⁊ ſumit nos de iſta vitaEt iſte aduētꝰ ē valde īcertꝰ Apo. iijVeniā ad te tꝙͣ fur et neſcis q̄ horaveniā ad te Glo. Fur venit qn̄ mīmeſperat̉. ſic dn̄s cū mortē qͣndo mīmeputat̉. vnde monꝫ nos dn̄s Mathei.xxiiij. vigilate ergo. qꝛ neſcitis quahora ⁊cͣ. Illud āt ſcitote quonam ſiſcirꝫ pr̄faīlias qͣ hora fur veniret vigilaret vtiqꝫ. et nō ſinēt ꝑfodi domuꝫſuaꝫ Iō et vos eſtote ꝑati. qꝛ q̄ horanō putatis filiꝰ hoīs venturus eſt. adiſtū aduentū debemus nos preparare ꝑ bonoꝝ operum ꝯgregationeꝫ qꝛqͥcquid tūc in prōpto habemus nōbiſcū deferemus. et poſtea nihil cogregare poterimꝰ Prouer. vi. Vade