liberare de manu ſua. ⁊ dixit ei deꝰpyſa. xxxvij. Cū fureres aduerſūme ſuꝑbia tua: aſcendit in auresmeas Ponā gͦ circulū in naribuˢtuis ⁊ frenū in labijs tuis ⁊ reducāte in viā per quā veniſti. Et ſubdit̉ibidē de eius ſubiectōne. qꝛ in illanocte percuſſit dn̄s de exercitu ſuocentum. lxxxv. milia hoīm. ⁊ ipſeeuaſit dn̄o volente vt ſe emendarꝫCūqꝫ non emendaret ſtatū ſuumnec recederet a via ſuꝑbie ⁊ adoraret in templo ſuo neſtaroth: filijſui ſaraſar ⁊ adramalech int̓fecerunt eū ibidē gladio. Ecceviā malam ambulabat ⁊ ideo ad vitammalā ꝑuenit ⁊ nō ad vitaꝫ eternaqꝛ dicit hūgo. Suꝑbia in celo nata ē: ſed tene in memoria q̄ via inde ceridit: iō illuc poſtea redire nōpotuitAuidā vero ambulant ꝑ viam auaricie ⁊ illa eſt v̓i a multumlaborioſa. qꝛ nocte ac die auarusnunꝙͣquieſcit. Accī. ij. Cuncti dieseius plem ſunt laboribꝰ ⁊ erūnisnec ꝑ morteꝫ mente reqͥeſcit. Gre.Nihil laborioſiꝰ: ꝙͣ terrenis deſiderijs eſtuare. nihil quiētius in hocmundo ꝙͣ nihil appetere. Aug. diuitias inueniſti. requiē perdidiſtidie ſollicitus. nocte pauidus. ſēꝑegenꝰ. vnde dicunt danati auari.ſapͥ. v. Ambulauimꝰ vias difficiles. viā aūt dn̄ ignorauiꝰ Quid ꝓfuit nobis ſuꝑbia nr̄a. quid diuitiaꝝ iactantia? oīa tranſier̄t velutvmbra. de auaris audi qͥd dicitdn̄s Ma. xix. Faciliꝰ eſt camelū ꝑfo. a. tranſ. ꝙͣ di. aua. in. re. ce. Hacyiā non dēmus ambulare: ſi cupimꝰ ad vitam eternā ꝑuenire Exēplū. quidā etat diues vſurarius:⁊ hēbat duos filios: quoꝝ vnus ſequebat̉ dn̄m intrans eremū ⁊ ibivitā ducens auſteraꝫ. Alius veroſeq̄batur pr̄em diuitias cōgregādo. Factū eſt aūt vt moreretur pr.⁊ poſſedit filiꝰ hereditatem pr̄is. ⁊nō longe poſt etiaꝫ mortuus e. Cd̓cū audiſſet filiꝰ in eremo: rogauitdeū vt reuelaret ſibi ſtatu eoꝝ. Rapitur gͦ ⁊ deducit̉ ad infernū ⁊ aꝑto quodā puteo: pr̄ ⁊ filiꝰ exibatcū flamina ⁊ fumo mordētes ſe inuicem ⁊ dicentes. Maledcus tu prait filius qꝛ illa boͣ quē ꝯgregaſtiꝓpter hec danatus ſū. Rn̄t pr. imotu ſis maledcus. qꝛ ꝓpter te illā pecuniā ꝯgregaui ⁊ ſic ſe inūice mordentes ⁊ maledicētes ſibi: retrū ſiſunt in puteū. Ipe vero ad ſe reuerſus vitam in bono finiuit ⁊ oīa hꝰmundi tranſitoria dimiſit. Nā diuitie ꝑ magnū laborem adqͥrunt̉⁊ per maiore timorem poſſident̉ ⁊per maximū dimittunt̉ Quidā anibulant ꝑ viā carnaliū voluptatū.⁊ iſti nō ꝑueniunt ad vitā eterna4 Cor. vj. Neqꝫ fornicarij ne. adl̓.reg. dei poſſ. Aug. Si pīe ⁊ caſte vixeritis: ſine fine gaudebitis. Si impīe ⁊ luxurioſe vixeī̓tis: eternis incendijs ſubiacebitis Iſtā viā feretotus mundꝰ ante diluuiū ambulauit: ideo ōs perierunt: pret̓ nōecū ſuis. Exemplū. iuuenis qͥdā nōcte q̄dam voluit ire ad amaſiā ſuā⁊ cū veniret ad quendaꝫ pontē: inuenit eū fractū ⁊ ſtatim affuit vnꝰin equo pallido. di. Aſcende pꝰ meC. .iij.