dn̄s deū. xxxij. Aea ē vltio: ⁊ egoretribua. Vnde legit̉ exemplū invj. pa. ꝙ venit quidā frater ad abbatē philoſiū. cunqꝫ q̄reret ab eoquae̓ veniſſet: rn̄t. quid a frater dixit in ꝯtumeliā: ⁊ ego venio me vīdicare. Et ſtatim abbas cecidit ſuper genua ſua. d. dn̄e deꝰ iam nones nobis ncārius. qꝛ dicit frateriſte ꝙ nos poſſumꝰ noſmētipſosvindicare. Qd̓ audiens ille ꝯfūſuſeſt ⁊ peītuit abbati. Aliqͥ ſunt itadiſpoſiti ꝙ qn̄ non pn̄t ſe vni dicare: rogant deū vt ipſe vindicet: cuꝫpotius dērent petere vt dimitteretexemplo xp̄i qui dixit. pr̄ dimitteil. qꝛ ne. qͥd fa. De iſtis dicit augͣ.Ait malus in oībꝰ tribulacōnibꝰſuis. dn̄e deꝰ occide imimicū in euꝫmalū. An̄t ſibi dn̄s Quem vr̄m occidā. ambo eſtis mali. ille malugēiniuriando. tu malus es ei vindcaꝫpetendo. ſic pꝫ quō ira diſplicet d̓o⁊ ideo vitanda. ¶ Tercio dēmus. vjtare irā. qꝛ hoī nocꝫ multū. oculoˢcordis excecādo ⁊ obſcurādo Gre.Per ira luxveritatis amitlit̓ ſicutſcriptū eſt Sphe. iiij. Sol non occidat ſuꝑ iracundiā veſtram. qꝛ cuimenti iracundia tenebras ꝯfuſionis incutit: huic deꝰ radiū ſue cognicōis abſcondit. Dyabolus facitſicut coruꝰ qui inueniens cadauerprimo eruit ſibi oculos. ſic dyabolus primo excecat hoīem ꝑ iracūdiam: ſciens ꝙ poſtea poterit faciliter precipitari in foueam peccatiVnde dr̄ ꝓuer. xxix. Qui ad indignandū facilis eſt: erit ꝓcliuior adoīa pctā. Augꝰ. Ianua oīm vitiorum eſt iracundia. qͣ clauſa virtutibuſ interiꝰ dabit̓ requies. qua aꝑta ad oē facinus armabit̉ irati aīmus. Aultū per iram dyabolꝰ dominatur in hoīe qꝛ hō iratus nulliꝑcit. nec patri. nec mr̄i. nec vxori.nec filio. ⁊ ſic de alijs Ideo dyabolus facit ſic̄ piſcator qui ꝯturbataquā ne piſces hamū vidētes nōintrent. Sic dyabolus ꝯturbat hominē per iram vt pctm̄ nō cognoſcat ⁊ ſine timore impleat. Vn̄ drſoph̓ a Tribulabo hoīes ⁊ ibuntvt ceciQuarto nocet hoī ira. qꝛ aufert ſibi oīa bona ſua. Prou̓. xix.Qui impatiens eſt ſuſtinebit dāna .ſ. bonoꝝ ſpūalium: ⁊ aliqn̄ etiam tꝑalium. Hō iracundus eſt ſicut aliqͣs hn̄s ligneam domū: cuialiqn̄ ꝯtingit ꝙ de veſpere pulcraꝫhꝫ domū cū multis bonis: ⁊ de nōcte venit ignis ⁊ totū ꝯſumit: ⁊ inhil hꝫ. Ita iracūdus ad modicuꝫverbū qn̄qꝫ iraſcitur ⁊ perdit gratia dei: ⁊ bona oꝑa ſua que per oētꝑs vite ſue ꝯgregauit. de quo ecci. ij. Ve illis qui ꝑdiderunt ſb̓amſuā. Glo a. boͣ oꝑ a ſua ꝑ iracūdiā.hō iracūdꝰ ē ſic̄ olla ſtās ꝓpe ignēebulliendo emittit oīa q̄ in ea fūt.Prou̓. xv. Os ſtultorum ebullitſtulticiā. qꝛ quicqͥd ſentit in cordehoc ꝓfert ore Quintōo nocet hoī iraqꝛ aufert hoī ſenſus: ⁊ facit eū fatuū ⁊ inſanū. Augꝰ Inſanꝰ videt̉eſſe iracūdus volens vindicare ſeqꝛ ꝑ cor ſuum mittit gladiū ſuumvt tunicā inimici ſui ledat. Priusem̄ ira ledit ꝓprium hoīnem ſeu domū ſuā ꝙͣ alium cui iraſcit̉. ꝓpt̓ea