plex īimici afflictio. Ideo te deumpatrem inuocō dicens Emitte lucemtuam ⁊ veritatem tuum/ id eſt xp̄mvnigenitum filiū tuū qui ꝑ excellentiam lux eſt et veritas de quo ſcriptum ē. Erat lux vera que illuminatomnem homine venientem in hucmundum. Et qui de ſe ait. Ego ſūbia veritas et vita. Primū huiuslucis ⁊ veritatis aduentum petierūtantiqui patres unter quos ſalomonEmitte īquit illā ⁊ ſede magnitudinus tue ſcipientiam vt mecum ſit etmecum laboret. Sepe et multumhoc illi petierūt. ⁊ diu baldeqꝫ diuexpectauerunt. et tandem cum venūit plenitudo temporis miſit deusfilium ſuū natum de muliere factumſub lege/ vt eos qui ſub lege erant redimeret Et tunc venit lux ad cecos.veritus ad deceptos. ad errantes via ad mortuos vita. Iam vero poſtprimū illum aduentum. ſecundumpeto quo venturus eſt xpriſtus adfinale iudicium. Nci ⁊ ip̄o docenteoro. adueniat regnum tuum. Hocautem ideo orans peto. et licet cumtimore ⁊ tremore. tamen ex cimoreet zeli feruore deſidero. quia nonexcludetur nūc illa de qua ꝯqueſtusſum umici afflictio donet tunc ficitmalorum a bonis ſeparatio. Tunceium mittet angelos ſuos qui ſeparabunt triticum a paleis et zizanijset colligent de regno eius omīa ſcādala Tu ergo eterne pater qui in pmo aduentū/ miſiſti coeternū tibi filium ad redimendum. vt beniret redemptor ad venditos. ſaluator adI5ꝑditos/ liberator ad captiuos / medicꝰ ad egrotos Tu dn̄e iteꝝ mitte eūad iudicādū vt ſepcret bonos et melos. ſaluas iuſtos. dampnas ip̄iosDic ergo emitte luce tuci. vt i lluminas diſcernat abſcōdita. ⁊ veritatetuai vt iudicās vnūcuiqꝫ reddat ⁊ diſtribuat meritoꝝ p̄mis. boīs eternagaudia. mal̓ eterna ſupplicia Egoveo̓ dn̄e nō de mea iuſticia. ſꝫ de tua gra ꝯfiſꝰ. ſpeo̓ ex ſecūdo tuo aduētu a luce ⁊ veritate tua ꝯſolatioēꝫ recipere. qꝛ iā ex pͥmo aduētu. ab ip̄ismagnā cōſolatiōīs gr̄am friteor recipiſſeNā ip̄a me deduxerūt ⁊ adduxerūt ī motē ſāctū tuū ⁊ ī tabernacula tuai Iā ip̄a me deduxerūt a mal̓ſe gregādo. ⁊ adduxerūt cū bonis aggregādo. reduxerūt me eib ecc̄a meilignatiū. ⁊ deduxerūt me ī eccam fideliū. ⁊ hoc ē. in montē ſanctū tuū⁊ ī tabernacula tua Hec eī militōsecca mōs dicit̉. ⁊ tabernaculū. mōsꝓpter ultitudinē quātū ad ſtatū contēplātiū ⁊ ꝑfectoꝝ de quo pſalmiſtaMōs ī quo bn̄placitū ē deo habitae̓in eo Tabernaculū ꝓpter certamē.quātū ad ſtatū īcipiētiū et ꝓficiētiūoīmqꝫ ī hac vita ꝑegrinātiū ⁊ militātiū Ꝙͣdiu enī ī corꝑe ſumꝰ ꝑ egrinamur a dn̄o/ aduerſꝰ dyabolū militōtes. Cū ergo audis tabernaculū. bellū intellige. hoſtē caue Sꝫ tn̄ī tuo certamine ad illud tabernacūlū fuge. de quo ait idē ꝓph̓a Abſcōdit me ī tabernaculo ſuoī die malorū ꝓtexit me ī abſcōdito tabernatuli ſui Licet eī pn̄s ecc̄ici pluraliter dicatur tabernacula ꝓpter pluralitatē